ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਤਬ ਪਾਰਥ ਕਰ ਜੋਰਿ ਕੈ ਹਰਿ ਸਿਉ ਕਹਿਯੋ ਸੁਨਾਇ ॥
tab paarath kar jor kai har siau kahiyo sunaae |
ਜੜ ਬਾਮਨ ਇਨ ਰਸਨ ਕੋ ਜਾਨੇ ਕਹਾ ਉਪਾਇ ॥੨੧੧੬॥
jarr baaman in rasan ko jaane kahaa upaae |2116|
Then Arjuna said to Krishna with folded hands, “What do the senseless Brahmins know about the enjoyment of these essences and pleasures.”2116.
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਦਸਮ ਸਿਕੰਧ ਪੁਰਾਣੇ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਕ੍ਰਿਸਨਾਵਤਾਰੇ ਬ੍ਰਿਖਭ ਨਾਥਿ ਅਵਧ ਰਾਜੇ ਕੀ ਦੁਹਿਤਾ ਬਿਵਾਹਤ ਭਏ ॥
eit sree dasam sikandh puraane bachitr naattak krisanaavataare brikhabh naath avadh raaje kee duhitaa bivaahat bhe |
End of the story about he marriage with the daughter of the king Brikhbh Nath of Oudh after stringing the bulls in Krishnavatara (based on Dasham Skandh Purana) in Bachittar Natak.
ਅਥ ਇੰਦ੍ਰ ਭੂਮਾਸੁਰ ਕੇ ਦੁਖ ਤੇ ਆਵਤ ਭਏ ਕਥਨੰ ॥
ath indr bhoomaasur ke dukh te aavat bhe kathanan |
Now begins the description of the Arrival of Indra on being agonised byh the demon Bhumasura
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
CHAUPAI
ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਜਬ ਜਦੁਪਤਿ ਆਯੋ ॥
dvaaravatee jab jadupat aayo |
ਇੰਦ੍ਰ ਆਇ ਪਾਇਨ ਲਪਟਾਯੋ ॥
eindr aae paaein lapattaayo |
When Krishna came to Dwarka, then Indra came there and clung to his feet
ਭੂਮਾਸੁਰ ਕੋ ਦੂਖ ਸੁਨਾਯੋ ॥
bhoomaasur ko dookh sunaayo |
ਪ੍ਰਭ ਤਿਹ ਤੇ ਮੈ ਅਤਿ ਦੁਖੁ ਪਾਯੋ ॥੨੧੧੭॥
prabh tih te mai at dukh paayo |2117|
He told about the agony caused by Bhumasura and said, “O Lord! I have been greatly distressed by him.2117.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਸੋ ਮੋ ਪਰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਬਲ ਹੈ ਮੋ ਪੈ ਸਧਿਯੋ ਨ ਜਾਇ ॥
so mo par at prabal hai mo pai sadhiyo na jaae |
“He is very powerful, I can’t chastise him, therefore O Lord!
ਤਾ ਕੋ ਆਪਨ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕੀਜੈ ਨਾਸ ਉਪਾਇ ॥੨੧੧੮॥
taa ko aapan hee prabhoo keejai naas upaae |2118|
Take some step to destroy him.”2118.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਤਬ ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਦਾ ਕੈ ਦਯੋ ਪ੍ਰਭ ਜੂ ਤਿਹ ਕੋ ਸੁ ਸਮੋਧ ਭਲੈ ਕਰਿ ਕੈ ॥
tab indr bidaa kai dayo prabh joo tih ko su samodh bhalai kar kai |
ਮਨ ਮੈ ਕਹਿਯੋ ਚਿੰਤ ਨ ਤੂ ਕਰਿ ਰੇ ਚਲਿ ਹੋਂ ਨਹੀ ਹਉ ਤਿਹ ਤੇ ਟਰਿ ਕੈ ॥
man mai kahiyo chint na too kar re chal hon nahee hau tih te ttar kai |
Then Krishna giving instructions to Indra, bade farewell to him saying, “Do not have any anxiety in your mind, he will not be able to move me from my stable position
ਕੁਪ ਕੈ ਜਬ ਹੀ ਰਥ ਪੈ ਚੜਿ ਹੋਂ ਸਭ ਸਸਤ੍ਰਨ ਹਾਥਨ ਮੈ ਧਰਿ ਕੈ ॥
kup kai jab hee rath pai charr hon sabh sasatran haathan mai dhar kai |
“When I shall mount my chariot in anger and hold my weapons,
ਡਰਿ ਤੂ ਨ ਅਰੇ ਡਰਿ ਹਉ ਤੁਮਰੇ ਅਰਿ ਕਉ ਪਲਿ ਮੈ ਸਤਿ ਧਾ ਕਰਿ ਕੈ ॥੨੧੧੯॥
ddar too na are ddar hau tumare ar kau pal mai sat dhaa kar kai |2119|
Then I shall chop your enemies into bits in an instant, therefore do not get fearful.”2119.
ਮਘਵਾ ਸਿਰ ਨਿਆਇ ਗਯੋ ਗ੍ਰਿਹ ਕੋ ਤਿਹ ਕੋ ਚਿਤ ਮੈ ਬਧਿ ਸ︀ਯਾਮ ਬਸਾਯੋ ॥
maghavaa sir niaae gayo grih ko tih ko chit mai badh sayaam basaayo |
Indra bowed his head and went to this home and Krishna felt his fear from the depth
ਸੰਗ ਲਈ ਜਦੁਵੀ ਪ੍ਰਿਤਨਾ ਨਹਿ ਪਾਰਥ ਕੋ ਕਰਿ ਸੰਗਿ ਚਲਾਯੋ ॥
sang lee jaduvee pritanaa neh paarath ko kar sang chalaayo |
He took the Yadava army alongwith him and also called Arjuna
ਏਕ ਤ੍ਰੀਯਾ ਹਿਤ ਲੈ ਸੰਗਿ ਕਉਤਕਿ ਯੌ ਕਹਿ ਕੈ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਸੁਨਾਯੋ ॥
ek treeyaa hit lai sang kautak yau keh kai kab sayaam sunaayo |
ਸ︀ਯਾਮ ਚਲੇ ਤਿਹ ਓਰ ਨਹੀ ਤਿਹ ਊਪਰਿ ਅੰਤ ਦਸਾਨਿਹ ਧਾਯੋ ॥੨੧੨੦॥
sayaam chale tih or nahee tih aoopar ant dasaanih dhaayo |2120|
He also took one woman with him and absorbed in his sport, he went towards the higher regions.2120.
ਗਰੁੜੁ ਪਰ ਸ︀ਯਾਮ ਜਬੈ ਚੜ ਕੈ ਤਿਹ ਸਤ੍ਰਹਿ ਕੀ ਜਬ ਓਰਿ ਸਿਧਾਰਿਯੋ ॥
garurr par sayaam jabai charr kai tih satreh kee jab or sidhaariyo |
ਪਾਹਨ ਕੋਟਿ ਪਿਖਿਯੋ ਪ੍ਰਿਥਮੈ ਦੁਤੀਏ ਬਰੁ ਲੋਹ ਕੋ ਨੈਨ ਨਿਹਾਰਿਯੋ ॥
paahan kott pikhiyo prithamai dutee bar loh ko nain nihaariyo |
Mounting upon Garuda, when he went towards the enemy, he first saw the citadel of stone, then the gates of steel,
ਨੀਰ ਕੋ ਹੇਰਤ ਭਯੋ ਤ੍ਰਿਤੀਏ ਅਰੁ ਆਗਿ ਕੋ ਚਉਥੀ ਸੁ ਠਾਉਰ ਬਿਚਾਰਿਯੋ ॥
neer ko herat bhayo tritee ar aag ko chauthee su tthaaur bichaariyo |
Then water, fire and fifthly he observed the wind as the protector of the citadel
ਪਾਚਵੋ ਪਉਨ ਪਿਖਿਓ ਖਟ ਫਾਸਨ ਕ੍ਰੋਧ ਕੀਯੋ ਇਹ ਭਾਤਿ ਹਕਾਰਿਯੋ ॥੨੧੨੧॥
paachavo paun pikhio khatt faasan krodh keeyo ih bhaat hakaariyo |2121|
Seeing this Krishna challenged in great rage.2121.
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਤਦਹੁ ਹੋਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥
aapanaa aap upaaeon tadahu hor na koee |
He created Himself - at that time, there was no other.
ਮਤਾ ਮਸੂਰਤਿ ਆਪਿ ਕਰੇ ਜੋ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਈ ॥
mataa masoorat aap kare jo kare su hoee |
He consulted Himself for advice, and what He did came to pass.
ਤਦਹੁ ਆਕਾਸੁ ਨ ਪਾਤਾਲੁ ਹੈ ਨਾ ਤ੍ਰੈ ਲੋਈ ॥
tadahu aakaas na paataal hai naa trai loee |
At that time, there were no Akaashic Ethers, no nether regions, nor the three worlds.
ਤਦਹੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਹੈ ਨਾ ਓਪਤਿ ਹੋਈ ॥
tadahu aape aap nirankaar hai naa opat hoee |
At that time, only the Formless Lord Himself existed - there was no creation.
ਜਿਉ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥੧॥
jiau tis bhaavai tivai kare tis bin avar na koee |1|
As it pleased Him, so did He act; without Him, there was no other. ||1||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਹੈ ਦਿਸੈ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ॥
saahib meraa sadaa hai disai sabad kamaae |
My Master is eternal. He is seen by practicing the Word of the Shabad.
ਓਹੁ ਅਉਹਾਣੀ ਕਦੇ ਨਾਹਿ ਨਾ ਆਵੈ ਨਾ ਜਾਇ ॥
ohu aauhaanee kade naeh naa aavai naa jaae |
He never perishes; He does not come or go in reincarnation.
ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੋ ਸੇਵੀਐ ਜੋ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥
sadaa sadaa so seveeai jo sabh meh rahai samaae |
So serve Him, forever and ever; He is contained in all.
ਅਵਰੁ ਦੂਜਾ ਕਿਉ ਸੇਵੀਐ ਜੰਮੈ ਤੈ ਮਰਿ ਜਾਇ ॥
avar doojaa kiau seveeai jamai tai mar jaae |
Why serve another who is born, and then dies?
ਨਿਹਫਲੁ ਤਿਨ ਕਾ ਜੀਵਿਆ ਜਿ ਖਸਮੁ ਨ ਜਾਣਹਿ ਆਪਣਾ ਅਵਰੀ ਕਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥
nihafal tin kaa jeeviaa ji khasam na jaaneh aapanaa avaree kau chit laae |
Fruitless is the life of those who do not know their Lord and Master, and who center their consciousness on others.
ਨਾਨਕ ਏਵ ਨ ਜਾਪਈ ਕਰਤਾ ਕੇਤੀ ਦੇਇ ਸਜਾਇ ॥੧॥
naanak ev na jaapee karataa ketee dee sajaae |1|
O Nanak, it cannot be known, how much punishment the Creator shall inflict on them. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਸਚੁ ॥
sachaa naam dhiaaeeai sabho varatai sach |
Meditate on the True Name; the True Lord is pervading everywhere.
ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਬੁਝਿ ਪਰਵਾਣੁ ਹੋਇ ਤਾ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ਸਚੁ ॥
naanak hukam bujh paravaan hoe taa fal paavai sach |
O Nanak, by understanding the Hukam of the Lord's Command, one becomes acceptable, and then obtains the fruit of Truth.
ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਕਰਤਾ ਫਿਰੈ ਹੁਕਮੈ ਮੂਲਿ ਨ ਬੁਝਈ ਅੰਧਾ ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ ॥੨॥
kathanee badanee karataa firai hukamai mool na bujhee andhaa kach nikach |2|
He wanders around babbling and speaking, but he does not understand the Lord's Command at all. He is blind, the falsest of the false. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਸੰਜੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਉਪਾਇਓਨੁ ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਕਾ ਮੂਲੁ ਰਚਾਇਆ ॥
sanjog vijog upaaeon srisattee kaa mool rachaaeaa |
Creating union and separation, He laid the foundations of the Universe.
ਹੁਕਮੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਜੀਅਨੁ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥
hukamee srisatt saajeean jotee jot milaaeaa |
By His Command, the Lord of Light fashioned the Universe, and infused His Divine Light into it.
ਜੋਤੀ ਹੂੰ ਸਭੁ ਚਾਨਣਾ ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ ॥
jotee hoon sabh chaananaa satigur sabad sunaaeaa |
From the Lord of Light, all light originates. The True Guru proclaims the Word of the Shabad.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਸਿਰਿ ਧੰਧੈ ਲਾਇਆ ॥
brahamaa bisan mahes trai gun sir dhandhai laaeaa |
Brahma, Vishnu and Shiva, under the influence of the three dispositions, were put to their tasks.
ਮਾਇਆ ਕਾ ਮੂਲੁ ਰਚਾਇਓਨੁ ਤੁਰੀਆ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੨॥
maaeaa kaa mool rachaaeon tureea sukh paaeaa |2|
He created the root of Maya, and the peace obtained in the fourth state of consciousness. ||2||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਸੋ ਜਪੁ ਸੋ ਤਪੁ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਵੈ ॥
so jap so tap ji satigur bhaavai |
That alone is chanting, and that alone is deep meditation, which is pleasing to the True Guru.
ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਵਡਿਆਈ ਪਾਵੈ ॥
satigur kai bhaanai vaddiaaee paavai |
Pleasing the True Guru, glorious greatness is obtained.
ਨਾਨਕ ਆਪੁ ਛੋਡਿ ਗੁਰ ਮਾਹਿ ਸਮਾਵੈ ॥੧॥
naanak aap chhodd gur maeh samaavai |1|
O Nanak, renouncing self-conceit, one merges into the Guru. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਲੇਵੈ ॥
gur kee sikh ko viralaa levai |
How rare are those who receive the Guru's Teachings.
ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵੈ ॥੨॥
naanak jis aap vaddiaaee devai |2|
O Nanak, he alone receives it, whom the Lord Himself blesses with glorious greatness. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਅਗਿਆਨੁ ਹੈ ਬਿਖਮੁ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ॥
maaeaa mohu agiaan hai bikham at bhaaree |
Emotional attachment to Maya is spiritual darkness; it is very difficult and such a heavy load.
ਪਥਰ ਪਾਪ ਬਹੁ ਲਦਿਆ ਕਿਉ ਤਰੀਐ ਤਾਰੀ ॥
pathar paap bahu ladiaa kiau tareeai taaree |
Loaded with so very many stones of sin, how can the boat cross over?
ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤੀ ਰਤਿਆ ਹਰਿ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰੀ ॥
anadin bhagatee ratiaa har paar utaaree |
Those who are attuned to the Lord's devotional worship night and day are carried across.
ਗੁਰਸਬਦੀ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲਾ ਹਉਮੈ ਛਡਿ ਵਿਕਾਰੀ ॥
gurasabadee man niramalaa haumai chhadd vikaaree |
Under the Instruction of the Guru's Shabad, one sheds egotism and corruption, and the mind becomes immaculate.
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਿਸਤਾਰੀ ॥੩॥
har har naam dhiaaeeai har har nisataaree |3|
Meditate on the Name of the Lord, Har, Har; the Lord, Har, Har, is our Saving Grace. ||3||
ਸਲੋਕੁ ॥
salok |
Salok:
ਕਬੀਰ ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਸੰਕੁੜਾ ਰਾਈ ਦਸਵੈ ਭਾਇ ॥
kabeer mukat duaaraa sankurraa raaee dasavai bhaae |
O Kabeer, the gate of liberation is narrow, less than one-tenth of a mustard seed.
ਮਨੁ ਤਉ ਮੈਗਲੁ ਹੋਇ ਰਹਾ ਨਿਕਸਿਆ ਕਿਉ ਕਰਿ ਜਾਇ ॥
man tau maigal hoe rahaa nikasiaa kiau kar jaae |
The mind has become as big as an elephant; how can it pass through this gate?
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜੇ ਮਿਲੈ ਤੁਠਾ ਕਰੇ ਪਸਾਉ ॥
aisaa satigur je milai tutthaa kare pasaau |
If one meets such a True Guru, by His Pleasure, He shows His Mercy.
ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਮੋਕਲਾ ਸਹਜੇ ਆਵਉ ਜਾਉ ॥੧॥
mukat duaaraa mokalaa sahaje aavau jaau |1|
Then, the gate of liberation becomes wide open, and the soul easily passes through. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਨਾਨਕ ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਅਤਿ ਨੀਕਾ ਨਾਨੑਾ ਹੋਇ ਸੁ ਜਾਇ ॥
naanak mukat duaaraa at neekaa naanaa hoe su jaae |
O Nanak, the gate of liberation is very narrow; only the very tiny can pass through.
ਹਉਮੈ ਮਨੁ ਅਸਥੂਲੁ ਹੈ ਕਿਉ ਕਰਿ ਵਿਚੁ ਦੇ ਜਾਇ ॥
haumai man asathool hai kiau kar vich de jaae |
Through egotism, the mind has become bloated. How can it pass through?
ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਹਉਮੈ ਗਈ ਜੋਤਿ ਰਹੀ ਸਭ ਆਇ ॥
satigur miliai haumai gee jot rahee sabh aae |
Meeting the True Guru, egotism departs, and one is filled with the Divine Light.
ਇਹੁ ਜੀਉ ਸਦਾ ਮੁਕਤੁ ਹੈ ਸਹਜੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੨॥
eihu jeeo sadaa mukat hai sahaje rahiaa samaae |2|
Then, this soul is liberated forever, and it remains absorbed in celestial bliss. ||2||