ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਮੂਸਲ ਲੈ ਮੁਸਲੀ ਕਰ ਮੈ ਅਰਿ ਕੋ ਪਲ ਮੈ ਦਲ ਪੁੰਜ ਹਰਿਓ ਹੈ ॥
moosal lai musalee kar mai ar ko pal mai dal punj hario hai |
Balram taking his mace in his hand, killed a group of enemies in an instant
ਬੀਰ ਪਰੇ ਧਰਨੀ ਪਰ ਘਾਇਲ ਸ੍ਰਉਨਤ ਸਿਉ ਤਨ ਤਾਹਿ ਭਰਿਓ ਹੈ ॥
beer pare dharanee par ghaaeil sraunat siau tan taeh bhario hai |
The warriors with blood-saturated bodies, are lying wounded on the earth
ਤਾ ਛਬਿ ਕੋ ਜਸੁ ਉਚ ਮਹਾ ਮਨ ਬੀਚ ਬਿਚਾਰ ਕੈ ਸ︀ਯਾਮ ਕਰਿਓ ਹੈ ॥
taa chhab ko jas uch mahaa man beech bichaar kai sayaam kario hai |
The poet Shyam, while describing that spectacle says that it appears to him
ਮਾਨਹੁ ਦੇਖਨ ਕਉ ਰਨ ਕਉਤੁਕ ਕ੍ਰੋਧ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਰਿਓ ਹੈ ॥੧੭੬੬॥
maanahu dekhan kau ran kautuk krodh bhiaanak roop dhario hai |1766|
That the ‘anger’ had manifested himself apparently in order to see the war-scenes.1766.
ਇਤ ਓਰ ਹਲਾਯੁਧ ਜੁਧੁ ਕਰੈ ਉਤ ਸ੍ਰੀ ਗਰੜਧੁਜ ਕੋਪ ਭਰਿਓ ਹੈ ॥
eit or halaayudh judh karai ut sree gararradhuj kop bhario hai |
On this side Balram is engged in fighting and on that side Krishna is getting filled with rage
ਸਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਰਿ ਮੁਰਾਰਿ ਤਬੈ ਅਰਿ ਸੈਨ ਕੇ ਭੀਤਰ ਜਾਇ ਅਰਿਓ ਹੈ ॥
sasatr sanbhaar muraar tabai ar sain ke bheetar jaae ario hai |
Taking up his weapons, he is resisting the enemy’s army,
ਮਾਰਿ ਬਿਦਾਰ ਦਏ ਦਲ ਕਉ ਰਨ ਯਾ ਬਿਧਿ ਚਿਤ੍ਰ ਬਚਿਤ੍ਰ ਕਰਿਓ ਹੈ ॥
maar bidaar de dal kau ran yaa bidh chitr bachitr kario hai |
And killing the army of the enemy, he has created a queer scene
ਬਾਜ ਪੈ ਬਾਜ ਰਥੀ ਰਥ ਪੈ ਗਜ ਪੈ ਗਜ ਸ੍ਵਾਰ ਪੈ ਸ੍ਵਾਰ ਪਰਿਓ ਹੈ ॥੧੭੬੭॥
baaj pai baaj rathee rath pai gaj pai gaj svaar pai svaar pario hai |1767|
The horse is seen lying on the horse, the chariot-rider on the chariot-rider, elephant upon the elephant and the rider on the rider.1767.
ਏਕ ਕਟੇ ਅਧ ਬੀਚਹੁੰ ਤੇ ਭਟ ਏਕਨ ਕੇ ਸਿਰ ਕਾਟਿ ਗਿਰਾਏ ॥
ek katte adh beechahun te bhatt ekan ke sir kaatt giraae |
Some warriors is cut into two halves, the heads of many warriors have been chopped and thrown
ਏਕ ਕੀਏ ਬਿਰਥੀ ਤਬ ਹੀ ਗਿਰ ਭੂਮਿ ਪਰੇ ਸੰਗਿ ਬਾਨਨ ਘਾਏ ॥
ek kee birathee tab hee gir bhoom pare sang baanan ghaae |
Many are lying wounded on the earth, being deprived of their chariots
ਏਕ ਕੀਏ ਕਰ ਹੀਨ ਬਲੀ ਪਗ ਹੀਨ ਕਿਤੇ ਗਨਤੀ ਨਹਿ ਆਏ ॥
ek kee kar heen balee pag heen kite ganatee neh aae |
Many people have lost their hands and many their feet
ਸ︀ਯਾਮ ਭਨੈ ਕਿਨਹੂੰ ਨਹੀ ਧੀਰ ਧਰਿਓ ਤਬ ਹੀ ਰਨ ਛਾਡਿ ਪਰਾਏ ॥੧੭੬੮॥
sayaam bhanai kinahoon nahee dheer dhario tab hee ran chhaadd paraae |1768|
They can’t be enumerated, the poet says that all have lost their endurance and all have run away from the war-arena.1768.
ਜਾ ਦਲ ਜੀਤ ਲਯੋ ਸਿਗਰੇ ਜਗੁ ਅਉਰ ਕਹੂੰ ਰਨ ਤੇ ਨਹੀ ਹਾਰਿਓ ॥
jaa dal jeet layo sigare jag aaur kahoon ran te nahee haario |
The army of the enemy, which had conquered the whole world and was never defeated
ਇੰਦ੍ਰ ਸੇ ਭੂਪ ਅਨੇਕ ਮਿਲੇ ਤਿਨ ਤੇ ਕਬਹੂੰ ਨਹੀ ਜਾ ਪਗੁ ਟਾਰਿਓ ॥
eindr se bhoop anek mile tin te kabahoon nahee jaa pag ttaario |
This army had fought against it in unison
ਸੋ ਘਨਿ ਸ︀ਯਾਮ ਭਜਾਇ ਦੀਯੋ ਪਲ ਮੈ ਨ ਕਿਨੂੰ ਧਨੁ ਬਾਨ ਸੰਭਾਰਿਓ ॥
so ghan sayaam bhajaae deeyo pal mai na kinoo dhan baan sanbhaario |
The same army has been caused to flee by Krishna in an instant and none could even take up his bow and arrows
ਦੇਵ ਅਦੇਵ ਕਰੈ ਉਪਮਾ ਇਮ ਸ੍ਰੀ ਜਦੁਬੀਰ ਬਡੋ ਰਨ ਪਾਰਿਓ ॥੧੭੬੯॥
dev adev karai upamaa im sree jadubeer baddo ran paario |1769|
The gods and demons both are appreciating the war of Krishna.1769.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਦ੍ਵੈ ਅਛੂਹਨੀ ਸੈਨ ਰਨਿ ਦਈ ਸ︀ਯਾਮ ਜਬ ਘਾਇ ॥
dvai achhoohanee sain ran dee sayaam jab ghaae |
ਮੰਤ੍ਰੀ ਸੁਮਤਿ ਸਮੇਤ ਦਲੁ ਕੋਪ ਪਰਿਓ ਅਰਰਾਇ ॥੧੭੭੦॥
mantree sumat samet dal kop pario araraae |1770|
When Krishna destroyed two extremely large military units, then the minister Sumati, challenging in anger, fell upon him.1770.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਧਾਇ ਪਰੇ ਕਰਿ ਕੋਪ ਤਬੈ ਭਟ ਦੈ ਮੁਖ ਢਾਲ ਲਏ ਕਰਵਾਰੈ ॥
dhaae pare kar kop tabai bhatt dai mukh dtaal le karavaarai |
ਸਾਮੁਹੇ ਆਇ ਹਠੀ ਹਠਿ ਸਿਉ ਘਨਿ ਸ︀ਯਾਮ ਕਹਾ ਇਹ ਭਾਤਿ ਹਕਾਰੈ ॥
saamuhe aae hatthee hatth siau ghan sayaam kahaa ih bhaat hakaarai |
The warriors getting enraged, taking up the swords and shields in their hands fell upon Krishna, who challenged them and they persistently came in front of him
ਮੂਸਲ ਚਕ੍ਰ ਗਦਾ ਗਹਿ ਕੈ ਸੁ ਹਤੈ ਹਰਿ ਕੌਚ ਉਠੈ ਚਿਨਗਾਰੈ ॥
moosal chakr gadaa geh kai su hatai har kauach utthai chinagaarai |
On this side, Krishna, catching hold of his club, discus, mace etc. in his hands, struck terrible blows and the sparks emanated from the armours
ਮਾਨੋ ਲੁਹਾਰ ਲੀਏ ਘਨ ਹਾਥਨ ਲੋਹ ਕਰੇਰੇ ਕੋ ਕਾਮ ਸਵਾਰੈ ॥੧੭੭੧॥
maano luhaar lee ghan haathan loh karere ko kaam savaarai |1771|
It appeared that an ironsmith was fashioning according to his desire the iron by the strokes of his hammer.1771
ਤਉ ਲਗ ਹੀ ਬਰਮਾਕ੍ਰਿਤ ਊਧਵ ਆਏ ਹੈ ਸ︀ਯਾਮ ਸਹਾਇ ਕੇ ਕਾਰਨ ॥
tau lag hee baramaakrit aoodhav aae hai sayaam sahaae ke kaaran |
Till that time, Kratvarma and Uddhava reached for the help of Krishna
ਅਉਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਲਏ ਸੰਗ ਜਾਦਵ ਧਾਇ ਪਰਿਓ ਅਰ ਬੀਰ ਬਿਦਾਰਨ ॥
aaur akraoor le sang jaadav dhaae pario ar beer bidaaran |
Akrur also taking the Yadava warriors with him fell upon the enemies in order to kill them
ਸਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਰਿ ਸਭੈ ਅਪੁਨੇ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਕਹੈ ਮੁਖ ਮਾਰਿ ਉਚਾਰਨ ॥
sasatr sanbhaar sabhai apune kab sayaam kahai mukh maar uchaaran |
ਓਰ ਦੁਹੂੰ ਅਤਿ ਜੁਧੁ ਭਯੋ ਸੁ ਗਦਾ ਬਰਛੀ ਕਰਵਾਰਿ ਕਟਾਰਨ ॥੧੭੭੨॥
or duhoon at judh bhayo su gadaa barachhee karavaar kattaaran |1772|
Holding their weapons and should “kill, kill”, a dreadful war was waged from both sides with maces, lances swords, daggers etc.1772.
ਆਵਤ ਹੀ ਬਰਮਾਕ੍ਰਿਤ ਜੂ ਅਰਿ ਸੈਨਹੁ ਤੇ ਸੁ ਘਨੇ ਭਟ ਕੂਟੇ ॥
aavat hee baramaakrit joo ar sainahu te su ghane bhatt kootte |
Kratvarma on coming chopped down many warriors
ਏਕ ਪਰੇ ਬਿਬ ਖੰਡ ਤਹੀ ਅਰਿ ਏਕ ਗਿਰੇ ਧਰ ਪੈ ਸਿਰ ਫੂਟੇ ॥
ek pare bib khandd tahee ar ek gire dhar pai sir footte |
Someone has been cut into two parts and someone’s head has been cut down
ਏਕ ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਕਮਾਨਨ ਤਾਨਿ ਚਲਾਵਤ ਇਉ ਸਰ ਛੂਟੇ ॥
ek mahaa balavaan kamaanan taan chalaavat iau sar chhootte |
From the bows of several powerful warriors the arrows are being discharged in this way
ਕਾਜ ਬਸੇਰੇ ਕੇ ਰੈਨ ਸਮੇ ਮਧਿਆਨ ਮਨੋ ਤਰੁ ਪੈ ਖਗ ਟੂਟੇ ॥੧੭੭੩॥
kaaj basere ke rain same madhiaan mano tar pai khag ttootte |1773|
That it seems the birds are flying groups towards the trees for rest in the evening before the night falls.1773.
ਏਕ ਕਬੰਧ ਲੀਏ ਕਰਵਾਰਿ ਫਿਰੈ ਰਨ ਭੂਮਿ ਕੇ ਭੀਤਰ ਡੋਲਤ ॥
ek kabandh lee karavaar firai ran bhoom ke bheetar ddolat |
Somewhere the headless trunks are roaming in the battlefield taking the swords in their hands and
ਧਾਇ ਪਰੈ ਤਿਹ ਓਰ ਬਲੀ ਭਟ ਜੋ ਤਿਹ ਕੋ ਲਲਕਾਰ ਕੈ ਬੋਲਤ ॥
dhaae parai tih or balee bhatt jo tih ko lalakaar kai bolat |
Whosoever challenging in the field, the warriors fall upon him
ਏਕ ਪਰੇ ਗਿਰ ਪਾਇ ਕਟੇ ਉਠਬੇ ਕਹੁ ਬਾਹਨ ਕੋ ਬਲੁ ਤੋਲਤ ॥
ek pare gir paae katte utthabe kahu baahan ko bal tolat |
Someone has fallen because his foot has been cut and for getting up, he is taking the support of the vehicle and s
ਏਕ ਕਟੀ ਭੁਜ ਯੌ ਤਰਫੈ ਜਲ ਹੀਨ ਜਿਉ ਮੀਨ ਪਰਿਓ ਝਕਝੋਲਤ ॥੧੭੭੪॥
ek kattee bhuj yau tarafai jal heen jiau meen pario jhakajholat |1774|
Omewhere the chopped arm is writhing like a fish out of water.1774.
ਏਕ ਕਬੰਧ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਨ ਰਾਮ ਕਹੈ ਰਨ ਮਧਿ ਦਉਰੈ ॥
ek kabandh binaa hathiaaran raam kahai ran madh daurai |
The poet Ram says that some headless trunk is running in the battlefield without the weapon and
ਸੁੰਡਨ ਤੇ ਗਜ ਰਾਜਨ ਕੋ ਗਹਿ ਕੈ ਕਰਿ ਕੈ ਬਲ ਸੋ ਝਕਝੋਰੈ ॥
sunddan te gaj raajan ko geh kai kar kai bal so jhakajhorai |
Catching hold of the trunks of the elephants, is shaking them violently with force
ਭੂਮਿ ਗਿਰੇ ਮ੍ਰਿਤ ਅਸ੍ਵਨ ਕੀ ਦੁਹੂੰ ਹਾਥਨ ਸੋ ਗਹਿ ਗ੍ਰੀਵ ਮਰੋਰੈ ॥
bhoom gire mrit asvan kee duhoon haathan so geh greev marorai |
He is also pulling the neck of dead horses lying on the ground with both his hands and
ਸ︀ਯੰਦਨ ਕੇ ਅਸਵਾਰਨ ਕੇ ਸਿਰ ਏਕ ਚਪੇਟ ਹੀ ਕੇ ਸੰਗਿ ਤੋਰੈ ॥੧੭੭੫॥
sayandan ke asavaaran ke sir ek chapett hee ke sang torai |1775|
Is trying to break the heads of the dead horse-riders with one slap.1775.
ਕੂਦਤ ਹੈ ਰਨ ਮੈ ਭਟ ਏਕ ਕੁਲਾਚਨ ਦੈ ਕਰਿ ਜੁਧੁ ਕਰੈ ॥
koodat hai ran mai bhatt ek kulaachan dai kar judh karai |
The warriors are fighting while continuously jumping and swinging in the battlefield
ਇਕ ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨਨ ਤੇ ਕਬਿ ਰਾਮ ਕਹੈ ਨ ਰਤੀ ਕੁ ਡਰੈ ॥
eik baan kamaan kripaanan te kab raam kahai na ratee ku ddarai |
They are not afraid even slightly form the bows, arrows and swords
ਇਕ ਕਾਇਰ ਤ੍ਰਾਸ ਬਢਾਇ ਚਿਤੈ ਰਨ ਭੂਮਿ ਹੂੰ ਤੇ ਤਜ ਸਸਤ੍ਰ ਟਰੈ ॥
eik kaaeir traas badtaae chitai ran bhoom hoon te taj sasatr ttarai |
Many cowards are relinquishing their weapons in the battlefield in fear coming back to the battlefield and
ਇਕ ਲਾਜ ਭਰੇ ਪੁਨਿ ਆਇ ਅਰੈ ਲਰਿ ਕੈ ਮਰ ਕੈ ਗਿਰਿ ਭੂਮਿ ਪਰੈ ॥੧੭੭੬॥
eik laaj bhare pun aae arai lar kai mar kai gir bhoom parai |1776|
Fighting and falling dead on the ground.1776.
ਬ੍ਰਿਜਭੂਖਨ ਚਕ੍ਰ ਸੰਭਾਰਤ ਹੀ ਤਬ ਹੀ ਦਲੁ ਬੈਰਨ ਕੇ ਧਸਿ ਕੈ ॥
brijabhookhan chakr sanbhaarat hee tab hee dal bairan ke dhas kai |
When Krishna held up his discus, the enemy forces became fearful
ਬਿਨੁ ਪ੍ਰਾਨ ਕੀਏ ਬਲਵਾਨ ਘਨੇ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਭਨੈ ਸੁ ਕਛੂ ਹਸਿ ਕੈ ॥
bin praan kee balavaan ghane kab sayaam bhanai su kachhoo has kai |
Krishna while smiling deprived many mightly onces of their life force
ਇਕ ਚੂਰਨ ਕੀਨ ਗਦਾ ਗਹਿ ਕੈ ਇਕ ਪਾਸ ਕੇ ਸੰਗ ਲੀਏ ਕਸਿ ਕੈ ॥
eik chooran keen gadaa geh kai ik paas ke sang lee kas kai |
ਜਦੁਬੀਰ ਅਯੋਧਨ ਮੈ ਬਲ ਕੈ ਅਰਿ ਬੀਰ ਲੀਏ ਸਬ ਹੀ ਬਸਿ ਕੈ ॥੧੭੭੭॥
jadubeer ayodhan mai bal kai ar beer lee sab hee bas kai |1777|
Many were pulversied with the blows of the mace and with his power Krishna subdued all the warriors in the war-arena.1777.
ਬਲਭਦ੍ਰ ਇਤੇ ਬਹੁ ਬੀਰ ਹਨੇ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥ ਉਤੈ ਬਹੁ ਸੂਰ ਸੰਘਾਰੇ ॥
balabhadr ite bahu beer hane brijanaath utai bahu soor sanghaare |
On this side Balram and on the other side Krishna killed many warriors
ਜੋ ਸਭ ਜੀਤ ਫਿਰੇ ਜਗ ਕਉ ਅਰੁ ਗਾਢ ਪਰੀ ਨ੍ਰਿਪ ਕਾਮ ਸਵਾਰੇ ॥
jo sabh jeet fire jag kau ar gaadt paree nrip kaam savaare |
The warriors, who were the conquerors of the world and were to be very useful to the king in the days o affliction,
ਤੇ ਘਨਿ ਸ︀ਯਾਮ ਅਯੋਧਨ ਮੈ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰਾਨ ਕੀਏ ਅਰਿ ਭੂ ਪਰ ਡਾਰੇ ॥
te ghan sayaam ayodhan mai bin praan kee ar bhoo par ddaare |
ਇਉ ਉਪਮਾ ਉਪਜੀ ਜੀਯ ਮੈ ਕਦਲੀ ਮਨੋ ਪਉਨ ਪ੍ਰਚੰਡ ਉਖਾਰੇ ॥੧੭੭੮॥
eiau upamaa upajee jeey mai kadalee mano paun prachandd ukhaare |1778|
Krishna made them lifeless and lain them on the ground like the uprooted banana trees by the violent blowing of wind.1778.
ਜੋ ਰਨ ਮੰਡਨ ਸ︀ਯਾਮ ਕੇ ਸੰਗਿ ਭਲੇ ਨ੍ਰਿਪ ਧਾਮਨ ਕਉ ਤਜਿ ਧਾਏ ॥
jo ran manddan sayaam ke sang bhale nrip dhaaman kau taj dhaae |
ਏਕ ਰਥੈ ਗਜ ਰਾਜ ਚਢੇ ਇਕ ਬਾਜਨ ਕੇ ਅਸਵਾਰ ਸੁਹਾਏ ॥
ek rathai gaj raaj chadte ik baajan ke asavaar suhaae |
The kings who had left their homes and had come to fight with Krishna and who had been looking splendid while riding on their horses, elephants and chariots,
ਤੇ ਘਨਿ ਜਿਉ ਬ੍ਰਿਜ ਰਾਜ ਕੇ ਪਉਰਖ ਪਉਨ ਬਹੈ ਛਿਨ ਮਾਝ ਉਡਾਏ ॥
te ghan jiau brij raaj ke paurakh paun bahai chhin maajh uddaae |
They were destroyed by the power of Krihsna like the clouds destroyed by the wind in an instant
ਕਾਇਰ ਭਾਜਤ ਐਸੇ ਕਹੈ ਅਬ ਪ੍ਰਾਨ ਰਹੈ ਮਨੋ ਲਾਖਨ ਪਾਇ ॥੧੭੭੯॥
kaaeir bhaajat aise kahai ab praan rahai mano laakhan paae |1779|
The cowards running away and protecting their lives were considering themselves very fortunate.1779.
ਸ︀ਯਾਮ ਕੇ ਛੂਟਤ ਬਾਨਨ ਚਕ੍ਰ ਸੁ ਚਕ੍ਰਿਤ ਹੁਇ ਰਥ ਚਕ੍ਰ ਭ੍ਰਮਾਵਤ ॥
sayaam ke chhoottat baanan chakr su chakrit hue rath chakr bhramaavat |
Seeing the arrows and discus of Krishna being discharged, the wheels of the chariots also revolved marvelously
ਏਕ ਬਲੀ ਕੁਲ ਲਾਜ ਲੀਏ ਦ੍ਰਿੜ ਹੁਇ ਹਰਿ ਕੇ ਸੰਗਿ ਜੂਝ ਮਚਾਵਤ ॥
ek balee kul laaj lee drirr hue har ke sang joojh machaavat |
The kings, considering the honour and tradition of their clans, are fighting with Krishna,
ਅਉਰ ਬਡੇ ਨ੍ਰਿਪ ਲੈ ਨ੍ਰਿਪ ਆਇਸ ਆਵਤ ਹੈ ਚਲੇ ਗਾਲ ਬਜਾਵਤ ॥
aaur badde nrip lai nrip aaeis aavat hai chale gaal bajaavat |
And several other kings, getting order from Jarasandh are proudly shouting and going for war
ਬੀਰ ਬਡੇ ਜਦੁਬੀਰ ਕਉ ਦੇਖਨ ਚਉਪ ਚੜੇ ਲਰਬੇ ਕਹੁ ਧਾਵਤ ॥੧੭੮੦॥
beer badde jadubeer kau dekhan chaup charre larabe kahu dhaavat |1780|
Great warriors with eagerness in there mind t have to sight of Krishna, are coming for fighting.1780.
ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥ ਤਬੈ ਤਿਨ ਹੀ ਧਨੁ ਤਾਨ ਕੈ ਬਾਨ ਸਮੂਹ ਚਲਾਵਤ ॥
sree brijanaath tabai tin hee dhan taan kai baan samooh chalaavat |
Krishna then pulled his bow and discharged a cluster of arrows and
ਆਇ ਲਗੈ ਭਟ ਏਕਨ ਕਉ ਨਟ ਸਾਲ ਭਏ ਮਨ ਮੈ ਦੁਖੁ ਪਾਵਤ ॥
aae lagai bhatt ekan kau natt saal bhe man mai dukh paavat |
The warriors who were his by them, writhed in great suffering
ਏਕ ਤੁਰੰਗਨ ਕੀ ਭੁਜ ਬਾਨ ਲਗੈ ਅਤਿ ਰਾਮ ਮਹਾ ਛਬਿ ਪਾਵਤ ॥
ek turangan kee bhuj baan lagai at raam mahaa chhab paavat |
The arrows have penetrated into the legs of the horses
ਸਾਲ ਮੁਨੀਸ੍ਵਰ ਕਾਟੇ ਹੁਤੇ ਬ੍ਰਿਜਰਾਜ ਮਨੋ ਤਿਹ ਪੰਖ ਬਨਾਵਤ ॥੧੭੮੧॥
saal muneesvar kaatte hute brijaraaj mano tih pankh banaavat |1781|
These winged arrows discharged by Krishna on the bodies of the horses appears like new wings cut earlier by the sage Shalihoter.1781.
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਆਪੇ ਹੀ ਕਰਣਾ ਕੀਓ ਕਲ ਆਪੇ ਹੀ ਤੈ ਧਾਰੀਐ ॥
aape hee karanaa keeo kal aape hee tai dhaareeai |
You Yourself created the creation; You Yourself infused Your power into it.
ਦੇਖਹਿ ਕੀਤਾ ਆਪਣਾ ਧਰਿ ਕਚੀ ਪਕੀ ਸਾਰੀਐ ॥
dekheh keetaa aapanaa dhar kachee pakee saareeai |
You behold Your creation, like the losing and winning dice of the earth.
ਜੋ ਆਇਆ ਸੋ ਚਲਸੀ ਸਭੁ ਕੋਈ ਆਈ ਵਾਰੀਐ ॥
jo aaeaa so chalasee sabh koee aaee vaareeai |
Whoever has come, shall depart; all shall have their turn.
ਜਿਸ ਕੇ ਜੀਅ ਪਰਾਣ ਹਹਿ ਕਿਉ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਹੁ ਵਿਸਾਰੀਐ ॥
jis ke jeea paraan heh kiau saahib manahu visaareeai |
He who owns our soul, and our very breath of life - why should we forget that Lord and Master from our minds?
ਆਪਣ ਹਥੀ ਆਪਣਾ ਆਪੇ ਹੀ ਕਾਜੁ ਸਵਾਰੀਐ ॥੨੦॥
aapan hathee aapanaa aape hee kaaj savaareeai |20|
With our own hands, let us resolve our own affairs. ||20||
ਸਲੋਕੁ ਮਹਲਾ ੨ ॥
salok mahalaa 2 |
Salok, Second Mehl:
ਏਹ ਕਿਨੇਹੀ ਆਸਕੀ ਦੂਜੈ ਲਗੈ ਜਾਇ ॥
eeh kinehee aasakee doojai lagai jaae |
What sort of love is this, which clings to duality?
ਨਾਨਕ ਆਸਕੁ ਕਾਂਢੀਐ ਸਦ ਹੀ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥
naanak aasak kaandteeai sad hee rahai samaae |
O Nanak, he alone is called a lover, who remains forever immersed in absorption.
ਚੰਗੈ ਚੰਗਾ ਕਰਿ ਮੰਨੇ ਮੰਦੈ ਮੰਦਾ ਹੋਇ ॥
changai changaa kar mane mandai mandaa hoe |
But one who feels good only when good is done for him, and feels bad when things go badly
ਆਸਕੁ ਏਹੁ ਨ ਆਖੀਐ ਜਿ ਲੇਖੈ ਵਰਤੈ ਸੋਇ ॥੧॥
aasak ehu na aakheeai ji lekhai varatai soe |1|
- do not call him a lover. He trades only for his own account. ||1||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa 2 |
Second Mehl:
ਸਲਾਮੁ ਜਬਾਬੁ ਦੋਵੈ ਕਰੇ ਮੁੰਢਹੁ ਘੁਥਾ ਜਾਇ ॥
salaam jabaab dovai kare mundtahu ghuthaa jaae |
One who offers both respectful greetings and rude refusal to his master, has gone wrong from the very beginning.
ਨਾਨਕ ਦੋਵੈ ਕੂੜੀਆ ਥਾਇ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥੨॥
naanak dovai koorreea thaae na kaaee paae |2|
O Nanak, both of his actions are false; he obtains no place in the Court of the Lord. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਸੋ ਸਾਹਿਬੁ ਸਦਾ ਸਮੑਾਲੀਐ ॥
jit seviai sukh paaeeai so saahib sadaa samaaleeai |
Serving Him, peace is obtained; meditate and dwell upon that Lord and Master forever.
ਜਿਤੁ ਕੀਤਾ ਪਾਈਐ ਆਪਣਾ ਸਾ ਘਾਲ ਬੁਰੀ ਕਿਉ ਘਾਲੀਐ ॥
jit keetaa paaeeai aapanaa saa ghaal buree kiau ghaaleeai |
Why do you do such evil deeds, that you shall have to suffer so?
ਮੰਦਾ ਮੂਲਿ ਨ ਕੀਚਈ ਦੇ ਲੰਮੀ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲੀਐ ॥
mandaa mool na keechee de lamee nadar nihaaleeai |
Do not do any evil at all; look ahead to the future with foresight.
ਜਿਉ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲਿ ਨ ਹਾਰੀਐ ਤੇਵੇਹਾ ਪਾਸਾ ਢਾਲੀਐ ॥
jiau saahib naal na haareeai tevehaa paasaa dtaaleeai |
So throw the dice in such a way, that you shall not lose with your Lord and Master.
ਕਿਛੁ ਲਾਹੇ ਉਪਰਿ ਘਾਲੀਐ ॥੨੧॥
kichh laahe upar ghaaleeai |21|
Do those deeds which shall bring you profit. ||21||
ਸਲੋਕੁ ਮਹਲਾ ੨ ॥
salok mahalaa 2 |
Salok, Second Mehl:
ਚਾਕਰੁ ਲਗੈ ਚਾਕਰੀ ਨਾਲੇ ਗਾਰਬੁ ਵਾਦੁ ॥
chaakar lagai chaakaree naale gaarab vaad |
If a servant performs service, while being vain and argumentative,
ਗਲਾ ਕਰੇ ਘਣੇਰੀਆ ਖਸਮ ਨ ਪਾਏ ਸਾਦੁ ॥
galaa kare ghanereea khasam na paae saad |
he may talk as much as he wants, but he shall not be pleasing to his Master.
ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਤਾ ਕਿਛੁ ਪਾਏ ਮਾਨੁ ॥
aap gavaae sevaa kare taa kichh paae maan |
But if he eliminates his self-conceit and then performs service, he shall be honored.
ਨਾਨਕ ਜਿਸ ਨੋ ਲਗਾ ਤਿਸੁ ਮਿਲੈ ਲਗਾ ਸੋ ਪਰਵਾਨੁ ॥੧॥
naanak jis no lagaa tis milai lagaa so paravaan |1|
O Nanak, if he merges with the one with whom he is attached, his attachment becomes acceptable. ||1||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa 2 |
Second Mehl:
ਜੋ ਜੀਇ ਹੋਇ ਸੁ ਉਗਵੈ ਮੁਹ ਕਾ ਕਹਿਆ ਵਾਉ ॥
jo jee hoe su ugavai muh kaa kahiaa vaau |
Whatever is in the mind, comes forth; spoken words by themselves are just wind.
ਬੀਜੇ ਬਿਖੁ ਮੰਗੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਵੇਖਹੁ ਏਹੁ ਨਿਆਉ ॥੨॥
beeje bikh mangai amrit vekhahu ehu niaau |2|
He sows seeds of poison, and demands Ambrosial Nectar. Behold - what justice is this? ||2||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa 2 |
Second Mehl:
ਨਾਲਿ ਇਆਣੇ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਨ ਆਵੈ ਰਾਸਿ ॥
naal eaane dosatee kade na aavai raas |
Friendship with a fool never works out right.
ਜੇਹਾ ਜਾਣੈ ਤੇਹੋ ਵਰਤੈ ਵੇਖਹੁ ਕੋ ਨਿਰਜਾਸਿ ॥
jehaa jaanai teho varatai vekhahu ko nirajaas |
As he knows, he acts; behold, and see that it is so.
ਵਸਤੂ ਅੰਦਰਿ ਵਸਤੁ ਸਮਾਵੈ ਦੂਜੀ ਹੋਵੈ ਪਾਸਿ ॥
vasatoo andar vasat samaavai doojee hovai paas |
One thing can be absorbed into another thing, but duality keeps them apart.
ਸਾਹਿਬ ਸੇਤੀ ਹੁਕਮੁ ਨ ਚਲੈ ਕਹੀ ਬਣੈ ਅਰਦਾਸਿ ॥
saahib setee hukam na chalai kahee banai aradaas |
No one can issue commands to the Lord Master; offer instead humble prayers.
ਕੂੜਿ ਕਮਾਣੈ ਕੂੜੋ ਹੋਵੈ ਨਾਨਕ ਸਿਫਤਿ ਵਿਗਾਸਿ ॥੩॥
koorr kamaanai koorro hovai naanak sifat vigaas |3|
Practicing falsehood, only falsehood is obtained. O Nanak, through the Lord's Praise, one blossoms forth. ||3||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa 2 |
Second Mehl:
ਨਾਲਿ ਇਆਣੇ ਦੋਸਤੀ ਵਡਾਰੂ ਸਿਉ ਨੇਹੁ ॥
naal eaane dosatee vaddaaroo siau nehu |
Friendship with a fool, and love with a pompous person,
ਪਾਣੀ ਅੰਦਰਿ ਲੀਕ ਜਿਉ ਤਿਸ ਦਾ ਥਾਉ ਨ ਥੇਹੁ ॥੪॥
paanee andar leek jiau tis daa thaau na thehu |4|
are like lines drawn in water, leaving no trace or mark. ||4||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa 2 |
Second Mehl:
ਹੋਇ ਇਆਣਾ ਕਰੇ ਕੰਮੁ ਆਣਿ ਨ ਸਕੈ ਰਾਸਿ ॥
hoe eaanaa kare kam aan na sakai raas |
If a fool does a job, he cannot do it right.
ਜੇ ਇਕ ਅਧ ਚੰਗੀ ਕਰੇ ਦੂਜੀ ਭੀ ਵੇਰਾਸਿ ॥੫॥
je ik adh changee kare doojee bhee veraas |5|
Even if he does something right, he does the next thing wrong. ||5||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਚਾਕਰੁ ਲਗੈ ਚਾਕਰੀ ਜੇ ਚਲੈ ਖਸਮੈ ਭਾਇ ॥
chaakar lagai chaakaree je chalai khasamai bhaae |
If a servant, performing service, obeys the Will of his Master,
ਹੁਰਮਤਿ ਤਿਸ ਨੋ ਅਗਲੀ ਓਹੁ ਵਜਹੁ ਭਿ ਦੂਣਾ ਖਾਇ ॥
huramat tis no agalee ohu vajahu bhi doonaa khaae |
his honor increases, and he receives double his wages.
ਖਸਮੈ ਕਰੇ ਬਰਾਬਰੀ ਫਿਰਿ ਗੈਰਤਿ ਅੰਦਰਿ ਪਾਇ ॥
khasamai kare baraabaree fir gairat andar paae |
But if he claims to be equal to his Master, he earns his Master's displeasure.
ਵਜਹੁ ਗਵਾਏ ਅਗਲਾ ਮੁਹੇ ਮੁਹਿ ਪਾਣਾ ਖਾਇ ॥
vajahu gavaae agalaa muhe muhi paanaa khaae |
He loses his entire salary, and is also beaten on his face with shoes.
ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਤਾ ਖਾਵਣਾ ਤਿਸੁ ਕਹੀਐ ਸਾਬਾਸਿ ॥
jis daa ditaa khaavanaa tis kaheeai saabaas |
Let us all celebrate Him, from whom we receive our nourishment.
ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਚਲਈ ਨਾਲਿ ਖਸਮ ਚਲੈ ਅਰਦਾਸਿ ॥੨੨॥
naanak hukam na chalee naal khasam chalai aradaas |22|
O Nanak, no one can issue commands to the Lord Master; let us offer prayers instead. ||22||
ਸਲੋਕੁ ਮਹਲਾ ੨ ॥
salok mahalaa 2 |
Salok, Second Mehl:
ਏਹ ਕਿਨੇਹੀ ਦਾਤਿ ਆਪਸ ਤੇ ਜੋ ਪਾਈਐ ॥
eeh kinehee daat aapas te jo paaeeai |
What sort of gift is this, which we receive only by our own asking?
ਨਾਨਕ ਸਾ ਕਰਮਾਤਿ ਸਾਹਿਬ ਤੁਠੈ ਜੋ ਮਿਲੈ ॥੧॥
naanak saa karamaat saahib tutthai jo milai |1|
O Nanak, that is the most wonderful gift, which is received from the Lord, when He is totally pleased. ||1||