ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
CHAUPAI
ਤਬ ਸਭ ਸਤ੍ਰ ਕੋਪ ਮਨਿ ਭਰੇ ॥
tab sabh satr kop man bhare |
ਘੇਰ ਲਯੋ ਹਰਿ ਨੈਕੁ ਨ ਡਰੇ ॥
gher layo har naik na ddare |
Then all the enemies were filled with rage and they fearlessly surrounded Krishna
ਬਿਬਿਧਾਯੁਧ ਲੈ ਆਹਵ ਕਰੈ ॥
bibidhaayudh lai aahav karai |
ਮਾਰ ਮਾਰ ਮੁਖ ਤੇ ਉਚਰੈ ॥੧੭੮੨॥
maar maar mukh te ucharai |1782|
Shouting “kill, kill, they began to fight taking up various kinds of weapons.1782.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਕ੍ਰੁਧਤ ਸਿੰਘ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਸੰਭਾਰ ਕੈ ਸ︀ਯਾਮ ਕੈ ਸਾਮੁਹੇ ਟੇਰਿ ਉਚਾਰਿਓ ॥
krudhat singh kripaan sanbhaar kai sayaam kai saamuhe tter uchaario |
ਕੇਸ ਗਹੇ ਖੜਗੇਸ ਬਲੀ ਜਬ ਛਾਡਿ ਦਯੋ ਤਬ ਚਕ੍ਰ ਸੰਭਾਰਿਓ ॥
kes gahe kharrages balee jab chhaadd dayo tab chakr sanbhaario |
Taking out his sword, Karodhit Singh came in front of Krishna and said, “When Kharag Singh had caught you from your hair and then released you, then you thinking of your protection, took up your discus at a distance
ਗੋਰਸ ਖਾਤ ਗ੍ਵਾਰਿਨ ਵੈ ਦਿਨ ਭੂਲ ਗਏ ਅਬ ਜੁਧ ਬਿਚਾਰਿਓ ॥
goras khaat gvaarin vai din bhool ge ab judh bichaario |
“You drank the milk in the houses of milkmaids, have you forgotten those days? And now you have made up your mind to fight”
ਸ︀ਯਾਮ ਭਨੈ ਜਦੁਬੀਰ ਕਉ ਮਾਨਹੁ ਬੈਨਨ ਬਾਨਨ ਕੈ ਸੰਗਿ ਮਾਰਿਓ ॥੧੭੮੩॥
sayaam bhanai jadubeer kau maanahu bainan baanan kai sang maario |1783|
The poet says that Karodhit Singh appeared to be killing Krishna with the arrows of his words.1783.
ਇਉ ਸੁਨ ਕੈ ਬਤੀਯਾ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਕੋਪ ਕੀਓ ਕਰਿ ਚਕ੍ਰ ਸੰਭਾਰਿਯੋ ॥
eiau sun kai bateeyaa brij naaeik kop keeo kar chakr sanbhaariyo |
ਨੈਕੁ ਭ੍ਰਮਾਇ ਕੈ ਪਾਨ ਬਿਖੈ ਬਲਿ ਕੈ ਅਰਿ ਗ੍ਰੀਵ ਕੇ ਊਪਰ ਡਾਰਿਯੋ ॥
naik bhramaae kai paan bikhai bal kai ar greev ke aoopar ddaariyo |
Hearing these words, Krihsna, getting enraged, held up his discus and exhibiting his anger through his eyes, discharged it on the neck of the enemy
ਲਾਗਤ ਸੀਸੁ ਕਟਿਯੋ ਤਿਹ ਕੋ ਗਿਰ ਭੂਮਿ ਪਰਿਯੋ ਜਸੁ ਸਿਆਮ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥
laagat sees kattiyo tih ko gir bhoom pariyo jas siaam uchaariyo |
ਤਾਰ ਕੁੰਭਾਰ ਲੈ ਹਾਥ ਬਿਖੈ ਮਨੋ ਚਾਕ ਕੇ ਕੁੰਭ ਤੁਰੰਤ ਉਤਾਰਿਯੋ ॥੧੭੮੪॥
taar kunbhaar lai haath bikhai mano chaak ke kunbh turant utaariyo |1784|
On being hit by the discus, his head fell down on the earth like a potter taking down the pitcher from the wheel, cutting it with his wire.1784.
ਜੁਧ ਕੀਓ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥ ਕੈ ਸਾਥ ਸੁ ਸਤ੍ਰੁ ਬਿਦਾਰ ਕਹੈ ਜਗ ਜਾ ਕਉ ॥
judh keeo brijanaath kai saath su satru bidaar kahai jag jaa kau |
Famous by the name of Shatru-hanta (killer of the enemies), Karodhit Singh fought with Krishna, who made this warrior lifeless
ਜਾ ਦਸ ਹੂੰ ਦਿਸ ਜੀਤ ਲਈ ਛਿਨ ਮੈ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰਾਨ ਕੀਓ ਹਰਿ ਤਾ ਕਉ ॥
jaa das hoon dis jeet lee chhin mai bin praan keeo har taa kau |
This warrior had earlier been the conqueror of all the ten directions
ਜੋਤਿ ਮਿਲੀ ਤਿਹ ਕੀ ਪ੍ਰਭੁ ਸਿਉ ਜਿਮ ਦੀਪਕ ਕ੍ਰਾਤਿ ਮਿਲੈ ਰਵਿ ਭਾ ਕਉ ॥
jot milee tih kee prabh siau jim deepak kraat milai rav bhaa kau |
His soul merged in the Lord like the light of the earthen lamp with the light of the sun
ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਛੇਦ ਕੈ ਭੇਦ ਕੈ ਪ੍ਰਾਨ ਗਏ ਹਰਿ ਧਾਮ ਦਸਾ ਕਉ ॥੧੭੮੫॥
sooraj manddal chhed kai bhed kai praan ge har dhaam dasaa kau |1785|
Touching the sphere of the sun, his soul reached the Supreme abode.1785.
ਸਤ੍ਰੁ ਬਿਦਾਰ ਹਨਿਓ ਜਬ ਹੀ ਤਬ ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜਭੂਖਨ ਕੋਪ ਭਰਿਯੋ ਹੈ ॥
satru bidaar hanio jab hee tab sree brijabhookhan kop bhariyo hai |
ਸ︀ਯਾਮ ਭਨੇ ਤਜਿ ਕੈ ਸਬ ਸੰਕ ਨਿਸੰਕ ਹੁਇ ਬੈਰਨ ਮਾਝ ਪਰਿਯੋ ਹੈ ॥
sayaam bhane taj kai sab sank nisank hue bairan maajh pariyo hai |
Killing this enemy, Krishna being highly enraged, forsaking all hesitation’s jumped into the enemy’s army
ਭੈਰਵ ਭੂਪ ਸਿਉ ਜੁਧ ਕੀਓ ਸੁ ਵਹੈ ਛਿਨ ਮੈ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰਾਨ ਕਰਿਯੋ ਹੈ ॥
bhairav bhoop siau judh keeo su vahai chhin mai bin praan kariyo hai |
ਭੂਮਿ ਗਿਰਿਯੋ ਰਥ ਤੇ ਇਹ ਭਾਤਿ ਮਨੋ ਨਭ ਤੇ ਗ੍ਰਹ ਟੂਟਿ ਪਰਿਯੋ ਹੈ ॥੧੭੮੬॥
bhoom giriyo rath te ih bhaat mano nabh te grah ttoott pariyo hai |1786|
He fought with king Bhairav Singh and killed him also in an instant and he fell down on the ground from his chariot like planet breaking and falling down from the sky.1786.
ਏਕ ਭਰੇ ਭਟ ਸ੍ਰੌਨਤ ਸੋ ਭਭਕਾਰਤ ਘਾਇ ਫਿਰੈ ਰਨਿ ਡੋਲਤ ॥
ek bhare bhatt srauanat so bhabhakaarat ghaae firai ran ddolat |
The warriors are roaming in the battlefield, saturated with blood and with wounds full of pus
ਏਕ ਪਰੇ ਗਿਰ ਕੈ ਧਰਨੀ ਤਿਨ ਕੇ ਤਨ ਜੰਬੁਕ ਗੀਧ ਕਢੋਲਤ ॥
ek pare gir kai dharanee tin ke tan janbuk geedh kadtolat |
Some have fallen on the earth and their bodies are being pulled by jackals and vultures
ਏਕਨ ਕੇ ਮੁਖਿ ਓਠਨ ਆਂਖਨ ਕਾਗ ਸੁ ਚੋਚਨ ਸਿਉ ਟਕ ਟੋਲਤ ॥
ekan ke mukh otthan aankhan kaag su chochan siau ttak ttolat |
ਏਕਨ ਕੀ ਉਰਿ ਆਂਤਨ ਕੋ ਕਢਿ ਜੋਗਨਿ ਹਾਥਨ ਸਿਉ ਝਕਝੋਲਤ ॥੧੭੮੭॥
ekan kee ur aantan ko kadt jogan haathan siau jhakajholat |1787|
The crows are pulling with force the eyes and faces of many and the Yoginis are shaking in the hands the intestines of many others.1787.
ਮਾਨ ਭਰੇ ਅਸਿ ਪਾਨਿ ਧਰੇ ਚਹੂੰ ਓਰਨ ਤੇ ਬਹੁਰੋ ਅਰਿ ਆਏ ॥
maan bhare as paan dhare chahoon oran te bahuro ar aae |
Taking their swords in their hands, the enemies fell upon Krishna’s army proudly from all the four directions
ਸ੍ਰੀ ਜਦੁਬੀਰ ਕੇ ਬੀਰ ਜਿਤੇ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਕਹੈ ਇਤ ਤੇ ਤੇਊ ਧਾਏ ॥
sree jadubeer ke beer jite kab sayaam kahai it te teaoo dhaae |
From this side Krishna’s warriors advanced,
ਬਾਨਨ ਸੈਥਿਨ ਅਉ ਕਰਵਾਰਿ ਹਕਾਰਿ ਹਕਾਰਿ ਪ੍ਰਹਾਰ ਲਗਾਏ ॥
baanan saithin aau karavaar hakaar hakaar prahaar lagaae |
And challenging the enemy began to strike blows with their arrows, swords and daggers
ਆਇ ਖਏ ਇਕ ਜੀਤ ਲਏ ਇਕ ਭਾਜਿ ਗਏ ਇਕ ਮਾਰਿ ਗਿਰਾਏ ॥੧੭੮੮॥
aae khe ik jeet le ik bhaaj ge ik maar giraae |1788|
Those who come to fight, they are conquered, but many have fled away and many are being knocked down.1788.
ਜੇ ਭਟ ਆਹਵ ਮੈ ਕਬਹੂੰ ਅਰਿ ਕੈ ਲਰਿ ਕੈ ਪਗੁ ਏਕ ਨ ਟਾਰੇ ॥
je bhatt aahav mai kabahoon ar kai lar kai pag ek na ttaare |
Those warriors who did not even retrace one step while fighting
ਜੀਤਿ ਫਿਰੈ ਸਭ ਦੇਸਨ ਕਉ ਸੋਊ ਭਾਜਿ ਗਏ ਜਿਹ ਓਰਿ ਨਿਹਾਰੇ ॥
jeet firai sabh desan kau soaoo bhaaj ge jih or nihaare |
Those who conquered all the countries and wherever they looked, the enemies fled away
ਜੋ ਜਮ ਕੇ ਸੰਗਿ ਜੂਝ ਕਰੈ ਤਬ ਅੰਤਕ ਤੇ ਨਹਿ ਜਾਤ ਨਿਵਾਰੇ ॥
jo jam ke sang joojh karai tab antak te neh jaat nivaare |
ਤੇ ਭਟ ਜੂਝਿ ਪਰੇ ਰਨ ਮੈ ਜਦੁਬੀਰ ਕੇ ਕੋਪ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਕੇ ਮਾਰੇ ॥੧੭੮੯॥
te bhatt joojh pare ran mai jadubeer ke kop kripaan ke maare |1789|
Who even fought with Yama and whom not even the god of death could kill, those warriors have been killed and laid down on the earth, by the angry sword of Krishna.1789.
ਏਕ ਹੁਤੋ ਬਲਬੀਰ ਬਡੋ ਜਦੁਬੀਰ ਲਿਲਾਟ ਮੈ ਬਾਨ ਲਗਾਯੋ ॥
ek huto balabeer baddo jadubeer lilaatt mai baan lagaayo |
ਫੋਕ ਰਹੀ ਗਡਿ ਭਉਹਨਿ ਮੈ ਸਰੁ ਛੇਦ ਸਭੈ ਸਿਰ ਪਾਰ ਪਰਾਯੋ ॥
fok rahee gadd bhauhan mai sar chhed sabhai sir paar paraayo |
A mighty warrior of the enemy’s army shot one arrow on the forehead of Krishna, whose shell remained fixed in the eyebrows, but the arrow pierced through the head to the other side
ਸ︀ਯਾਮ ਕਹੈ ਉਪਮਾ ਤਿਹ ਕੀ ਬਰ ਘਾਇ ਲਗੇ ਬਹੁ ਸ੍ਰੋਨ ਬਹਾਯੋ ॥
sayaam kahai upamaa tih kee bar ghaae lage bahu sron bahaayo |
ਮਾਨਹੁ ਇੰਦ੍ਰ ਪੈ ਕੋਪੁ ਕੀਯੋ ਸਿਵ ਤੀਸਰੇ ਨੈਨ ਕੋ ਤੇਜ ਦਿਖਾਯੋ ॥੧੭੯੦॥
maanahu indr pai kop keeyo siv teesare nain ko tej dikhaayo |1790|
According to the poet, good deal of blood flowed out from that wound and it seemed that Shiva in anger had shown to Indra the light of his third eye.1790.
ਜਦੁਬੀਰ ਮਹਾ ਰਨਧੀਰ ਜਬੈ ਸੁ ਧਵਾਇ ਪਰੇ ਰਥ ਇਉ ਕਹਿ ਕੈ ॥
jadubeer mahaa ranadheer jabai su dhavaae pare rath iau keh kai |
ਬਲਿ ਦਛਨ ਓਰਿ ਨਿਹਾਰ ਕਿਤੋ ਦਲ ਧਾਯੋ ਹੈ ਸਸਤ੍ਰ ਸਬੈ ਗਹਿ ਕੈ ॥
bal dachhan or nihaar kito dal dhaayo hai sasatr sabai geh kai |
Getting his chariot driven, Krishna moved away saying this, “Look, Balram! the enemy’s army is marching forward enormously from the South,”
ਬਤੀਯਾ ਸੁਨਿ ਸੋ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਕੀ ਹਲ ਸੋ ਬਲਿ ਧਾਇ ਲੀਏ ਚਹਿ ਕੈ ॥
bateeyaa sun so brij naaeik kee hal so bal dhaae lee cheh kai |
ਤਿਹ ਕੋ ਅਤਿ ਸ੍ਰੋਨ ਪਰਿਓ ਭੂਅ ਮੈ ਮਨੋ ਸਾਰਸੁਤੀ ਸੁ ਚਲੀ ਬਹਿ ਕੈ ॥੧੭੯੧॥
tih ko at sron pario bhooa mai mano saarasutee su chalee beh kai |1791|
Listening to the words of Krishna, Balram carrying his plough in great zeal, marched towards that side and so much blood of that army flowed that the Saraswati seemed flow on the earth.1791.
ਏਕ ਨਿਹਾਰ ਭਯੋ ਅਤਿ ਆਹਵ ਸ︀ਯਾਮ ਭਨੈ ਤਜਿ ਕੈ ਰਨ ਭਾਗੇ ॥
ek nihaar bhayo at aahav sayaam bhanai taj kai ran bhaage |
Many warriors seeing the dreadfulness of war, fled away
ਘਾਇਲ ਘੂਮਤ ਏਕ ਫਿਰੈ ਮਨੋ ਨੀਦ ਘਨੀ ਨਿਸਿ ਕੇ ਕਹੂੰ ਜਾਗੇ ॥
ghaaeil ghoomat ek firai mano need ghanee nis ke kahoon jaage |
Many of them getting wounded and weak are roaming many of them getting wounded and wak are roaming like the ones having kept awake for several nights
ਪਉਰਖਵੰਤ ਬਡੇ ਭਟ ਏਕ ਸੁ ਸ︀ਯਾਮ ਸੋ ਜੁਧ ਹੀ ਕਉ ਅਨੁਰਾਗੇ ॥
paurakhavant badde bhatt ek su sayaam so judh hee kau anuraage |
ਏਕ ਤ︀ਯਾਗ ਕੈ ਸਸਤ੍ਰ ਸਬੈ ਜਦੁਰਾਇ ਕੇ ਆਇ ਕੈ ਪਾਇਨ ਲਾਗੈ ॥੧੭੯੨॥
ek tayaag kai sasatr sabai jaduraae ke aae kai paaein laagai |1792|
Many great warriors and masters of great strength are absorbed only on fighting with Krishna and many, abandoning their weapons have fallen at the feet of Krishna.1792.
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa 2 |
Second Mehl:
ਏਹ ਕਿਨੇਹੀ ਚਾਕਰੀ ਜਿਤੁ ਭਉ ਖਸਮ ਨ ਜਾਇ ॥
eeh kinehee chaakaree jit bhau khasam na jaae |
What sort of service is this, by which the fear of the Lord Master does not depart?
ਨਾਨਕ ਸੇਵਕੁ ਕਾਢੀਐ ਜਿ ਸੇਤੀ ਖਸਮ ਸਮਾਇ ॥੨॥
naanak sevak kaadteeai ji setee khasam samaae |2|
O Nanak, he alone is called a servant, who merges with the Lord Master. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਨਾਨਕ ਅੰਤ ਨ ਜਾਪਨੑੀ ਹਰਿ ਤਾ ਕੇ ਪਾਰਾਵਾਰ ॥
naanak ant na jaapanaee har taa ke paaraavaar |
O Nanak, the Lord's limits cannot be known; He has no end or limitation.
ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਸਾਖਤੀ ਫਿਰਿ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਮਾਰ ॥
aap karaae saakhatee fir aap karaae maar |
He Himself creates, and then He Himself destroys.
ਇਕਨੑਾ ਗਲੀ ਜੰਜੀਰੀਆ ਇਕਿ ਤੁਰੀ ਚੜਹਿ ਬਿਸੀਆਰ ॥
eikanaa galee janjeereea ik turee charreh biseeaar |
Some have chains around their necks, while some ride on many horses.
ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਰੇ ਆਪਿ ਹਉ ਕੈ ਸਿਉ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥
aap karaae kare aap hau kai siau karee pukaar |
He Himself acts, and He Himself causes us to act. Unto whom should I complain?
ਨਾਨਕ ਕਰਣਾ ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਫਿਰਿ ਤਿਸ ਹੀ ਕਰਣੀ ਸਾਰ ॥੨੩॥
naanak karanaa jin keea fir tis hee karanee saar |23|
O Nanak, the One who created the creation - He Himself takes care of it. ||23||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |
Salok, First Mehl:
ਆਪੇ ਭਾਂਡੇ ਸਾਜਿਅਨੁ ਆਪੇ ਪੂਰਣੁ ਦੇਇ ॥
aape bhaandde saajian aape pooran dee |
He Himself fashioned the vessel of the body, and He Himself fills it.
ਇਕਨੑੀ ਦੁਧੁ ਸਮਾਈਐ ਇਕਿ ਚੁਲੑੈ ਰਹਨੑਿ ਚੜੇ ॥
eikanaee dudh samaaeeai ik chulai rehana charre |
Into some, milk is poured, while others remain on the fire.
ਇਕਿ ਨਿਹਾਲੀ ਪੈ ਸਵਨੑਿ ਇਕਿ ਉਪਰਿ ਰਹਨਿ ਖੜੇ ॥
eik nihaalee pai savana ik upar rehan kharre |
Some lie down and sleep on soft beds, while others remain watchful.
ਤਿਨੑਾ ਸਵਾਰੇ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨੑ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ॥੧॥
tinaa savaare naanakaa jina kau nadar kare |1|
He adorns those, O Nanak, upon whom He casts His Glance of Grace. ||1||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa 2 |
Second Mehl:
ਆਪੇ ਸਾਜੇ ਕਰੇ ਆਪਿ ਜਾਈ ਭਿ ਰਖੈ ਆਪਿ ॥
aape saaje kare aap jaaee bhi rakhai aap |
He Himself creates and fashions the world, and He Himself keeps it in order.
ਤਿਸੁ ਵਿਚਿ ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਕੈ ਦੇਖੈ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪਿ ॥
tis vich jant upaae kai dekhai thaap uthaap |
Having created the beings within it, He oversees their birth and death.
ਕਿਸ ਨੋ ਕਹੀਐ ਨਾਨਕਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ॥੨॥
kis no kaheeai naanakaa sabh kichh aape aap |2|
Unto whom should we speak, O Nanak, when He Himself is all-in-all? ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਵਡੇ ਕੀਆ ਵਡਿਆਈਆ ਕਿਛੁ ਕਹਣਾ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥
vadde keea vaddiaaeea kichh kahanaa kehan na jaae |
The description of the greatness of the Great Lord cannot be described.
ਸੋ ਕਰਤਾ ਕਾਦਰ ਕਰੀਮੁ ਦੇ ਜੀਆ ਰਿਜਕੁ ਸੰਬਾਹਿ ॥
so karataa kaadar kareem de jeea rijak sanbaeh |
He is the Creator, all-powerful and benevolent; He gives sustenance to all beings.
ਸਾਈ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਧੁਰਿ ਛੋਡੀ ਤਿੰਨੈ ਪਾਇ ॥
saaee kaar kamaavanee dhur chhoddee tinai paae |
The mortal does that work, which has been pre-destined from the very beginning.
ਨਾਨਕ ਏਕੀ ਬਾਹਰੀ ਹੋਰ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥
naanak ekee baaharee hor doojee naahee jaae |
O Nanak, except for the One Lord, there is no other place at all.
ਸੋ ਕਰੇ ਜਿ ਤਿਸੈ ਰਜਾਇ ॥੨੪॥੧॥ ਸੁਧੁ
so kare ji tisai rajaae |24|1| sudh
He does whatever He wills. ||24||1|| Sudh||
ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ik oankaar sat naam karataa purakh nirbhau niravair akaal moorat ajoonee saibhan gur prasaad |
One Universal Creator God. Truth Is The Name. Creative Being Personified. No Fear. No Hatred. Image Of The Undying. Beyond Birth. Self-Existent. By Guru's Grace:
ਰਾਗੁ ਆਸਾ ਬਾਣੀ ਭਗਤਾ ਕੀ ॥
raag aasaa baanee bhagataa kee |
Raag Aasaa, The Word Of The Devotees:
ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਨਾਮਦੇਉ ਜੀਉ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀਉ ॥
kabeer jeeo naamadeo jeeo ravidaas jeeo |
Kabeer, Naam Dayv And Ravi Daas.
ਆਸਾ ਸ੍ਰੀ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ॥
aasaa sree kabeer jeeo |
Aasaa, Kabeer Jee:
ਗੁਰ ਚਰਣ ਲਾਗਿ ਹਮ ਬਿਨਵਤਾ ਪੂਛਤ ਕਹ ਜੀਉ ਪਾਇਆ ॥
gur charan laag ham binavataa poochhat keh jeeo paaeaa |
Falling at the Feet of the Guru, I pray, and ask Him, "Why was man created?
ਕਵਨ ਕਾਜਿ ਜਗੁ ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ ਕਹਹੁ ਮੋਹਿ ਸਮਝਾਇਆ ॥੧॥
kavan kaaj jag upajai binasai kahahu mohi samajhaaeaa |1|
What deeds cause the world to come into being, and be destroyed? Tell me, that I may understand." ||1||
ਦੇਵ ਕਰਹੁ ਦਇਆ ਮੋਹਿ ਮਾਰਗਿ ਲਾਵਹੁ ਜਿਤੁ ਭੈ ਬੰਧਨ ਤੂਟੈ ॥
dev karahu deaa mohi maarag laavahu jit bhai bandhan toottai |
O Divine Guru, please, show Mercy to me, and place me on the right path, by which the bonds of fear may be cut away.
ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖ ਫੇੜ ਕਰਮ ਸੁਖ ਜੀਅ ਜਨਮ ਤੇ ਛੂਟੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
janam maran dukh ferr karam sukh jeea janam te chhoottai |1| rahaau |
The pains of birth and death come from past actions and karma; peace comes when the soul finds release from reincarnation. ||1||Pause||
ਮਾਇਆ ਫਾਸ ਬੰਧ ਨਹੀ ਫਾਰੈ ਅਰੁ ਮਨ ਸੁੰਨਿ ਨ ਲੂਕੇ ॥
maaeaa faas bandh nahee faarai ar man sun na looke |
The mortal does not break free from the bonds of the noose of Maya, and he does not seek the shelter of the profound, absolute Lord.
ਆਪਾ ਪਦੁ ਨਿਰਬਾਣੁ ਨ ਚੀਨੑਿਆ ਇਨ ਬਿਧਿ ਅਭਿਉ ਨ ਚੂਕੇ ॥੨॥
aapaa pad nirabaan na cheenaiaa in bidh abhiau na chooke |2|
He does not realize the dignity of the self, and Nirvaanaa; because of this, his doubt does not depart. ||2||
ਕਹੀ ਨ ਉਪਜੈ ਉਪਜੀ ਜਾਣੈ ਭਾਵ ਅਭਾਵ ਬਿਹੂਣਾ ॥
kahee na upajai upajee jaanai bhaav abhaav bihoonaa |
The soul is not born, even though he thinks it is born; it is free from birth and death.
ਉਦੈ ਅਸਤ ਕੀ ਮਨ ਬੁਧਿ ਨਾਸੀ ਤਉ ਸਦਾ ਸਹਜਿ ਲਿਵ ਲੀਣਾ ॥੩॥
audai asat kee man budh naasee tau sadaa sehaj liv leenaa |3|
When the mortal gives up his ideas of birth and death, he remains constantly absorbed in the Lord's Love. ||3||
ਜਿਉ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬੁ ਬਿੰਬ ਕਉ ਮਿਲੀ ਹੈ ਉਦਕ ਕੁੰਭੁ ਬਿਗਰਾਨਾ ॥
jiau pratibinb binb kau milee hai udak kunbh bigaraanaa |
As the reflection of an object blends in the water when the pitcher is broken,
ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਐਸਾ ਗੁਣ ਭ੍ਰਮੁ ਭਾਗਾ ਤਉ ਮਨੁ ਸੁੰਨਿ ਸਮਾਨਾਂ ॥੪॥੧॥
kahu kabeer aisaa gun bhram bhaagaa tau man sun samaanaan |4|1|
says Kabeer, just so virtue dispels doubt, and then the soul is absorbed in the profound, absolute Lord. ||4||1||