ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਜਰਾਸੰਧਿ ਕੀ ਅਤਿ ਚਮੂੰ ਉਮਡੀ ਕ੍ਰੋਧ ਬਢਾਇ ॥
jaraasandh kee at chamoon umaddee krodh badtaae |
ਧਨੁਖ ਬਾਨ ਹਰਿ ਪਾਨਿ ਲੈ ਛਿਨ ਮੈ ਦੀਨੀ ਘਾਇ ॥੧੭੪੭॥
dhanukh baan har paan lai chhin mai deenee ghaae |1747|
The fourfold army of Jarasandh rushed forward, but Krishna taking his bow and arrows in his hand destroyed all in an instant.1747.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਜਦੁਬੀਰ ਕਮਾਨ ਤੇ ਬਾਨ ਛੁਟੇ ਅਵਸਾਨ ਗਏ ਲਖਿ ਸਤ੍ਰਨ ਕੇ ॥
jadubeer kamaan te baan chhutte avasaan ge lakh satran ke |
The enemies lost all courage as the arrows emanated from the bow of Krishna
ਗਜਰਾਜ ਮਰੇ ਗਿਰ ਭੂਮਿ ਪਰੇ ਮਨੋ ਰੂਖ ਕਟੇ ਕਰਵਤ੍ਰਨ ਕੇ ॥
gajaraaj mare gir bhoom pare mano rookh katte karavatran ke |
The dead elephants fell on the earth like the trees falling after being sawed and cut
ਰਿਪੁ ਕਉਨ ਗਨੇ ਜੁ ਹਨੇ ਤਿਹ ਠਾ ਮੁਰਝਾਇ ਗਿਰੇ ਸਿਰ ਛਤ੍ਰਨ ਕੇ ॥
rip kaun gane ju hane tih tthaa murajhaae gire sir chhatran ke |
The dying enemies were innumerable and at that place there were heaps of the lifeless heads of Kshatriyas
ਰਨ ਮਾਨੋ ਸਰੋਵਰਿ ਆਂਧੀ ਬਹੈ ਟੁਟਿ ਫੂਲ ਪਰੇ ਸਤ ਪਤ੍ਰਨ ਕੇ ॥੧੭੪੮॥
ran maano sarovar aandhee bahai ttutt fool pare sat patran ke |1748|
The battlefield had become a tank in which the heads were floating like leaves and flowers.1748.
ਘਾਇ ਲਗੇ ਇਕ ਘੂਮਤ ਘਾਇਲ ਸ੍ਰਉਨ ਸੋ ਏਕ ਫਿਰੈ ਚੁਚਵਾਤੇ ॥
ghaae lage ik ghoomat ghaaeil sraun so ek firai chuchavaate |
Someone is wounded and swinging and the blood is oozing out from the body of someone
ਏਕ ਨਿਹਾਰ ਕੈ ਡਾਰਿ ਹਥੀਆਰ ਭਜੈ ਬਿਸੰਭਾਰ ਗਈ ਸੁਧਿ ਸਾਤੇ ॥
ek nihaar kai ddaar hatheeaar bhajai bisanbhaar gee sudh saate |
Someone is running away and frightened by the dreadfulness of war, Sheshnaga has lost his presence of mind
ਦੈ ਰਨ ਪੀਠ ਮਰੈ ਲਰ ਕੈ ਤਿਹ ਮਾਸ ਕੋ ਜੰਬੁਕ ਗੀਧ ਨ ਖਾਤੇ ॥
dai ran peetth marai lar kai tih maas ko janbuk geedh na khaate |
Those who are being killed in the act of running away and retracing their steps from the war-arena, their flesh is not even being eaten by the jackals and vultures
ਬੋਲਤ ਬੀਰ ਸੁ ਏਕ ਫਿਰੈ ਮਨੋ ਡੋਲਤ ਕਾਨਨ ਮੈ ਗਜ ਮਾਤੇ ॥੧੭੪੯॥
bolat beer su ek firai mano ddolat kaanan mai gaj maate |1749|
The warriors are roaring and shouting like the intoxicated elephants in the forest.1749.
ਪਾਨਿ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਗਹੀ ਘਨਿ ਸ︀ਯਾਮ ਬਡੇ ਰਿਪੁ ਤੇ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰਾਨ ਕੀਏ ॥
paan kripaan gahee ghan sayaam badde rip te bin praan kee |
Taking his sword in his hand, Krishna made many warriors lifeless
ਗਜ ਬਾਜਨ ਕੇ ਅਸਵਾਰ ਹਜਾਰ ਮੁਰਾਰਿ ਸੰਘਾਰਿ ਬਿਦਾਰਿ ਦੀਏ ॥
gaj baajan ke asavaar hajaar muraar sanghaar bidaar dee |
He killed thousands of the riders of horses and elephants
ਅਰਿ ਏਕਨ ਕੇ ਸਿਰ ਕਾਟਿ ਦਏ ਇਕ ਬੀਰਨ ਕੇ ਦਏ ਫਾਰਿ ਹੀਏ ॥
ar ekan ke sir kaatt de ik beeran ke de faar hee |
The heads of many were chopped and the chests of many were torn
ਮਨੋ ਕਾਲ ਸਰੂਪ ਕਰਾਲ ਲਖਿਓ ਹਰਿ ਸਤ੍ਰ ਭਜੇ ਇਕ ਮਾਰ ਲੀਏ ॥੧੭੫੦॥
mano kaal saroop karaal lakhio har satr bhaje ik maar lee |1750|
He was moving as the manifestation of Death and killing the enemies.1750.
ਕਬਿਤੁ ॥
kabit |
KABIT
ਰੋਸ ਭਰੇ ਬਹੁਰੋ ਧਨੁਖ ਬਾਨ ਪਾਨਿ ਲੀਨੋ ਰਿਪਨ ਸੰਘਾਰਤ ਇਉ ਕਮਲਾ ਕੋ ਕੰਤੁ ਹੈ ॥
ros bhare bahuro dhanukh baan paan leeno ripan sanghaarat iau kamalaa ko kant hai |
ਕੇਤੇ ਗਜ ਮਾਰੇ ਰਥੀ ਬਿਰਥੀ ਕਰਿ ਡਾਰੇ ਕੇਤੇ ਐਸੇ ਭਯੋ ਜੁਧੁ ਮਾਨੋ ਕੀਨੋ ਰੁਦ੍ਰ ਅੰਤੁ ਹੈ ॥
kete gaj maare rathee birathee kar ddaare kete aise bhayo judh maano keeno rudr ant hai |
Being enraged again and taking his bow and arrows in his hands, Krishna is killing the Krishna, he killed many, deprived the chariot-riders of their chariots and such a dreadful war is being fought that doomsday seems to have arrived
ਸੈਥੀ ਚਮਕਾਵਤ ਚਲਾਵਤ ਸੁਦਰਸਨ ਕੋ ਕਹੈ ਕਬਿ ਰਾਮ ਸ︀ਯਾਮ ਐਸੋ ਤੇਜਵੰਤੁ ਹੈ ॥
saithee chamakaavat chalaavat sudarasan ko kahai kab raam sayaam aiso tejavant hai |
Sometimes he is displaying the sword and sometimes as a Glorious one, he sets in motion his discus
ਸ੍ਰਉਨਤ ਰੰਗੀਨ ਪਟ ਸੁਭਟ ਪ੍ਰਬੀਨ ਰਨ ਫਾਗੁ ਖੇਲ ਪੌਢ ਰਹੇ ਮਾਨੋ ਬਡੇ ਸੰਤ ਹੈ ॥੧੭੫੧॥
sraunat rangeen patt subhatt prabeen ran faag khel pauadt rahe maano badde sant hai |1751|
Those wearing clothes, saturated with blood, appear like hermits playing Holi in their pleasure.1751.
ਕਾਨ੍ਰਹ ਤੇ ਨ ਡਰੇ ਅਰਿ ਅਰਰਾਇ ਪਰੇ ਸਬ ਕਹੈ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਲਰਬੇ ਕਉ ਉਮਗਤਿ ਹੈ ॥
kaanrah te na ddare ar araraae pare sab kahai kab sayaam larabe kau umagat hai |
The enemies do not fear Krishna and are rushing forward, challenging him to fight
ਰਨ ਮੈ ਅਡੋਲ ਸ੍ਵਾਮ ਕਾਰ ਜੀ ਅਮੋਲ ਬੀਰ ਗੋਲ ਤੇ ਨਿਕਸ ਲਰੈ ਕੋਪ ਮੈ ਪਗਤ ਹੈ ॥
ran mai addol svaam kaar jee amol beer gol te nikas larai kop mai pagat hai |
The warriors remaining stable in war and performing duty for their master, are getting infuriated in their own groups
ਡੋਲਤ ਹੈ ਆਸ ਪਾਸ ਜੀਤਬੇ ਕੀ ਕਰੈ ਆਸ ਤ੍ਰਾਸ ਮਨਿ ਨੈਕੁ ਨਹੀ ਨ੍ਰਿਪ ਕੇ ਭਗਤ ਹੈ ॥
ddolat hai aas paas jeetabe kee karai aas traas man naik nahee nrip ke bhagat hai |
ਕੰਚਨ ਅਚਲ ਜਿਉ ਅਟਲ ਰਹਿਓ ਜਦੁਬੀਰ ਤੀਰ ਤੀਰ ਸੂਰਮਾ ਨਛਤ੍ਰ ਸੇ ਡਿਗਤ ਹੈ ॥੧੭੫੨॥
kanchan achal jiau attal rahio jadubeer teer teer sooramaa nachhatr se ddigat hai |1752|
They are most sincere servants of their king Jarasandh and are moving fearlessly near Krishna, Krishna is steady like Sumeru mountainand with the infliction of his arrows, the warriors are falling down like the stars of the sky.1752.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਇਹ ਭਾਤਿ ਇਤੈ ਜਦੁਬੀਰ ਘਿਰਿਓ ਉਤ ਕੋਪ ਹਲਾਯੁਧ ਬੀਰ ਸੰਘਾਰੇ ॥
eih bhaat itai jadubeer ghirio ut kop halaayudh beer sanghaare |
In this way, on this side, Krishna was surrounded and on the other side, getting angry, Balram killed many warriors
ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾਨਨ ਪਾਨਿ ਧਰੇ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰਾਨ ਪਰੇ ਛਿਤਿ ਮਾਰੇ ॥
baan kamaan kripaanan paan dhare bin praan pare chhit maare |
Holding his bow, arrows and sword in his hand, Balram made the warriors lifeless and laid them on the earth
ਟੂਕ ਅਨੇਕ ਕੀਏ ਹਲਿ ਸੋ ਬਲਿ ਕਾਤੁਰ ਦੇਖਿ ਭਜੇ ਬਿਸੰਭਾਰੇ ॥
ttook anek kee hal so bal kaatur dekh bhaje bisanbhaare |
The warriors were chopped into many bits and the great warriors becoming helpless, fled away
ਜੀਤਤ ਭਯੋ ਮੁਸਲੀ ਰਨ ਮੈ ਅਰਿ ਭਾਜਿ ਚਲੇ ਤਬ ਭੂਪ ਨਿਹਾਰੇ ॥੧੭੫੩॥
jeetat bhayo musalee ran mai ar bhaaj chale tab bhoop nihaare |1753|
Balram was getting victorious in the battlefield, the enemies were fleeing and the king saw all this spectacle.1753.
ਚਕ੍ਰਤ ਹੁਇ ਚਿਤ ਬੀਚ ਚਮੂ ਪਤਿ ਆਪੁਨੀ ਸੈਨ ਕਉ ਬੈਨ ਸੁਨਾਯੋ ॥
chakrat hue chit beech chamoo pat aapunee sain kau bain sunaayo |
Being wonder-struck, the king said to his army, “O warriors! the time for war has come now
ਭਾਜਤ ਜਾਤ ਕਹਾ ਰਨ ਤੇ ਭਟ ਜੁਧੁ ਨਿਦਾਨ ਸਮੋ ਅਬ ਆਯੋ ॥
bhaajat jaat kahaa ran te bhatt judh nidaan samo ab aayo |
Where you people are running away?”
ਇਉ ਲਲਕਾਰ ਕਹਿਓ ਦਲ ਕੋ ਤਬ ਸ੍ਰਉਨਨ ਮੈ ਸਬਹੂੰ ਸੁਨਿ ਪਾਯੋ ॥
eiau lalakaar kahio dal ko tab sraunan mai sabahoon sun paayo |
This challenge of the king was heard by the whole army
ਸਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਰਿ ਫਿਰੇ ਤਬ ਹੀ ਅਤਿ ਕੋਪ ਭਰੇ ਹਠਿ ਜੁਧੁ ਮਚਾਯੋ ॥੧੭੫੪॥
sasatr sanbhaar fire tab hee at kop bhare hatth judh machaayo |1754|
And all the warriors taking their weapons in their hands, in extreme rage, began to wage a dreadful war.1754.
ਬੀਰ ਬਡੇ ਰਨਧੀਰ ਸੋਊ ਜਬ ਆਵਤ ਸ੍ਰੀ ਜਦੁਬੀਰ ਨਿਹਾਰੇ ॥
beer badde ranadheer soaoo jab aavat sree jadubeer nihaare |
ਸ︀ਯਾਮ ਭਨੈ ਕਰਿ ਕੋਪ ਤਿਹੀ ਛਿਨ ਸਾਮੁਹੇ ਹੋਇ ਹਰਿ ਸਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ॥
sayaam bhanai kar kop tihee chhin saamuhe hoe har sasatr prahaare |
When Krishna saw the greatly warriors coming, he confronted them, in great fury, he struck blows on them with his weapons
ਏਕਨ ਕੇ ਕਰ ਕਾਟਿ ਦਏ ਇਕ ਮੁੰਡ ਬਿਨਾ ਕਰਿ ਭੂ ਪਰਿ ਡਾਰੇ ॥
ekan ke kar kaatt de ik mundd binaa kar bhoo par ddaare |
The heads of many were chopped and the trunks of many were thrown on the ground
ਜੀਤ ਕੀ ਆਸ ਤਜੀ ਅਰਿ ਏਕ ਨਿਹਾਰ ਕੈ ਡਾਰਿ ਹਥਿਯਾਰ ਪਧਾਰੇ ॥੧੭੫੫॥
jeet kee aas tajee ar ek nihaar kai ddaar hathiyaar padhaare |1755|
Many of them abandoned the hope of victory and throwing their weapons ran away.1755.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਜਬ ਹੀ ਅਤਿ ਦਲ ਭਜਿ ਗਯੋ ਤਬ ਨ੍ਰਿਪ ਕੀਓ ਉਪਾਇ ॥
jab hee at dal bhaj gayo tab nrip keeo upaae |
ਆਪਨ ਮੰਤ੍ਰੀ ਸੁਮਤਿ ਕਉ ਲੀਨੋ ਨਿਕਟਿ ਬੁਲਾਇ ॥੧੭੫੬॥
aapan mantree sumat kau leeno nikatt bulaae |1756|
When the army fled away, the king thought of a plan and called his minister Sumati before him.1756.
ਦ੍ਵਾਦਸ ਛੂਹਨਿ ਸੈਨ ਅਬ ਲੈ ਧਾਵਹੁ ਤੁਮ ਸੰਗ ॥
dvaadas chhoohan sain ab lai dhaavahu tum sang |
ਸਸਤ੍ਰ ਅਸਤ੍ਰ ਭੂਪਤਿ ਦਯੋ ਅਪੁਨੋ ਕਵਚ ਨਿਖੰਗ ॥੧੭੫੭॥
sasatr asatr bhoopat dayo apuno kavach nikhang |1757|
“You go now with twelve extremely large units of army for fighting” and saying thus, the king Jarasandh gave him weapons, arms, armours, quivers etc.1757.
ਸੁਮਤਿ ਚਲਤ ਰਨ ਇਉ ਕਹਿਯੋ ਸੁਨੀਏ ਬਚਨ ਨ੍ਰਿਪਾਲ ॥
sumat chalat ran iau kahiyo sunee bachan nripaal |
ਹਰਿ ਹਲਧਰ ਕੇਤਕ ਬਲੀ ਕਰੋ ਕਾਲ ਕੋ ਕਾਲ ॥੧੭੫੮॥
har haladhar ketak balee karo kaal ko kaal |1758|
While marching, the minister Sumati said to the king, “O king! how much great warriors are Krishna and Balram? I shall even kill kal (death).”1758.
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
CHAUPAI
ਇਉ ਕਹਿ ਜਰਾਸੰਧਿ ਸਿਉ ਮੰਤ੍ਰੀ ॥
eiau keh jaraasandh siau mantree |
ਸੰਗ ਲੀਏ ਤਿਹ ਅਧਿਕ ਬਜੰਤ੍ਰੀ ॥
sang lee tih adhik bajantree |
ਮਾਰੂ ਰਾਗ ਬਜਾਵਤ ਧਾਯੋ ॥
maaroo raag bajaavat dhaayo |
ਦ੍ਵਾਦਸ ਛੂਹਣਿ ਲੈ ਦਲੁ ਆਯੋ ॥੧੭੫੯॥
dvaadas chhoohan lai dal aayo |1759|
Saying this, the minister marched forward with his companions and twelve extremely large military units, playing on the war-drums and other musical instruments in Maru musical mode.1759.
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਚਿਤੈ ਅੰਦਰਿ ਸਭੁ ਕੋ ਵੇਖਿ ਨਦਰੀ ਹੇਠਿ ਚਲਾਇਦਾ ॥
chitai andar sabh ko vekh nadaree hetth chalaaeidaa |
All are within Your mind; You see and move them under Your Glance of Grace, O Lord.
ਆਪੇ ਦੇ ਵਡਿਆਈਆ ਆਪੇ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਾਇਦਾ ॥
aape de vaddiaaeea aape hee karam karaaeidaa |
You Yourself grant them glory, and You Yourself cause them to act.
ਵਡਹੁ ਵਡਾ ਵਡ ਮੇਦਨੀ ਸਿਰੇ ਸਿਰਿ ਧੰਧੈ ਲਾਇਦਾ ॥
vaddahu vaddaa vadd medanee sire sir dhandhai laaeidaa |
The Lord is the greatest of the great; great is His world. He enjoins all to their tasks.
ਨਦਰਿ ਉਪਠੀ ਜੇ ਕਰੇ ਸੁਲਤਾਨਾ ਘਾਹੁ ਕਰਾਇਦਾ ॥
nadar upatthee je kare sulataanaa ghaahu karaaeidaa |
If he should cast an angry glance, He can transform kings into blades of grass.
ਦਰਿ ਮੰਗਨਿ ਭਿਖ ਨ ਪਾਇਦਾ ॥੧੬॥
dar mangan bhikh na paaeidaa |16|
Even though they may beg from door to door, no one will give them charity. ||16||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |
Salok, First Mehl:
ਜੇ ਮੋਹਾਕਾ ਘਰੁ ਮੁਹੈ ਘਰੁ ਮੁਹਿ ਪਿਤਰੀ ਦੇਇ ॥
je mohaakaa ghar muhai ghar muhi pitaree dee |
The thief robs a house, and offers the stolen goods to his ancestors.
ਅਗੈ ਵਸਤੁ ਸਿਞਾਣੀਐ ਪਿਤਰੀ ਚੋਰ ਕਰੇਇ ॥
agai vasat siyaaneeai pitaree chor karee |
In the world hereafter, this is recognized, and his ancestors are considered thieves as well.
ਵਢੀਅਹਿ ਹਥ ਦਲਾਲ ਕੇ ਮੁਸਫੀ ਏਹ ਕਰੇਇ ॥
vadteeeh hath dalaal ke musafee eeh karee |
The hands of the go-between are cut off; this is the Lord's justice.
ਨਾਨਕ ਅਗੈ ਸੋ ਮਿਲੈ ਜਿ ਖਟੇ ਘਾਲੇ ਦੇਇ ॥੧॥
naanak agai so milai ji khatte ghaale dee |1|
O Nanak, in the world hereafter, that alone is received, which one gives to the needy from his own earnings and labor. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |
First Mehl:
ਜਿਉ ਜੋਰੂ ਸਿਰਨਾਵਣੀ ਆਵੈ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥
jiau joroo siranaavanee aavai vaaro vaar |
As a woman has her periods, month after month,
ਜੂਠੇ ਜੂਠਾ ਮੁਖਿ ਵਸੈ ਨਿਤ ਨਿਤ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥
jootthe jootthaa mukh vasai nit nit hoe khuaar |
so does falsehood dwell in the mouth of the false; they suffer forever, again and again.
ਸੂਚੇ ਏਹਿ ਨ ਆਖੀਅਹਿ ਬਹਨਿ ਜਿ ਪਿੰਡਾ ਧੋਇ ॥
sooche ehi na aakheeeh behan ji pinddaa dhoe |
They are not called pure, who sit down after merely washing their bodies.
ਸੂਚੇ ਸੇਈ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਸੋਇ ॥੨॥
sooche seee naanakaa jin man vasiaa soe |2|
Only they are pure, O Nanak, within whose minds the Lord abides. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਤੁਰੇ ਪਲਾਣੇ ਪਉਣ ਵੇਗ ਹਰ ਰੰਗੀ ਹਰਮ ਸਵਾਰਿਆ ॥
ture palaane paun veg har rangee haram savaariaa |
With saddled horses, as fast as the wind, and harems decorated in every way;
ਕੋਠੇ ਮੰਡਪ ਮਾੜੀਆ ਲਾਇ ਬੈਠੇ ਕਰਿ ਪਾਸਾਰਿਆ ॥
kotthe manddap maarreea laae baitthe kar paasaariaa |
in houses and pavilions and lofty mansions, they dwell, making ostentatious shows.
ਚੀਜ ਕਰਨਿ ਮਨਿ ਭਾਵਦੇ ਹਰਿ ਬੁਝਨਿ ਨਾਹੀ ਹਾਰਿਆ ॥
cheej karan man bhaavade har bujhan naahee haariaa |
They act out their minds' desires, but they do not understand the Lord, and so they are ruined.
ਕਰਿ ਫੁਰਮਾਇਸਿ ਖਾਇਆ ਵੇਖਿ ਮਹਲਤਿ ਮਰਣੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ॥
kar furamaaeis khaaeaa vekh mahalat maran visaariaa |
Asserting their authority, they eat, and beholding their mansions, they forget about death.
ਜਰੁ ਆਈ ਜੋਬਨਿ ਹਾਰਿਆ ॥੧੭॥
jar aaee joban haariaa |17|
But old age comes, and youth is lost. ||17||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |
Salok, First Mehl:
ਜੇ ਕਰਿ ਸੂਤਕੁ ਮੰਨੀਐ ਸਭ ਤੈ ਸੂਤਕੁ ਹੋਇ ॥
je kar sootak maneeai sabh tai sootak hoe |
If one accepts the concept of impurity, then there is impurity everywhere.
ਗੋਹੇ ਅਤੈ ਲਕੜੀ ਅੰਦਰਿ ਕੀੜਾ ਹੋਇ ॥
gohe atai lakarree andar keerraa hoe |
In cow-dung and wood there are worms.
ਜੇਤੇ ਦਾਣੇ ਅੰਨ ਕੇ ਜੀਆ ਬਾਝੁ ਨ ਕੋਇ ॥
jete daane an ke jeea baajh na koe |
As many as are the grains of corn, none is without life.
ਪਹਿਲਾ ਪਾਣੀ ਜੀਉ ਹੈ ਜਿਤੁ ਹਰਿਆ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥
pahilaa paanee jeeo hai jit hariaa sabh koe |
First, there is life in the water, by which everything else is made green.
ਸੂਤਕੁ ਕਿਉ ਕਰਿ ਰਖੀਐ ਸੂਤਕੁ ਪਵੈ ਰਸੋਇ ॥
sootak kiau kar rakheeai sootak pavai rasoe |
How can it be protected from impurity? It touches our own kitchen.
ਨਾਨਕ ਸੂਤਕੁ ਏਵ ਨ ਉਤਰੈ ਗਿਆਨੁ ਉਤਾਰੇ ਧੋਇ ॥੧॥
naanak sootak ev na utarai giaan utaare dhoe |1|
O Nanak, impurity cannot be removed in this way; it is washed away only by spiritual wisdom. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |
First Mehl:
ਮਨ ਕਾ ਸੂਤਕੁ ਲੋਭੁ ਹੈ ਜਿਹਵਾ ਸੂਤਕੁ ਕੂੜੁ ॥
man kaa sootak lobh hai jihavaa sootak koorr |
The impurity of the mind is greed, and the impurity of the tongue is falsehood.
ਅਖੀ ਸੂਤਕੁ ਵੇਖਣਾ ਪਰ ਤ੍ਰਿਅ ਪਰ ਧਨ ਰੂਪੁ ॥
akhee sootak vekhanaa par tria par dhan roop |
The impurity of the eyes is to gaze upon the beauty of another man's wife, and his wealth.
ਕੰਨੀ ਸੂਤਕੁ ਕੰਨਿ ਪੈ ਲਾਇਤਬਾਰੀ ਖਾਹਿ ॥
kanee sootak kan pai laaeitabaaree khaeh |
The impurity of the ears is to listen to the slander of others.
ਨਾਨਕ ਹੰਸਾ ਆਦਮੀ ਬਧੇ ਜਮ ਪੁਰਿ ਜਾਹਿ ॥੨॥
naanak hansaa aadamee badhe jam pur jaeh |2|
O Nanak, the mortal's soul goes, bound and gagged to the city of Death. ||2||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |
First Mehl:
ਸਭੋ ਸੂਤਕੁ ਭਰਮੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਲਗੈ ਜਾਇ ॥
sabho sootak bharam hai doojai lagai jaae |
All impurity comes from doubt and attachment to duality.
ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ਹੁਕਮੁ ਹੈ ਭਾਣੈ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥
jaman maranaa hukam hai bhaanai aavai jaae |
Birth and death are subject to the Command of the Lord's Will; through His Will we come and go.
ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਪਵਿਤ੍ਰੁ ਹੈ ਦਿਤੋਨੁ ਰਿਜਕੁ ਸੰਬਾਹਿ ॥
khaanaa peenaa pavitru hai diton rijak sanbaeh |
Eating and drinking are pure, since the Lord gives nourishment to all.
ਨਾਨਕ ਜਿਨੑੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝਿਆ ਤਿਨੑਾ ਸੂਤਕੁ ਨਾਹਿ ॥੩॥
naanak jinaee guramukh bujhiaa tinaa sootak naeh |3|
O Nanak, the Gurmukhs, who understand the Lord, are not stained by impurity. ||3||