ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਦੇਖਿ ਜੁਧਿਸਟਰਿ ਓਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਅਪਨੋ ਭਗਤਿ ਬਿਚਾਰਿ ॥
dekh judhisattar or prabh apano bhagat bichaar |
ਤਿਹ ਨ੍ਰਿਪ ਕੋ ਪਉਰਖ ਸੁਜਸੁ ਮੁਖ ਸੋ ਕਹਿਯੋ ਸੁਧਾਰਿ ॥੧੫੯੬॥
tih nrip ko paurakh sujas mukh so kahiyo sudhaar |1596|
Seeing towards Yudhishtar and considering him as his devotee, Krishna told him in a nice manner about the bravery of the king.1596.
ਕਬਿਤੁ ॥
kabit |
KABIT
ਭਾਰੇ ਭਾਰੇ ਸੂਰਮਾ ਸੰਘਾਰਿ ਡਾਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਜਮ ਕੀ ਜਮਨ ਕੀ ਘਨੀ ਹੀ ਸੈਨਾ ਛਈ ਹੈ ॥
bhaare bhaare sooramaa sanghaar ddaare mahaaraaj jam kee jaman kee ghanee hee sainaa chhee hai |
This king, Kharag Singh, has killed mighty warriors and Yama’s dense like clouds
ਸਸਿ ਕੀ ਸੁਰੇਸ ਕੀ ਦਿਨੇਸ ਕੀ ਧਨੇਸ ਕੀ ਲੁਕੇਸ ਹੂੰ ਕੀ ਚਮੂੰ ਮ੍ਰਿਤਲੋਕ ਕਉ ਪਠਈ ਹੈ ॥
sas kee sures kee dines kee dhanes kee lukes hoon kee chamoon mritalok kau patthee hai |
He has despatched to the world of death all the four divisions of the army of Sheshnaga, Indra, Surya, Kuber etc.
ਭਾਜ ਗੇ ਜਲੇਸ ਸੇ ਗਨੇਸ ਸੇ ਗਨਤ ਕਉਨ ਅਉਰ ਹਉ ਕਹਾ ਕਹੋ ਪਸ੍ਵੇਸ ਪੀਠ ਦਈ ਹੈ ॥
bhaaj ge jales se ganes se ganat kaun aaur hau kahaa kaho pasves peetth dee hai |
What to say of Varuna, Ganesh etc., seeing him, even Shiva went back
ਜਾਦਵ ਸਬਨ ਤੇ ਨ ਡਾਰਿਓ ਰੀਝ ਲਰਿਓ ਹਾ ਹਾ ਦੇਖੋ ਨ੍ਰਿਪ ਹਮ ਤੇ ਬਜਾਇ ਬਾਜੀ ਲਈ ਹੈ ॥੧੫੯੭॥
jaadav saban te na ddaario reejh lario haa haa dekho nrip ham te bajaae baajee lee hai |1597|
He did not fear any Yadava and pleasingly, fighting will all of us, he has gained victory over all of us.1597.
ਰਾਜਾ ਜੁਧਿਸਟਰ ਬਾਚ ॥
raajaa judhisattar baach |
Speech of King Yudhishtar
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਕਹਿਓ ਜੁਧਿਸਟਰ ਨਿਮ੍ਰ ਹੁਇ ਸੁਨੀਯੈ ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜਰਾਜ ॥
kahio judhisattar nimr hue suneeyai sree brijaraaj |
ਯਹ ਸਮਾਜੁ ਤੁਮ ਹੀ ਕੀਯੋ ਕਉਤੁਕ ਦੇਖਨ ਕਾਜ ॥੧੫੯੮॥
yeh samaaj tum hee keeyo kautuk dekhan kaaj |1598|
Yudhishtar said with humility, “O Lord of Braja! all this play has been created by you in order to see the sport.”1598.
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
CHAUPAI
ਯੌ ਨ੍ਰਿਪ ਹਰਿ ਸੇ ਬਚਨ ਸੁਨਾਏ ॥
yau nrip har se bachan sunaae |
ਬਹੁਰੇ ਉਨਿ ਭਟ ਮਾਰਿ ਗਿਰਾਏ ॥
bahure un bhatt maar giraae |
ਪੁਨਿ ਮਲੇਛ ਕੀ ਸੈਨਾ ਧਾਈ ॥
pun malechh kee sainaa dhaaee |
ਨਾਮ ਤਿਨਹੁ ਕਬਿ ਦੇਤ ਬਤਾਈ ॥੧੫੯੯॥
naam tinahu kab det bataaee |1599|
On this side Yudhishtar said this to Krishna and on that side the king Kharag Singh knocked down a large part of the army, then the poet relates now,1599
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਨਾਹਿਰ ਖਾਨ ਝੜਾਝੜ ਖਾ ਬਲਬੀਰ ਬਹਾਦਰ ਖਾਨ ਤਬੈ ॥
naahir khaan jharraajharr khaa balabeer bahaadar khaan tabai |
ਪੁਨਿ ਖਾਨ ਨਿਹੰਗ ਭੜੰਗ ਝੜੰਗ ਲਰੇ ਰਨਿ ਆਗੇ ਡਰੇ ਨ ਕਬੈ ॥
pun khaan nihang bharrang jharrang lare ran aage ddare na kabai |
Nahar Khan, Jharajhar Khan, Bahadur Khan, Nihang Khan, Bharang and Jharang were such expert warriors in warfare that they never had any fear of war
ਜਿਹ ਰੂਪ ਨਿਹਾਰਿ ਡਰੈ ਦਿਗਪਾਲ ਮਹਾ ਭਟ ਤੇ ਕਬਹੂੰ ਨ ਦਬੈ ॥
jih roop nihaar ddarai digapaal mahaa bhatt te kabahoon na dabai |
Seeing whose figures even the protectors of the directions feared, such mighty warriors could never be suppressed by anyone
ਕਰਿ ਬਾਨ ਕਮਾਨ ਧਰੇ ਅਭਿਮਾਨ ਸੋਂ ਆਇ ਪਰੇ ਤਬ ਖਾਨ ਸਬੈ ॥੧੬੦੦॥
kar baan kamaan dhare abhimaan son aae pare tab khaan sabai |1600|
All those Khans, taking their bows and arrows in their hands came to fight proudly with the king.1600.
ਜਾਹਿਦ ਖਾਨਹੁ ਜਬਰ ਖਾਨ ਸੁ ਵਾਹਿਦ ਖਾਨ ਗਏ ਸੰਗ ਸੂਰੇ ॥
jaahid khaanahu jabar khaan su vaahid khaan ge sang soore |
They were accompanied by the warriors like Zahid Khan, Jabbar Khan and Wahid Khan
ਚਉਪ ਚਹੂੰ ਦਿਸ ਤੇ ਉਮਗੇ ਚਿਤ ਮੈ ਚਪਿ ਰੋਸ ਕੇ ਮਾਰਿ ਮਰੂਰੇ ॥
chaup chahoon dis te umage chit mai chap ros ke maar maroore |
They rushed forward from all the four directions getting angry
ਗੋਰੇ ਮਲੇਛ ਚਲੇ ਨ੍ਰਿਪ ਪੈ ਇਕ ਸਿਆਹ ਮਲੇਛ ਚਲੇ ਇਕ ਭੂਰੇ ॥
gore malechh chale nrip pai ik siaah malechh chale ik bhoore |
The malechhas of all colours, white, black, grey etc., marched forward to fight with the king
ਭੂਪ ਸਰਾਸਨੁ ਲੈ ਤਬ ਹੀ ਸੁ ਅਚੂਰ ਬਡੇ ਛਿਨ ਭੀਤਰ ਚੂਰੇ ॥੧੬੦੧॥
bhoop saraasan lai tab hee su achoor badde chhin bheetar choore |1601|
At that very instant, the king, taking his bow in his hand, pulversied all these angry warriors.1601.
ਕੋਪਿ ਮਲੇਛਨ ਕੀ ਪ੍ਰਿਤਨਾ ਸੁ ਦੁਧਾ ਕਰਿ ਕੈ ਸਤਿ ਧਾ ਕਰ ਡਾਰੀ ॥
kop malechhan kee pritanaa su dudhaa kar kai sat dhaa kar ddaaree |
The king, in ire, dividing the army of malechhas into two parts, broke them up further
ਬੀਰ ਪਰੇ ਕਹੂੰ ਬਾਜ ਮਰੇ ਕਹੂੰ ਝੂਮਿ ਗਿਰੇ ਗਜ ਭੂ ਪਰਿ ਭਾਰੀ ॥
beer pare kahoon baaj mare kahoon jhoom gire gaj bhoo par bhaaree |
Somewhere the warriors, somewhere the horses powerful huge elephants lay dead
ਘੂਮਤਿ ਹੈ ਕਹੂੰ ਘਾਇ ਲਗੇ ਭਟ ਬੋਲ ਸਕੈ ਨ ਗਏ ਬਲ ਹਾਰੀ ॥
ghoomat hai kahoon ghaae lage bhatt bol sakai na ge bal haaree |
The elephants had fallen after swinging
ਆਸਨ ਲਾਇ ਮਨੋ ਮੁਨਿ ਰਾਇ ਲਗਾਵਤ ਧਿਆਨ ਬਡੇ ਬ੍ਰਤਧਾਰੀ ॥੧੬੦੨॥
aasan laae mano mun raae lagaavat dhiaan badde bratadhaaree |1602|
Some of the wouded warriors are writhing and some have lost the power of speech, some are sitting silently like some fasting hermit in meditation.1602.
ਜੁਧੁ ਇਤੋ ਜਬ ਭੂਪ ਕੀਓ ਤਬ ਨਾਹਿਰ ਖਾ ਰਿਸਿ ਕੈ ਅਟਕਿਓ ॥
judh ito jab bhoop keeo tab naahir khaa ris kai attakio |
When the king waged a dreadful war, then in great rage Nahar Khan came and stood before him
ਹਥਿਆਰ ਸੰਭਾਰਿ ਹਕਾਰਿ ਪਰਿਓ ਜੁ ਸਮਾਜ ਮੈ ਬਾਜਿ ਹੁਤੋ ਮਟਕਿਓ ॥
hathiaar sanbhaar hakaar pario ju samaaj mai baaj huto mattakio |
Holding his weapons, with dancing horse and challenging the king, he fell upon him
ਖੜਗੇਸ ਤਿਨੈ ਗਹਿ ਕੇਸਨ ਤੇ ਝਟਕਿਓ ਅਰੁ ਭੂਮਿ ਬਿਖੈ ਪਟਕਿਓ ॥
kharrages tinai geh kesan te jhattakio ar bhoom bikhai pattakio |
Kharag Singh caught him by his hair, threw him on the ground, with a jerk
ਤਬ ਨਾਹਿਰ ਖਾ ਇਹ ਦੇਖਿ ਦਸਾ ਕਹਿ ਸ︀ਯਾਮ ਕਹੈ ਭਜਿ ਗਯੋ ਨ ਟਿਕਿਓ ॥੧੬੦੩॥
tab naahir khaa ih dekh dasaa keh sayaam kahai bhaj gayo na ttikio |1603|
Seeing him in such plight, Tahir Khan did not stay there and fled away.1603.
ਨਾਹਿਰ ਖਾ ਭਜਿ ਗਯੋ ਜਬ ਹੀ ਤਬ ਹੀ ਰਿਸਿ ਖਾਨ ਝੜਾਝੜ ਆਏ ॥
naahir khaa bhaj gayo jab hee tab hee ris khaan jharraajharr aae |
ਸਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਰਿ ਸਭੈ ਅਪੁਨੇ ਜਮ ਰੂਪ ਕੀਏ ਨ੍ਰਿਪ ਊਪਰਿ ਧਾਏ ॥
sasatr sanbhaar sabhai apune jam roop kee nrip aoopar dhaae |
When Tahir Khan fled away, then, in great fury, Jharajhar Khan came forward and holding his weapons fell upon the king looking like Yama
ਭੂਪਤਿ ਬਾਨ ਹਨੇ ਇਨ ਕਉ ਇਨ ਹੂੰ ਨ੍ਰਿਪ ਕਉ ਬਹੁ ਬਾਨ ਲਗਾਏ ॥
bhoopat baan hane in kau in hoon nrip kau bahu baan lagaae |
He discharged many arrows on the king and the king shot many arrows on him
ਕਿੰਨਰ ਜਛ ਰਰੈ ਉਪਮਾ ਰਨ ਚਾਰਨ ਜੀਤ ਕੇ ਗੀਤ ਬਨਾਏ ॥੧੬੦੪॥
kinar jachh rarai upamaa ran chaaran jeet ke geet banaae |1604|
Kinnars and Yakshas praised their battle and the group of mistrels began to sing songs of victory.1604.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਖੜਗ ਸਿੰਘ ਲਖਿ ਬਿਕਟਿ ਭਟ ਤਿਉਰ ਚੜਾਏ ਮਾਥਿ ॥
kharrag singh lakh bikatt bhatt tiaur charraae maath |
ਸੀਸ ਕਾਟਿ ਅਰਿ ਕੋ ਦਯੋ ਏਕ ਬਾਨ ਕੇ ਸਾਥਿ ॥੧੬੦੫॥
sees kaatt ar ko dayo ek baan ke saath |1605|
Kharag Singh seeing the stern warriors before him changed the signs on his forehead and with a single arrow, chopped the head of the enemy.1605.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਪੁਨਿ ਖਾਨ ਨਿਹੰਗ ਝੜੰਗ ਭੜੰਗ ਚਲੇ ਮੁਖ ਢਾਲਨਿ ਕਉ ਧਰਿ ਕੈ ॥
pun khaan nihang jharrang bharrang chale mukh dtaalan kau dhar kai |
Then Nihang Khan, Jharang Khan and Bharang Khan etc. marched forward, masticating their mouths with their shields
ਕਰਿ ਮੈ ਕਰਵਾਰ ਸੰਭਾਰਿ ਹਕਾਰਿ ਮੁਰਾਰ ਪੈ ਧਾਇ ਪਰੇ ਅਰਿ ਕੈ ॥
kar mai karavaar sanbhaar hakaar muraar pai dhaae pare ar kai |
Then holding his sword in his hand, the king challenged and fell upon Krishna
ਦਲੁ ਮਾਰਿ ਬਿਦਾਰਿ ਦਯੋ ਪਲ ਮੈ ਧਰਿ ਮੁੰਡ ਸੁ ਮੀਨਨ ਜਿਉ ਫਰਕੈ ॥
dal maar bidaar dayo pal mai dhar mundd su meenan jiau farakai |
The king beat and caused the army to flee and the trunks and heads began to writhe in the battlefield like fish
ਨ ਟਰੇ ਰਨ ਭੂਮਿ ਹੂੰ ਤੇ ਤਬ ਲਉ ਜਬ ਲਉ ਛਿਤ ਪੈ ਨ ਪਰੇ ਮਰਿ ਕੈ ॥੧੬੦੬॥
n ttare ran bhoom hoon te tab lau jab lau chhit pai na pare mar kai |1606|
The warriors did not like to withdraw from the field till their death.1606.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਸ੍ਰੋਨਤ ਕੀ ਸਰਤਾ ਤਹਾ ਚਲੀ ਮਹਾ ਅਰਿਰਾਇ ॥
sronat kee sarataa tahaa chalee mahaa ariraae |
ਮੇਦ ਮਾਸ ਮਜਿਯਾ ਬਹੁਤ ਬੈਤਰੁਨੀ ਕੇ ਭਾਇ ॥੧੬੦੭॥
med maas majiyaa bahut baitarunee ke bhaae |1607|
The stream of blood flowed there in flood and it appeared like Vaitarni stream of flesh and morrow.1607.
ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥
aasaa mahalaa 5 |
Aasaa, Fifth Mehl:
ਥਿਰੁ ਸੰਤਨ ਸੋਹਾਗੁ ਮਰੈ ਨ ਜਾਵਏ ॥
thir santan sohaag marai na jaave |
The Husband Lord of the Saints is eternal; He does not die or go away.
ਜਾ ਕੈ ਗ੍ਰਿਹਿ ਹਰਿ ਨਾਹੁ ਸੁ ਸਦ ਹੀ ਰਾਵਏ ॥
jaa kai grihi har naahu su sad hee raave |
She, whose home is blessed by her Husband Lord, enjoys Him forever.
ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਿਗਤੁ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਦਾ ਨਵਤਨੁ ਨਿਰਮਲਾ ॥
avinaasee avigat so prabh sadaa navatan niramalaa |
God is eternal and immortal, forever young and immaculately pure.
ਨਹ ਦੂਰਿ ਸਦਾ ਹਦੂਰਿ ਠਾਕੁਰੁ ਦਹ ਦਿਸ ਪੂਰਨੁ ਸਦ ਸਦਾ ॥
neh door sadaa hadoor tthaakur deh dis pooran sad sadaa |
He is not far away, He is ever-present; the Lord and Master fills the ten directions, forever and ever.
ਪ੍ਰਾਨਪਤਿ ਗਤਿ ਮਤਿ ਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰਿਅ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਭਾਵਏ ॥
praanapat gat mat jaa te pria preet preetam bhaave |
He is the Lord of souls, the source of salvation and wisdom. The Love of my Dear Beloved is pleasing to me.
ਨਾਨਕੁ ਵਖਾਣੈ ਗੁਰ ਬਚਨਿ ਜਾਣੈ ਥਿਰੁ ਸੰਤਨ ਸੋਹਾਗੁ ਮਰੈ ਨ ਜਾਵਏ ॥੧॥
naanak vakhaanai gur bachan jaanai thir santan sohaag marai na jaave |1|
Nanak speaks what the Guru's Teachings have led him to know. The Husband Lord of the Saints is eternal; He does not die or go away. ||1||
ਜਾ ਕਉ ਰਾਮ ਭਤਾਰੁ ਤਾ ਕੈ ਅਨਦੁ ਘਣਾ ॥
jaa kau raam bhataar taa kai anad ghanaa |
One who has the Lord as her Husband enjoys great bliss.
ਸੁਖਵੰਤੀ ਸਾ ਨਾਰਿ ਸੋਭਾ ਪੂਰਿ ਬਣਾ ॥
sukhavantee saa naar sobhaa poor banaa |
That soul-bride is happy, and her glory is perfect.
ਮਾਣੁ ਮਹਤੁ ਕਲਿਆਣੁ ਹਰਿ ਜਸੁ ਸੰਗਿ ਸੁਰਜਨੁ ਸੋ ਪ੍ਰਭੂ ॥
maan mehat kaliaan har jas sang surajan so prabhoo |
She obtains honor, greatness and happiness, singing the Praise of the Lord. God, the Great Being, is always with her.
ਸਰਬ ਸਿਧਿ ਨਵ ਨਿਧਿ ਤਿਤੁ ਗ੍ਰਿਹਿ ਨਹੀ ਊਨਾ ਸਭੁ ਕਛੂ ॥
sarab sidh nav nidh tith grihi nahee aoonaa sabh kachhoo |
She attains total perfection and the nine treasures; her home lacks nothing. - everything is there.
ਮਧੁਰ ਬਾਨੀ ਪਿਰਹਿ ਮਾਨੀ ਥਿਰੁ ਸੋਹਾਗੁ ਤਾ ਕਾ ਬਣਾ ॥
madhur baanee pireh maanee thir sohaag taa kaa banaa |
Her speech is so sweet; she obeys her Beloved Lord; her marriage is permanent and everlasting.
ਨਾਨਕੁ ਵਖਾਣੈ ਗੁਰ ਬਚਨਿ ਜਾਣੈ ਜਾ ਕੋ ਰਾਮੁ ਭਤਾਰੁ ਤਾ ਕੈ ਅਨਦੁ ਘਣਾ ॥੨॥
naanak vakhaanai gur bachan jaanai jaa ko raam bhataar taa kai anad ghanaa |2|
Nanak chants what he knows through the Guru's Teachings: One who has the Lord as her Husband enjoys great bliss. ||2||
ਆਉ ਸਖੀ ਸੰਤ ਪਾਸਿ ਸੇਵਾ ਲਾਗੀਐ ॥
aau sakhee sant paas sevaa laageeai |
Come, O my companions, let us dedicate ourselves to serving the Saints.
ਪੀਸਉ ਚਰਣ ਪਖਾਰਿ ਆਪੁ ਤਿਆਗੀਐ ॥
peesau charan pakhaar aap tiaageeai |
Let us grind their corn, wash their feet and so renounce our self-conceit.
ਤਜਿ ਆਪੁ ਮਿਟੈ ਸੰਤਾਪੁ ਆਪੁ ਨਹ ਜਾਣਾਈਐ ॥
taj aap mittai santaap aap neh jaanaaeeai |
Let us shed our egos, and our troubles shall be removed; let us not display ourselves.
ਸਰਣਿ ਗਹੀਜੈ ਮਾਨਿ ਲੀਜੈ ਕਰੇ ਸੋ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ॥
saran gaheejai maan leejai kare so sukh paaeeai |
Let us take to His Sanctuary and obey Him, and be happy with whatever He does.
ਕਰਿ ਦਾਸ ਦਾਸੀ ਤਜਿ ਉਦਾਸੀ ਕਰ ਜੋੜਿ ਦਿਨੁ ਰੈਣਿ ਜਾਗੀਐ ॥
kar daas daasee taj udaasee kar jorr din rain jaageeai |
Let us become the slaves of His slaves, and shed our sadness, and with our palms pressed together, remain wakeful day and night.
ਨਾਨਕੁ ਵਖਾਣੈ ਗੁਰ ਬਚਨਿ ਜਾਣੈ ਆਉ ਸਖੀ ਸੰਤ ਪਾਸਿ ਸੇਵਾ ਲਾਗੀਐ ॥੩॥
naanak vakhaanai gur bachan jaanai aau sakhee sant paas sevaa laageeai |3|
Nanak chants what he knows through the Guru's Teachings; come, O my companions, let us dedicate ourselves to serving the Saints. ||3||
ਜਾ ਕੈ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗ ਸਿ ਸੇਵਾ ਲਾਇਆ ॥
jaa kai masatak bhaag si sevaa laaeaa |
One who has such good destiny written upon his forehead, dedicates himself to His service.
ਤਾ ਕੀ ਪੂਰਨ ਆਸ ਜਿਨੑ ਸਾਧਸੰਗੁ ਪਾਇਆ ॥
taa kee pooran aas jina saadhasang paaeaa |
One who attains the Saadh Sangat, the Company of the Holy, has his desires fulfilled.
ਸਾਧਸੰਗਿ ਹਰਿ ਕੈ ਰੰਗਿ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿਮਰਣ ਲਾਗਿਆ ॥
saadhasang har kai rang gobind simaran laagiaa |
In the Saadh Sangat, immerse yourself in the Love of the Lord; remember the Lord of the Universe in meditation.
ਭਰਮੁ ਮੋਹੁ ਵਿਕਾਰੁ ਦੂਜਾ ਸਗਲ ਤਿਨਹਿ ਤਿਆਗਿਆ ॥
bharam mohu vikaar doojaa sagal tineh tiaagiaa |
Doubt, emotional attachment, sin and duality - he renounces them all.
ਮਨਿ ਸਾਂਤਿ ਸਹਜੁ ਸੁਭਾਉ ਵੂਠਾ ਅਨਦ ਮੰਗਲ ਗੁਣ ਗਾਇਆ ॥
man saant sehaj subhaau vootthaa anad mangal gun gaaeaa |
Peace, poise and tranquility fill his mind, and he sings the Lord's Glorious Praises with joy and delight.
ਨਾਨਕੁ ਵਖਾਣੈ ਗੁਰ ਬਚਨਿ ਜਾਣੈ ਜਾ ਕੈ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗ ਸਿ ਸੇਵਾ ਲਾਇਆ ॥੪॥੪॥੭॥
naanak vakhaanai gur bachan jaanai jaa kai masatak bhaag si sevaa laaeaa |4|4|7|
Nanak chants what he knows through the Guru's Teachings: one who has such good destiny written upon his forehead, dedicates himself to His service. ||4||4||7||
ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥
aasaa mahalaa 5 |
Aasaa, Fifth Mehl,
ਸਲੋਕੁ ॥
salok |
Salok:
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜਪੰਤਿਆ ਕਛੁ ਨ ਕਹੈ ਜਮਕਾਲੁ ॥
har har naam japantiaa kachh na kahai jamakaal |
If you chant the Naam, the Name of the Lord, Har, Har, the Messenger of Death will have nothing to say to you.
ਨਾਨਕ ਮਨੁ ਤਨੁ ਸੁਖੀ ਹੋਇ ਅੰਤੇ ਮਿਲੈ ਗੋਪਾਲੁ ॥੧॥
naanak man tan sukhee hoe ante milai gopaal |1|
O Nanak, the mind and body will be at peace, and in the end, you shall merge with the Lord of the world. ||1||
ਛੰਤ ॥
chhant |
Chhant:
ਮਿਲਉ ਸੰਤਨ ਕੈ ਸੰਗਿ ਮੋਹਿ ਉਧਾਰਿ ਲੇਹੁ ॥
milau santan kai sang mohi udhaar lehu |
Let me join the Society of the Saints - save me, Lord!
ਬਿਨਉ ਕਰਉ ਕਰ ਜੋੜਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦੇਹੁ ॥
binau krau kar jorr har har naam dehu |
With my palms pressed together, I offer my prayer: give me Your Name, O Lord, Har, Har.
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮਾਗਉ ਚਰਣ ਲਾਗਉ ਮਾਨੁ ਤਿਆਗਉ ਤੁਮੑ ਦਇਆ ॥
har naam maagau charan laagau maan tiaagau tuma deaa |
I beg for the Lord's Name, and fall at His feet; I renounce my self-conceit, by Your kindness.
ਕਤਹੂੰ ਨ ਧਾਵਉ ਸਰਣਿ ਪਾਵਉ ਕਰੁਣਾ ਮੈ ਪ੍ਰਭ ਕਰਿ ਮਇਆ ॥
katahoon na dhaavau saran paavau karunaa mai prabh kar meaa |
I shall not wander anywhere else, but take to Your Sanctuary. O God, embodiment of mercy, have mercy on me.
ਸਮਰਥ ਅਗਥ ਅਪਾਰ ਨਿਰਮਲ ਸੁਣਹੁ ਸੁਆਮੀ ਬਿਨਉ ਏਹੁ ॥
samarath agath apaar niramal sunahu suaamee binau ehu |
O all-powerful, indescribable, infinite and immaculate Lord Master, listen to this, my prayer.
ਕਰ ਜੋੜਿ ਨਾਨਕ ਦਾਨੁ ਮਾਗੈ ਜਨਮ ਮਰਣ ਨਿਵਾਰਿ ਲੇਹੁ ॥੧॥
kar jorr naanak daan maagai janam maran nivaar lehu |1|
With palms pressed together, Nanak begs for this blessing: O Lord, let my cycle of birth and death come to an end. ||1||
ਅਪਰਾਧੀ ਮਤਿਹੀਨੁ ਨਿਰਗੁਨੁ ਅਨਾਥੁ ਨੀਚੁ ॥
aparaadhee matiheen niragun anaath neech |
I am a sinner, devoid of wisdom, worthless, destitute and vile.
ਸਠ ਕਠੋਰੁ ਕੁਲਹੀਨੁ ਬਿਆਪਤ ਮੋਹ ਕੀਚੁ ॥
satth katthor kulaheen biaapat moh keech |
I am deceitful, hard-hearted, lowly and entangled in the mud of emotional attachment.
ਮਲ ਭਰਮ ਕਰਮ ਅਹੰ ਮਮਤਾ ਮਰਣੁ ਚੀਤਿ ਨ ਆਵਏ ॥
mal bharam karam ahan mamataa maran cheet na aave |
I am stuck in the filth of doubt and egotistical actions, and I try not to think of death.
ਬਨਿਤਾ ਬਿਨੋਦ ਅਨੰਦ ਮਾਇਆ ਅਗਿਆਨਤਾ ਲਪਟਾਵਏ ॥
banitaa binod anand maaeaa agiaanataa lapattaave |
In ignorance, I cling to the pleasures of woman and the joys of Maya.
ਖਿਸੈ ਜੋਬਨੁ ਬਧੈ ਜਰੂਆ ਦਿਨ ਨਿਹਾਰੇ ਸੰਗਿ ਮੀਚੁ ॥
khisai joban badhai jarooaa din nihaare sang meech |
My youth is wasting away, old age is approaching, and Death, my companion, is counting my days.
ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਆਸ ਤੇਰੀ ਸਰਣਿ ਸਾਧੂ ਰਾਖੁ ਨੀਚੁ ॥੨॥
binavant naanak aas teree saran saadhoo raakh neech |2|
Prays Nanak, my hope is in You, Lord; please preserve me, the lowly one, in the Sanctuary of the Holy. ||2||
ਭਰਮੇ ਜਨਮ ਅਨੇਕ ਸੰਕਟ ਮਹਾ ਜੋਨ ॥
bharame janam anek sankatt mahaa jon |
I have wandered through countless incarnations, suffering terrible pain in these lives.
ਲਪਟਿ ਰਹਿਓ ਤਿਹ ਸੰਗਿ ਮੀਠੇ ਭੋਗ ਸੋਨ ॥
lapatt rahio tih sang meetthe bhog son |
I am entangled in sweet pleasures and gold.
ਭ੍ਰਮਤ ਭਾਰ ਅਗਨਤ ਆਇਓ ਬਹੁ ਪ੍ਰਦੇਸਹ ਧਾਇਓ ॥
bhramat bhaar aganat aaeo bahu pradesah dhaaeo |
After wandering around with such great loads of sin, I have come, after wandering through so many foreign lands.
ਅਬ ਓਟ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭ ਮੁਰਾਰੀ ਸਰਬ ਸੁਖ ਹਰਿ ਨਾਇਓ ॥
ab ott dhaaree prabh muraaree sarab sukh har naaeo |
Now, I have taken the protection of God, and I have found total peace in the Name of the Lord.
ਰਾਖਨਹਾਰੇ ਪ੍ਰਭ ਪਿਆਰੇ ਮੁਝ ਤੇ ਕਛੂ ਨ ਹੋਆ ਹੋਨ ॥
raakhanahaare prabh piaare mujh te kachhoo na hoaa hon |
God, my Beloved, is my protector; nothing was done, or will ever be done, by myself alone.
ਸੂਖ ਸਹਜ ਆਨੰਦ ਨਾਨਕ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇਰੀ ਤਰੈ ਭਉਨ ॥੩॥
sookh sehaj aanand naanak kripaa teree tarai bhaun |3|
I have found peace, poise and bliss, O Nanak; by Your mercy, I swim across the world-ocean. ||3||
ਨਾਮ ਧਾਰੀਕ ਉਧਾਰੇ ਭਗਤਹ ਸੰਸਾ ਕਉਨ ॥
naam dhaareek udhaare bhagatah sansaa kaun |
You saved those who only pretended to believe, so what doubts should Your true devotees have?
ਜੇਨ ਕੇਨ ਪਰਕਾਰੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਜਸੁ ਸੁਨਹੁ ਸ੍ਰਵਨ ॥
jen ken parakaare har har jas sunahu sravan |
By every means possible, listen to the Praises of the Lord with your ears.
ਸੁਨਿ ਸ੍ਰਵਨ ਬਾਨੀ ਪੁਰਖ ਗਿਆਨੀ ਮਨਿ ਨਿਧਾਨਾ ਪਾਵਹੇ ॥
sun sravan baanee purakh giaanee man nidhaanaa paavahe |
Listen with your ears to the Word of the Lord's Bani, the hymns of spiritual wisdom; thus you shall obtain the treasure in your mind.
ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਰਾਤੇ ਪ੍ਰਭ ਬਿਧਾਤੇ ਰਾਮ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਵਹੇ ॥
har rang raate prabh bidhaate raam ke gun gaavahe |
Attuned to the Love of the Lord God, the Architect of Destiny, sing the Glorious Praises of the Lord.
ਬਸੁਧ ਕਾਗਦ ਬਨਰਾਜ ਕਲਮਾ ਲਿਖਣ ਕਉ ਜੇ ਹੋਇ ਪਵਨ ॥
basudh kaagad banaraaj kalamaa likhan kau je hoe pavan |
The earth is the paper, the forest is the pen and the wind is the writer,
ਬੇਅੰਤ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਇ ਪਾਇਆ ਗਹੀ ਨਾਨਕ ਚਰਣ ਸਰਨ ॥੪॥੫॥੮॥
beant ant na jaae paaeaa gahee naanak charan saran |4|5|8|
but still, the end of the endless Lord cannot be found. O Nanak, I have taken to the Sanctuary of His lotus feet. ||4||5||8||