ਅਥ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਹਿ ਪੁਕਾਰਤ ਭਈ ॥
ath prithamee brahamaa peh pukaarat bhee |
Earth’s prayer to Brahma:
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਦਈਤਨ ਕੇ ਭਰ ਤੇ ਡਰ ਤੇ ਜੁ ਭਈ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਬਹੁ ਭਾਰਹਿੰ ਭਾਰੀ ॥
deetan ke bhar te ddar te ju bhee prithamee bahu bhaarahin bhaaree |
ਗਾਇ ਕੋ ਰੂਪੁ ਤਬੈ ਧਰ ਕੈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਿਖਿ ਪੈ ਚਲਿ ਜਾਇ ਪੁਕਾਰੀ ॥
gaae ko roop tabai dhar kai brahamaa rikh pai chal jaae pukaaree |
When the earth was overburdened by the weight and fear of the demons, she assumed the form of a cow and went to the sage Brahma
ਬ੍ਰਹਮ ਕਹਿਯੋ ਤੁਮ ਹੂੰ ਹਮ ਹੂੰ ਮਿਲਿ ਜਾਹਿ ਤਹਾ ਜਹ ਹੈ ਬ੍ਰਤਿਧਾਰੀ ॥
braham kahiyo tum hoon ham hoon mil jaeh tahaa jeh hai bratidhaaree |
ਜਾਇ ਕਰੈ ਬਿਨਤੀ ਤਿਹ ਕੀ ਰਘੁਨਾਥ ਸੁਨੋ ਇਹ ਬਾਤ ਹਮਾਰੀ ॥੯॥
jaae karai binatee tih kee raghunaath suno ih baat hamaaree |9|
Brahma said, “We two will go to the supreme Vishnu in order to request him to listen to our supplication.”9.
ਬ੍ਰਹਮ ਕੋ ਅਗ੍ਰ ਸਭੈ ਧਰ ਕੈ ਸੁ ਤਹਾ ਕੋ ਚਲੇ ਤਨ ਕੇ ਤਨੀਆ ॥
braham ko agr sabhai dhar kai su tahaa ko chale tan ke taneea |
All the powerful people went there under the leadership of Brahma
ਤਬ ਜਾਇ ਪੁਕਾਰ ਕਰੀ ਤਿਹ ਸਾਮੁਹਿ ਰੋਵਤ ਤਾ ਮੁਨਿ ਜ︀ਯੋ ਹਨੀਆ ॥
tab jaae pukaar karee tih saamuhi rovat taa mun jayo haneea |
The sages and others began to weep before the supreme Vishnu as if someone had beaten them
ਤਾ ਛਬਿ ਕੀ ਅਤਿ ਹੀ ਉਪਮਾ ਕਬਿ ਨੇ ਮਨ ਭੀਤਰ ਯੌ ਗਨੀਆ ॥
taa chhab kee at hee upamaa kab ne man bheetar yau ganeea |
The poet mentioning the beauty of that spectacle says that those people appeared
ਜਿਮ ਲੂਟੇ ਤੈ ਅਗ੍ਰਜ ਚਉਧਰੀ ਕੈ ਕੁਟਵਾਰ ਪੈ ਕੂਕਤ ਹੈ ਬਨੀਆ ॥੧੦॥
jim lootte tai agraj chaudharee kai kuttavaar pai kookat hai baneea |10|
Like a trader crying before a police officer having been plundered at the instance of the headman.10.
ਲੈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੁਰ ਸੈਨ ਸਭੈ ਤਹ ਦਉਰਿ ਗਏ ਜਹ ਸਾਗਰ ਭਾਰੀ ॥
lai brahamaa sur sain sabhai teh daur ge jeh saagar bhaaree |
ਗਾਇ ਪ੍ਰਨਾਮ ਕਰੋ ਤਿਨ ਕੋ ਅਪੁਨੇ ਲਖਿ ਬਾਰ ਨਿਵਾਰ ਪਖਾਰੀ ॥
gaae pranaam karo tin ko apune lakh baar nivaar pakhaaree |
Brahma reached the milk-ocean alongwith the gods and the forces and washed the feet of the supreme Vishnu with water
ਪਾਇ ਪਰੇ ਚਤੁਰਾਨਨ ਤਾਹਿ ਕੇ ਦੇਖਿ ਬਿਮਾਨ ਤਹਾ ਬ੍ਰਤਿਧਾਰੀ ॥
paae pare chaturaanan taeh ke dekh bimaan tahaa bratidhaaree |
ਬ੍ਰਹਮ ਕਹਿਯੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਹੁ ਜਾਹੁ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਮੈ ਜਰ ਦੈਤਨ ਮਾਰੀ ॥੧੧॥
braham kahiyo brahamaa kahu jaahu avataar lai mai jar daitan maaree |11|
Seeing that supreme Immanent Lord, the four-headed Brahma fell at his feet whereupon the Lord said, “You may leave, I shall incarnate and destroy the demons.”11.
ਸ੍ਰਉਨਨ ਮੈ ਸੁਨਿ ਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਬਾਤ ਸਬੈ ਮਨ ਦੇਵਨ ਕੇ ਹਰਖਾਨੇ ॥
sraunan mai sun braham kee baat sabai man devan ke harakhaane |
ਕੈ ਕੈ ਪ੍ਰਨਾਮ ਚਲੇ ਗ੍ਰਿਹਿ ਆਪਨ ਲੋਕ ਸਭੈ ਅਪੁਨੇ ਕਰ ਮਾਨੇ ॥
kai kai pranaam chale grihi aapan lok sabhai apune kar maane |
Listening to the words of the Lord, all the gods were pleased and went back to their places after paying their obeisance to him
ਤਾ ਛਬਿ ਕੋ ਜਸੁ ਉਚ ਮਹਾ ਕਬਿ ਨੇ ਅਪੁਨੇ ਮਨ ਮੈ ਪਹਿਚਾਨੇ ॥
taa chhab ko jas uch mahaa kab ne apune man mai pahichaane |
ਗੋਧਨ ਭਾਤਿ ਗਯੋ ਸਭ ਲੋਕ ਮਨੋ ਸੁਰ ਜਾਇ ਬਹੋਰ ਕੈ ਆਨੇ ॥੧੨॥
godhan bhaat gayo sabh lok mano sur jaae bahor kai aane |12|
Visualising that spectacle the poet said that they were going back like a herd of cows.12.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਾਚ ॥
brahamaa baach |
Speech of the lord:
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਫਿਰਿ ਹਰਿ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਈ ਦੇਵਨ ਸਕਲ ਬੁਲਾਇ ॥
fir har ih aagiaa dee devan sakal bulaae |
ਜਾਇ ਰੂਪ ਤੁਮ ਹੂੰ ਧਰੋ ਹਉ ਹੂੰ ਧਰਿ ਹੌ ਆਇ ॥੧੩॥
jaae roop tum hoon dharo hau hoon dhar hau aae |13|
Then the Lord called all the gods and ordered them to incarnate before him.13.
ਬਾਤ ਸੁਨੀ ਜਬ ਦੇਵਤਨ ਕੋਟਿ ਪ੍ਰਨਾਮ ਜੁ ਕੀਨ ॥
baat sunee jab devatan kott pranaam ju keen |
ਆਪ ਸਮੇਤ ਸੁ ਧਾਮੀਐ ਲੀਨੇ ਰੂਪ ਨਵੀਨ ॥੧੪॥
aap samet su dhaameeai leene roop naveen |14|
When the gods heard this, they bowed and assumed the new forms of cowherds alongwith their wives.14.
ਰੂਪ ਧਰੇ ਸਭ ਸੁਰਨ ਯੌ ਭੂਮਿ ਮਾਹਿ ਇਹ ਭਾਇ ॥
roop dhare sabh suran yau bhoom maeh ih bhaae |
ਅਬ ਲੀਲਾ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵਕੀ ਮੁਖ ਤੇ ਕਹੋ ਸੁਨਾਇ ॥੧੫॥
ab leelaa sree devakee mukh te kaho sunaae |15|
In this way, all the gods assumed new forms on the earth and now I narrate the story of Devaki.15.
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਿਸਨੁ ਅਵਤਾਰ ਹ੍ਵੈਬੋ ਬਰਨਨੰ ਸਮਾਪਤੰ ॥
eit sree bisan avataar hvaibo barananan samaapatan |
End of the description about the decision of Vishnu to incarnate.
ਜਬ ਹੋਵਤ ਪ੍ਰਭ ਕੇਵਲ ਧਨੀ ॥
jab hovat prabh keval dhanee |
When there was only God the Master,
ਤਬ ਬੰਧ ਮੁਕਤਿ ਕਹੁ ਕਿਸ ਕਉ ਗਨੀ ॥
tab bandh mukat kahu kis kau ganee |
then who was called bound or liberated?
ਜਬ ਏਕਹਿ ਹਰਿ ਅਗਮ ਅਪਾਰ ॥
jab ekeh har agam apaar |
When there was only the Lord, Unfathomable and Infinite,
ਤਬ ਨਰਕ ਸੁਰਗ ਕਹੁ ਕਉਨ ਅਉਤਾਰ ॥
tab narak surag kahu kaun aautaar |
then who entered hell, and who entered heaven?
ਜਬ ਨਿਰਗੁਨ ਪ੍ਰਭ ਸਹਜ ਸੁਭਾਇ ॥
jab niragun prabh sehaj subhaae |
When God was without attributes, in absolute poise,
ਤਬ ਸਿਵ ਸਕਤਿ ਕਹਹੁ ਕਿਤੁ ਠਾਇ ॥
tab siv sakat kahahu kit tthaae |
then where was mind and where was matter - where was Shiva and Shakti?
ਜਬ ਆਪਹਿ ਆਪਿ ਅਪਨੀ ਜੋਤਿ ਧਰੈ ॥
jab aapeh aap apanee jot dharai |
When He held His Own Light unto Himself,
ਤਬ ਕਵਨ ਨਿਡਰੁ ਕਵਨ ਕਤ ਡਰੈ ॥
tab kavan niddar kavan kat ddarai |
then who was fearless, and who was afraid?
ਆਪਨ ਚਲਿਤ ਆਪਿ ਕਰਨੈਹਾਰ ॥
aapan chalit aap karanaihaar |
He Himself is the Performer in His own plays;
ਨਾਨਕ ਠਾਕੁਰ ਅਗਮ ਅਪਾਰ ॥੨॥
naanak tthaakur agam apaar |2|
O Nanak, the Lord Master is Unfathomable and Infinite. ||2||
ਅਬਿਨਾਸੀ ਸੁਖ ਆਪਨ ਆਸਨ ॥
abinaasee sukh aapan aasan |
When the Immortal Lord was seated at ease,
ਤਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਕਹੁ ਕਹਾ ਬਿਨਾਸਨ ॥
teh janam maran kahu kahaa binaasan |
then where was birth, death and dissolution?
ਜਬ ਪੂਰਨ ਕਰਤਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥
jab pooran karataa prabh soe |
When there was only God, the Perfect Creator,
ਤਬ ਜਮ ਕੀ ਤ੍ਰਾਸ ਕਹਹੁ ਕਿਸੁ ਹੋਇ ॥
tab jam kee traas kahahu kis hoe |
then who was afraid of death?
ਜਬ ਅਬਿਗਤ ਅਗੋਚਰ ਪ੍ਰਭ ਏਕਾ ॥
jab abigat agochar prabh ekaa |
When there was only the One Lord, unmanifest and incomprehensible,
ਤਬ ਚਿਤ੍ਰ ਗੁਪਤ ਕਿਸੁ ਪੂਛਤ ਲੇਖਾ ॥
tab chitr gupat kis poochhat lekhaa |
then who was called to account by the recording scribes of the conscious and the subconscious?
ਜਬ ਨਾਥ ਨਿਰੰਜਨ ਅਗੋਚਰ ਅਗਾਧੇ ॥
jab naath niranjan agochar agaadhe |
When there was only the Immaculate, Incomprehensible, Unfathomable Master,
ਤਬ ਕਉਨ ਛੁਟੇ ਕਉਨ ਬੰਧਨ ਬਾਧੇ ॥
tab kaun chhutte kaun bandhan baadhe |
then who was emancipated, and who was held in bondage?
ਆਪਨ ਆਪ ਆਪ ਹੀ ਅਚਰਜਾ ॥
aapan aap aap hee acharajaa |
He Himself, in and of Himself, is the most wonderful.
ਨਾਨਕ ਆਪਨ ਰੂਪ ਆਪ ਹੀ ਉਪਰਜਾ ॥੩॥
naanak aapan roop aap hee uparajaa |3|
O Nanak, He Himself created His Own Form. ||3||
ਜਹ ਨਿਰਮਲ ਪੁਰਖੁ ਪੁਰਖ ਪਤਿ ਹੋਤਾ ॥
jeh niramal purakh purakh pat hotaa |
When there was only the Immaculate Being, the Lord of beings,
ਤਹ ਬਿਨੁ ਮੈਲੁ ਕਹਹੁ ਕਿਆ ਧੋਤਾ ॥
teh bin mail kahahu kiaa dhotaa |
there was no filth, so what was there to be washed clean?
ਜਹ ਨਿਰੰਜਨ ਨਿਰੰਕਾਰ ਨਿਰਬਾਨ ॥
jeh niranjan nirankaar nirabaan |
When there was only the Pure, Formless Lord in Nirvaanaa,
ਤਹ ਕਉਨ ਕਉ ਮਾਨ ਕਉਨ ਅਭਿਮਾਨ ॥
teh kaun kau maan kaun abhimaan |
then who was honored, and who was dishonored?
ਜਹ ਸਰੂਪ ਕੇਵਲ ਜਗਦੀਸ ॥
jeh saroop keval jagadees |
When there was only the Form of the Lord of the Universe,
ਤਹ ਛਲ ਛਿਦ੍ਰ ਲਗਤ ਕਹੁ ਕੀਸ ॥
teh chhal chhidr lagat kahu kees |
then who was tainted by fraud and sin?
ਜਹ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੀ ਜੋਤਿ ਸੰਗਿ ਸਮਾਵੈ ॥
jeh jot saroopee jot sang samaavai |
When the Embodiment of Light was immersed in His Own Light,
ਤਹ ਕਿਸਹਿ ਭੂਖ ਕਵਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵੈ ॥
teh kiseh bhookh kavan tripataavai |
then who was hungry, and who was satisfied?
ਕਰਨ ਕਰਾਵਨ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ॥
karan karaavan karanaihaar |
He is the Cause of causes, the Creator Lord.
ਨਾਨਕ ਕਰਤੇ ਕਾ ਨਾਹਿ ਸੁਮਾਰੁ ॥੪॥
naanak karate kaa naeh sumaar |4|
O Nanak, the Creator is beyond calculation. ||4||
ਜਬ ਅਪਨੀ ਸੋਭਾ ਆਪਨ ਸੰਗਿ ਬਨਾਈ ॥
jab apanee sobhaa aapan sang banaaee |
When His Glory was contained within Himself,
ਤਬ ਕਵਨ ਮਾਇ ਬਾਪ ਮਿਤ੍ਰ ਸੁਤ ਭਾਈ ॥
tab kavan maae baap mitr sut bhaaee |
then who was mother, father, friend, child or sibling?
ਜਹ ਸਰਬ ਕਲਾ ਆਪਹਿ ਪਰਬੀਨ ॥
jeh sarab kalaa aapeh parabeen |
When all power and wisdom was latent within Him,
ਤਹ ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਕਹਾ ਕੋਊ ਚੀਨ ॥
teh bed kateb kahaa koaoo cheen |
then where were the Vedas and the scriptures, and who was there to read them?
ਜਬ ਆਪਨ ਆਪੁ ਆਪਿ ਉਰਿ ਧਾਰੈ ॥
jab aapan aap aap ur dhaarai |
When He kept Himself, All-in-all, unto His Own Heart,
ਤਉ ਸਗਨ ਅਪਸਗਨ ਕਹਾ ਬੀਚਾਰੈ ॥
tau sagan apasagan kahaa beechaarai |
then who considered omens to be good or bad?
ਜਹ ਆਪਨ ਊਚ ਆਪਨ ਆਪਿ ਨੇਰਾ ॥
jeh aapan aooch aapan aap neraa |
When He Himself was lofty, and He Himself was near at hand,
ਤਹ ਕਉਨ ਠਾਕੁਰੁ ਕਉਨੁ ਕਹੀਐ ਚੇਰਾ ॥
teh kaun tthaakur kaun kaheeai cheraa |
then who was called master, and who was called disciple?
ਬਿਸਮਨ ਬਿਸਮ ਰਹੇ ਬਿਸਮਾਦ ॥
bisaman bisam rahe bisamaad |
We are wonder-struck at the wondrous wonder of the Lord.
ਨਾਨਕ ਅਪਨੀ ਗਤਿ ਜਾਨਹੁ ਆਪਿ ॥੫॥
naanak apanee gat jaanahu aap |5|
O Nanak, He alone knows His own state. ||5||
ਜਹ ਅਛਲ ਅਛੇਦ ਅਭੇਦ ਸਮਾਇਆ ॥
jeh achhal achhed abhed samaaeaa |
When the Undeceiveable, Impenetrable, Inscrutable One was self-absorbed,
ਊਹਾ ਕਿਸਹਿ ਬਿਆਪਤ ਮਾਇਆ ॥
aoohaa kiseh biaapat maaeaa |
then who was swayed by Maya?
ਆਪਸ ਕਉ ਆਪਹਿ ਆਦੇਸੁ ॥
aapas kau aapeh aades |
When He paid homage to Himself,
ਤਿਹੁ ਗੁਣ ਕਾ ਨਾਹੀ ਪਰਵੇਸੁ ॥
tihu gun kaa naahee paraves |
then the three qualities were not prevailing.
ਜਹ ਏਕਹਿ ਏਕ ਏਕ ਭਗਵੰਤਾ ॥
jeh ekeh ek ek bhagavantaa |
When there was only the One, the One and Only Lord God,
ਤਹ ਕਉਨੁ ਅਚਿੰਤੁ ਕਿਸੁ ਲਾਗੈ ਚਿੰਤਾ ॥
teh kaun achint kis laagai chintaa |
then who was not anxious, and who felt anxiety?
ਜਹ ਆਪਨ ਆਪੁ ਆਪਿ ਪਤੀਆਰਾ ॥
jeh aapan aap aap pateeaaraa |
When He Himself was satisfied with Himself,
ਤਹ ਕਉਨੁ ਕਥੈ ਕਉਨੁ ਸੁਨਨੈਹਾਰਾ ॥
teh kaun kathai kaun sunanaihaaraa |
then who spoke and who listened?
ਬਹੁ ਬੇਅੰਤ ਊਚ ਤੇ ਊਚਾ ॥
bahu beant aooch te aoochaa |
He is vast and infinite, the highest of the high.
ਨਾਨਕ ਆਪਸ ਕਉ ਆਪਹਿ ਪਹੂਚਾ ॥੬॥
naanak aapas kau aapeh pahoochaa |6|
O Nanak, He alone can reach Himself. ||6||
ਜਹ ਆਪਿ ਰਚਿਓ ਪਰਪੰਚੁ ਅਕਾਰੁ ॥
jeh aap rachio parapanch akaar |
When He Himself fashioned the visible world of the creation,
ਤਿਹੁ ਗੁਣ ਮਹਿ ਕੀਨੋ ਬਿਸਥਾਰੁ ॥
tihu gun meh keeno bisathaar |
he made the world subject to the three dispositions.
ਪਾਪੁ ਪੁੰਨੁ ਤਹ ਭਈ ਕਹਾਵਤ ॥
paap pun teh bhee kahaavat |
Sin and virtue then began to be spoken of.
ਕੋਊ ਨਰਕ ਕੋਊ ਸੁਰਗ ਬੰਛਾਵਤ ॥
koaoo narak koaoo surag banchhaavat |
Some have gone to hell, and some yearn for paradise.
ਆਲ ਜਾਲ ਮਾਇਆ ਜੰਜਾਲ ॥
aal jaal maaeaa janjaal |
Worldly snares and entanglements of Maya,
ਹਉਮੈ ਮੋਹ ਭਰਮ ਭੈ ਭਾਰ ॥
haumai moh bharam bhai bhaar |
egotism, attachment, doubt and loads of fear;
ਦੂਖ ਸੂਖ ਮਾਨ ਅਪਮਾਨ ॥
dookh sookh maan apamaan |
pain and pleasure, honor and dishonor
ਅਨਿਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕੀਓ ਬਖੵਾਨ ॥
anik prakaar keeo bakhayaan |
these came to be described in various ways.
ਆਪਨ ਖੇਲੁ ਆਪਿ ਕਰਿ ਦੇਖੈ ॥
aapan khel aap kar dekhai |
He Himself creates and beholds His own drama.
ਖੇਲੁ ਸੰਕੋਚੈ ਤਉ ਨਾਨਕ ਏਕੈ ॥੭॥
khel sankochai tau naanak ekai |7|
He winds up the drama, and then, O Nanak, He alone remains. ||7||