ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਅਰੁਨ ਬਸਤ੍ਰ ਅਤਿ ਕ੍ਰਾਤ ਤਿਹ ਤਰੁਨਿ ਤਰੁਨ ਕੋ ਪਾਇ ॥
arun basatr at kraat tih tarun tarun ko paae |
Both, the man and the woman, put on multifarious red garments,
ਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਭੋਗਨ ਭਯੋ ਤਾਹਿ ਗਰੇ ਸੌ ਲਾਇ ॥੩੫॥
bhaat bhaat bhogan bhayo taeh gare sau laae |35|
Embraced each other, and made love in various manners.(35)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਐਸੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦੁਹੂ ਕੀ ਲਾਗੀ ॥
aisee preet duhoo kee laagee |
ਜਾ ਕੋ ਸਭ ਗਾਵਤ ਅਨੁਰਾਗੀ ॥
jaa ko sabh gaavat anuraagee |
Both fell in love so much that all and Sundry began to shower praises.
ਸੋਤ ਜਗਤ ਡੋਲਤ ਹੀ ਮਗ ਮੈ ॥
sot jagat ddolat hee mag mai |
Their stOry of affection initiated love-recitations among travellers
ਜਾਹਿਰ ਭਈ ਸਗਲ ਹੀ ਜਗ ਮੈ ॥੩੬॥
jaahir bhee sagal hee jag mai |36|
and, then, became legendry through out the world.(36)
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ︀ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਇਕ ਸੌ ਤਿੰਨ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੧੦੩॥੧੯੩੫॥ਅਫਜੂੰ॥
eit sree charitr pakhayaane triyaa charitre mantree bhoop sanbaade ik sau tin charitr samaapatam sat subham sat |103|1935|afajoon|
103rd Parable of Auspicious Chritars Conversation of the Raja and the Minister, Completed With Benediction. (103)(1933)
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਇਕ ਅਬਲਾ ਥੀ ਜਾਟ ਕੀ ਤਸਕਰ ਸੋ ਤਿਹ ਨੇਹ ॥
eik abalaa thee jaatt kee tasakar so tih neh |
There was the wife of a Jat, the peasant, who fell in love with a thief.
ਕੇਲ ਕਮਾਵਤ ਤੌਨ ਸੋ ਨਿਤਿ ਬੁਲਾਵਤ ਗ੍ਰੇਹ ॥੧॥
kel kamaavat tauan so nit bulaavat greh |1|
She would call him at her house and have sex with him.(1)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਏਕ ਦਿਵਸ ਤਸਕਰ ਗ੍ਰਿਹ ਆਯੋ ॥
ek divas tasakar grih aayo |
ਬਹਸਿ ਨਾਰਿ ਯੌ ਬਚਨ ਸੁਨਾਯੋ ॥
behas naar yau bachan sunaayo |
One day when the thief came to her house, she jovially said,
ਕਹਾ ਚੋਰ ਤੁਮ ਦਰਬੁ ਚੁਰਾਵਤ ॥
kahaa chor tum darab churaavat |
ਸੁ ਤੁਮ ਨਿਜੁ ਧਨ ਹਿਰਿ ਲੈ ਜਾਵਤ ॥੨॥
su tum nij dhan hir lai jaavat |2|
‘What type of thief are you? You steel the goods, which are your own wealth.(2)
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਕਾਪਤ ਹੋ ਚਿਤ ਮੈ ਅਧਿਕ ਨੈਕੁ ਨਿਹਾਰਤ ਭੋਰ ॥
kaapat ho chit mai adhik naik nihaarat bhor |
‘When the day just breaks, you start trembling,
ਭਜਤ ਸੰਧਿ ਕੋ ਤਜਿ ਸਦਨ ਚਿਤ ਚੁਰਾਵੋ ਚੋਰ ॥੩॥
bhajat sandh ko taj sadan chit churaavo chor |3|
‘You just steal the heart and run away without committing the theft.’(3)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਪ੍ਰਥਮ ਸਾਧਿ ਦੈ ਦਰਬੁ ਚੁਰਾਵੈ ॥
pratham saadh dai darab churaavai |
ਪੁਨਿ ਅਪੁਨੇ ਪਤਿ ਕੌ ਦਿਖਰਾਵੈ ॥
pun apune pat kau dikharaavai |
(She presented a scheme) ‘First of all I will break the house-wall and then burgle the wealth.
ਕਾਜੀ ਮੁਫਤੀ ਸਕਲ ਨਿਹਾਰੈ ॥
kaajee mufatee sakal nihaarai |
ਸੋ ਤਸਕਰ ਤਿਹ ਰਾਹ ਪਧਾਰੈ ॥੪॥
so tasakar tih raah padhaarai |4|
‘I will show the place to the Quazi, the justice and his writers.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਧਨ ਤਸਕਰ ਕੌ ਅਮਿਤ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਦਯੋ ਪਠਾਇ ॥
dhan tasakar kau amit de ghar te dayo patthaae |
‘I will handover to you, the thief, all the wealth and make you to run away.
ਕੋਟਵਾਰ ਕੋ ਖਬਰਿ ਕਰਿ ਹੌ ਮਿਲਿਹੌ ਤੁਹਿ ਆਇ ॥੫॥
kottavaar ko khabar kar hau milihau tuhi aae |5|
‘I will go to the city chief of police and after informing him I will come back and meet you.’(5)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਅਮਿਤ ਦਰਬੁ ਦੈ ਚੋਰ ਨਿਕਾਰਿਯੋ ॥
amit darab dai chor nikaariyo |
ਦੈ ਸਾਧਹਿ ਇਹ ਭਾਤਿ ਪੁਕਾਰਿਯੋ ॥
dai saadheh ih bhaat pukaariyo |
She broke in the house, gave the thief a lot of money and, then, raised the alarm.
ਪਤਿਹਿ ਜਗਾਇ ਕਹਿਯੋ ਧਨ ਹਰਿਯੋ ॥
patihi jagaae kahiyo dhan hariyo |
She woke her husband and shouted, ‘Our wealth has been robbed.
ਇਹ ਦੇਸੇਸ ਨ︀ਯਾਇ ਨਹਿ ਕਰਿਯੋ ॥੬॥
eih deses nayaae neh kariyo |6|
The Ruler of the country has done injustice (for not providing security).’(6)
ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਚ ॥
triyo baach |
ਕੋਟਵਾਰ ਪੈ ਜਾਇ ਪੁਕਾਰਿਯੋ ॥
kottavaar pai jaae pukaariyo |
ਕਿਨੀ ਚੋਰ ਧਨ ਹਰਿਯੋ ਹਮਾਰਿਯੋ ॥
kinee chor dhan hariyo hamaariyo |
She raised hue and cry in the police station, ‘A thief had robbed all our wealth.
ਸਕਲ ਲੋਕ ਤਿਹ ਠਾ ਪਗ ਧਰਿਯੈ ॥
sakal lok tih tthaa pag dhariyai |
ਹਮਰੋ ਕਛੁਕ ਨ︀ਯਾਇ ਬਿਚਰਿਯੈ ॥੭॥
hamaro kachhuk nayaae bichariyai |7|
‘You all people come with me and do justice to us.’(7)
ਕਾਜੀ ਕੋਟਵਾਰ ਕੌ ਲ︀ਯਾਈ ॥
kaajee kottavaar kau layaaee |
ਸਭ ਲੋਗਨ ਕੋ ਸਾਧਿ ਦਿਖਾਈ ॥
sabh logan ko saadh dikhaaee |
She brough t the Quazi and the chief of the police and showed the place of break-in.
ਤਾ ਕੌ ਹੇਰਿ ਅਧਿਕ ਪਤਿ ਰੋਯੋ ॥
taa kau her adhik pat royo |
ਚੋਰਨ ਮੋਰ ਸਕਲ ਧਨੁ ਖੋਯੋ ॥੮॥
choran mor sakal dhan khoyo |8|
Her husband cried abundantly, ‘The thief has taken our everything.’(8)
ਦੇਖਤ ਤਿਨੈ ਮੂੰਦ ਵਹ ਲਈ ॥
dekhat tinai moond veh lee |
ਰਹਨ ਤੈਸਿਯੈ ਅੰਤਰ ਦਈ ॥
rehan taisiyai antar dee |
After displaying the place, she got the wall repaired spuriously.
ਦਿਨ ਬੀਤਯੋ ਰਜਨੀ ਹ੍ਵੈ ਆਈ ॥
din beetayo rajanee hvai aaee |
ਤਿਸੀ ਪੈਂਡ ਹ੍ਵੈ ਆਪੁ ਸਿਧਾਈ ॥੯॥
tisee paindd hvai aap sidhaaee |9|
When the day had gone by, the lady left the place through the same way.(9)
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ik oankaar satigur prasaad |
One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru:
ਰਾਮਕਲੀ ਕੀ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਜੋਧੈ ਵੀਰੈ ਪੂਰਬਾਣੀ ਕੀ ਧੁਨੀ ॥
raamakalee kee vaar mahalaa 3 | jodhai veerai poorabaanee kee dhunee |
Vaar Of Raamkalee, Third Mehl, To Be Sung To The Tune Of 'Jodha And Veera Poorbaanee':
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਹਜੈ ਦਾ ਖੇਤੁ ਹੈ ਜਿਸ ਨੋ ਲਾਏ ਭਾਉ ॥
satigur sahajai daa khet hai jis no laae bhaau |
The True Guru is the field of intuitive wisdom. One who is inspired to love Him,
ਨਾਉ ਬੀਜੇ ਨਾਉ ਉਗਵੈ ਨਾਮੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥
naau beeje naau ugavai naame rahai samaae |
plants the seed of the Name there. The Name sprouts up, and he remains absorbed in the Name.
ਹਉਮੈ ਏਹੋ ਬੀਜੁ ਹੈ ਸਹਸਾ ਗਇਆ ਵਿਲਾਇ ॥
haumai eho beej hai sahasaa geaa vilaae |
But this egotism is the seed of skepticism; it has been uprooted.
ਨਾ ਕਿਛੁ ਬੀਜੇ ਨ ਉਗਵੈ ਜੋ ਬਖਸੇ ਸੋ ਖਾਇ ॥
naa kichh beeje na ugavai jo bakhase so khaae |
It is not planted there, and it does not sprout; whatever God grants us, we eat.
ਅੰਭੈ ਸੇਤੀ ਅੰਭੁ ਰਲਿਆ ਬਹੁੜਿ ਨ ਨਿਕਸਿਆ ਜਾਇ ॥
anbhai setee anbh raliaa bahurr na nikasiaa jaae |
When water mixes with water, it cannot be separated again.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਲਤੁ ਹੈ ਵੇਖਹੁ ਲੋਕਾ ਆਇ ॥
naanak guramukh chalat hai vekhahu lokaa aae |
O Nanak, the Gurmukh is wonderful; come, poeple, and see!
ਲੋਕੁ ਕਿ ਵੇਖੈ ਬਪੁੜਾ ਜਿਸ ਨੋ ਸੋਝੀ ਨਾਹਿ ॥
lok ki vekhai bapurraa jis no sojhee naeh |
But what can the poor people see? They do not understand.
ਜਿਸੁ ਵੇਖਾਲੇ ਸੋ ਵੇਖੈ ਜਿਸੁ ਵਸਿਆ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥੧॥
jis vekhaale so vekhai jis vasiaa man maeh |1|
He alone sees, whom the Lord causes to see; the Lord comes to dwell in his mind. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਮਨਮੁਖੁ ਦੁਖ ਕਾ ਖੇਤੁ ਹੈ ਦੁਖੁ ਬੀਜੇ ਦੁਖੁ ਖਾਇ ॥
manamukh dukh kaa khet hai dukh beeje dukh khaae |
The self-willed manmukh is the field of sorrow and suffering. He plains sorrow, and eats sorrow.
ਦੁਖ ਵਿਚਿ ਜੰਮੈ ਦੁਖਿ ਮਰੈ ਹਉਮੈ ਕਰਤ ਵਿਹਾਇ ॥
dukh vich jamai dukh marai haumai karat vihaae |
In sorrow he is born, and in sorrow he dies. Acting in egotism, his life passes away.
ਆਵਣੁ ਜਾਣੁ ਨ ਸੁਝਈ ਅੰਧਾ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥
aavan jaan na sujhee andhaa andh kamaae |
He does not understand the coming and going of reincarnation; the blind man acts in blindness.
ਜੋ ਦੇਵੈ ਤਿਸੈ ਨ ਜਾਣਈ ਦਿਤੇ ਕਉ ਲਪਟਾਇ ॥
jo devai tisai na jaanee dite kau lapattaae |
He does not know the One who gives, but he is attached to what is given.
ਨਾਨਕ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਕਮਾਵਣਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕਰਣਾ ਜਾਇ ॥੨॥
naanak poorab likhiaa kamaavanaa avar na karanaa jaae |2|
O Nanak, he acts according to his pre-ordained destiny. He cannot do anything else. ||2||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪੇ ਮੇਲੇ ਸੋਇ ॥
satigur miliai sadaa sukh jis no aape mele soe |
Meeting the True Guru, everlasting peace is obtained. He Himself leads us to meet Him.
ਸੁਖੈ ਏਹੁ ਬਿਬੇਕੁ ਹੈ ਅੰਤਰੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥
sukhai ehu bibek hai antar niramal hoe |
This is the true meaning of peace, that one becomes immaculate within oneself.
ਅਗਿਆਨ ਕਾ ਭ੍ਰਮੁ ਕਟੀਐ ਗਿਆਨੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥
agiaan kaa bhram katteeai giaan paraapat hoe |
The doubt of ignorance is eradicated, and spiritual wisdom is obtained.
ਨਾਨਕ ਏਕੋ ਨਦਰੀ ਆਇਆ ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਸੋਇ ॥੩॥
naanak eko nadaree aaeaa jeh dekhaa teh soe |3|
Nanak comes to gaze upon the One Lord alone; wherever he looks, there He is. ||3||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਸਚੈ ਤਖਤੁ ਰਚਾਇਆ ਬੈਸਣ ਕਉ ਜਾਂਈ ॥
sachai takhat rachaaeaa baisan kau jaanee |
The True Lord created His throne, upon which He sits.
ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸੁਣਾਈ ॥
sabh kichh aape aap hai gur sabad sunaaee |
He Himself is everything; this is what the Word of the Guru's Shabad says.
ਆਪੇ ਕੁਦਰਤਿ ਸਾਜੀਅਨੁ ਕਰਿ ਮਹਲ ਸਰਾਈ ॥
aape kudarat saajeean kar mehal saraaee |
Through His almighty creative power, He created and fashioned the mansions and hotels.
ਚੰਦੁ ਸੂਰਜੁ ਦੁਇ ਚਾਨਣੇ ਪੂਰੀ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥
chand sooraj due chaanane pooree banat banaaee |
He made the two lamps, the sun and the moon; He formed the perfect form.
ਆਪੇ ਵੇਖੈ ਸੁਣੇ ਆਪਿ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਧਿਆਈ ॥੧॥
aape vekhai sune aap gur sabad dhiaaee |1|
He Himself sees, and He Himself hears; meditate on the Word of the Guru's Shabad. ||1||
ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹ ਤੂ ਸਚੀ ਨਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
vaahu vaahu sache paatisaah too sachee naaee |1| rahaau |
Waaho! Waaho! Hail, hail, O True King! True is Your Name. ||1||Pause||
ਸਲੋਕੁ ॥
salok |
Salok:
ਕਬੀਰ ਮਹਿਦੀ ਕਰਿ ਕੈ ਘਾਲਿਆ ਆਪੁ ਪੀਸਾਇ ਪੀਸਾਇ ॥
kabeer mahidee kar kai ghaaliaa aap peesaae peesaae |
Kabeer, I have ground myself into henna paste.
ਤੈ ਸਹ ਬਾਤ ਨ ਪੁਛੀਆ ਕਬਹੂ ਨ ਲਾਈ ਪਾਇ ॥੧॥
tai seh baat na puchheea kabahoo na laaee paae |1|
O my Husband Lord, You took no notice of me; You never applied me to Your feet. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਨਾਨਕ ਮਹਿਦੀ ਕਰਿ ਕੈ ਰਖਿਆ ਸੋ ਸਹੁ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥
naanak mahidee kar kai rakhiaa so sahu nadar karee |
O Nanak, my Husband Lord keeps me like henna paste; He blesses me with His Glance of Grace.
ਆਪੇ ਪੀਸੈ ਆਪੇ ਘਸੈ ਆਪੇ ਹੀ ਲਾਇ ਲਏਇ ॥
aape peesai aape ghasai aape hee laae lee |
He Himself grinds me, and He Himself rubs me; He Himself applies me to His feet.
ਇਹੁ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਖਸਮ ਕਾ ਜੈ ਭਾਵੈ ਤੈ ਦੇਇ ॥੨॥
eihu piram piaalaa khasam kaa jai bhaavai tai dee |2|
This is the cup of love of my Lord and Master; He gives it as He chooses. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਵੇਕੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਈਅਨੁ ਸਭ ਹੁਕਮਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ਸਮਾਹੀ ॥
vekee srisatt upaaeean sabh hukam aavai jaae samaahee |
You created the world with its variety; by the Hukam of Your Command, it comes, goes, and merges again in You.
ਆਪੇ ਵੇਖਿ ਵਿਗਸਦਾ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥
aape vekh vigasadaa doojaa ko naahee |
You Yourself see, and blossom forth; there is no one else at all.
ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਰਖੁ ਤੂ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਹੀ ॥
jiau bhaavai tiau rakh too gur sabad bujhaahee |
As it pleases You, You keep me. Through the Word of the Guru's Shabad, I understand You.
ਸਭਨਾ ਤੇਰਾ ਜੋਰੁ ਹੈ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਹੀ ॥
sabhanaa teraa jor hai jiau bhaavai tivai chalaahee |
You are the strength of all. As it pleases You, You lead us on.
ਤੁਧੁ ਜੇਵਡ ਮੈ ਨਾਹਿ ਕੋ ਕਿਸੁ ਆਖਿ ਸੁਣਾਈ ॥੨॥
tudh jevadd mai naeh ko kis aakh sunaaee |2|
There is no other as great as You; unto whom should I speak and talk? ||2||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਈ ਸਭੁ ਜਗੁ ਫਿਰੀ ਫਾਵੀ ਹੋਈ ਭਾਲਿ ॥
bharam bhulaaee sabh jag firee faavee hoee bhaal |
Deluded by doubt, I wandered over the whole world. Searching, I became frustrated.
ਸੋ ਸਹੁ ਸਾਂਤਿ ਨ ਦੇਵਈ ਕਿਆ ਚਲੈ ਤਿਸੁ ਨਾਲਿ ॥
so sahu saant na devee kiaa chalai tis naal |
My Husband Lord has not blessed me with peace and tranquility; what will work with Him?
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਧਿਆਈਐ ਅੰਤਰਿ ਰਖੀਐ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥
gur parasaadee har dhiaaeeai antar rakheeai ur dhaar |
By Guru's Grace, I meditate on the Lord; I enshrine Him deep within my heart.
ਨਾਨਕ ਘਰਿ ਬੈਠਿਆ ਸਹੁ ਪਾਇਆ ਜਾ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਕਰਤਾਰਿ ॥੧॥
naanak ghar baitthiaa sahu paaeaa jaa kirapaa keetee karataar |1|
O Nanak, seated in his her own home, she finds her Husband Lord, when the Creator Lord grants His Grace. ||1||