ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਜੋ ਹੌ ਕਛੂ ਮੁਹੰਮਦਹਿ ਮੁਖ ਤੈ ਕਾਢੋ ਗਾਰਿ ॥
jo hau kachhoo muhamadeh mukh tai kaadto gaar |
‘Had we committed perjury against the prophet,
ਤੋ ਮੈ ਆਪਨ ਆਪ ਹੀ ਮਰੋ ਕਟਾਰੀ ਮਾਰਿ ॥੭॥
to mai aapan aap hee maro kattaaree maar |7|
We would have killed ourselves with daggers too.(7)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਤੈ ਨਹਿ ਕਛੂ ਨਬੀ ਕੋ ਕਹਿਯੋ ॥
tai neh kachhoo nabee ko kahiyo |
ਧਨ ਕੇ ਹੇਤ ਤੋਹਿ ਹਮ ਗਹਿਯੋ ॥
dhan ke het tohi ham gahiyo |
‘You have not said anything against the Prophet, we have devised this to squeeze your money.
ਅਧਿਕ ਦਰਬੁ ਅਬ ਹੀ ਮੁਹਿ ਦੀਜੈ ॥
adhik darab ab hee muhi deejai |
ਨਾਤਰ ਮੀਚ ਮੂੰਡਿ ਪੈ ਲੀਜੈ ॥੮॥
naatar meech moondd pai leejai |8|
‘Now give us lot of wealth otherwise we will kill you.’(8)
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਹਮ ਬਹੁ ਲੋਗ ਪਿਸੌਰ ਕੇ ਇਨੀ ਤੁਹਮਤਨ ਸਾਥ ॥
ham bahu log pisauar ke inee tuhamatan saath |
‘We have already blamed like this many people in the city of Peshawar,
ਧਨੀ ਕਰੈ ਨਿਧਨੀ ਘਨੇ ਹ੍ਵੈ ਹ੍ਵੈ ਗਏ ਅਨਾਥ ॥੯॥
dhanee karai nidhanee ghane hvai hvai ge anaath |9|
‘And turned them into paupers.’(9)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਯੌ ਸੁਨਿ ਬਚਨ ਪਯਾਦਨੁ ਪਾਯੋ ॥
yau sun bachan payaadan paayo |
ਵੇਈ ਸਭ ਝੂਠੇ ਠਹਿਰਾਯੋ ॥
veee sabh jhootthe tthahiraayo |
The spies, who were listening to all that, labelled them as liars.
ਗ੍ਰਿਹ ਤੇ ਨਿਕਸਿ ਤਿਨੈ ਗਹਿ ਲੀਨੋ ॥
grih te nikas tinai geh leeno |
ਸਭਹਿਨ ਕੀ ਮੁਸਕੈ ਕਸਿ ਦੀਨੋ ॥੧੦॥
sabhahin kee musakai kas deeno |10|
They took them out of the house and tied them up.(10)
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਲਾਤ ਮੁਸਟ ਕੁਰਰੇ ਘਨੇ ਬਰਸੀ ਪਨ੍ਰਹੀ ਅਪਾਰ ॥
laat musatt kurare ghane barasee panrahee apaar |
They were beaten with fists and shoes,
ਦੈ ਮੁਸਕਨ ਕੌ ਲੈ ਚਲੇ ਹੇਰਤੁ ਲੋਕ ਹਜਾਰ ॥੧੧॥
dai musakan kau lai chale herat lok hajaar |11|
And, tied up, they were taken out in the streets.(11)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਤਿਨ ਕੋ ਬਾਧਿ ਲੈ ਗਏ ਤਹਾ ॥
tin ko baadh lai ge tahaa |
ਖਾਨ ਮੁਹਬਤਿ ਬੈਠੋ ਜਹਾ ॥
khaan muhabat baittho jahaa |
They dragged them to the place where Mohabat Khan was seated.
ਪਨਹਿਨ ਮਾਰਿ ਨਵਾਬ ਦਿਲਾਈ ॥
panahin maar navaab dilaaee |
ਤੋਬਹ ਤੋਬਹ ਕਰੈ ਖੁਦਾਈ ॥੧੨॥
tobah tobah karai khudaaee |12|
Through the woman, Khan got them beaten and then they expressed their regrets.(l2)
ਪਨਹਿਨ ਕੇ ਮਾਰਤ ਮਰਿ ਗਏ ॥
panahin ke maarat mar ge |
ਤਬ ਵੈ ਡਾਰਿ ਨਦੀ ਮੈ ਦਏ ॥
tab vai ddaar nadee mai de |
They died through the beatings with the shoes and were thrown into the stream.
ਚੁਪ ਹ੍ਵੈ ਰਹੇ ਤੁਰਕ ਸਭ ਸੋਊ ॥
chup hvai rahe turak sabh soaoo |
ਤਬ ਤੇ ਤੁਹਮਤਿ ਦੇਤ ਨ ਕੋਊ ॥੧੩॥
tab te tuhamat det na koaoo |13|
This made all the Muslims to become peaceful and no body was ever set with the blame.(13)
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਤਬ ਤਿਨ ਬਿਪ ਬੁਲਾਇ ਕੈ ਦੀਨੋ ਦਾਨ ਅਪਾਰ ॥
tab tin bip bulaae kai deeno daan apaar |
Then she invited the Brahmin Priests and showered with bounty.
ਛਲ ਕੈ ਕੈ ਜੂਤਿਨ ਭਏ ਬੀਸ ਖੁਦਾਈ ਮਾਰ ॥੧੪॥
chhal kai kai jootin bhe bees khudaaee maar |14|
Through such an Chritar the woman got Muslim priests beaten with shoes.(14)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਚੁਪ ਤਬ ਤੇ ਹ੍ਵੈ ਰਹੇ ਖੁਦਾਈ ॥
chup tab te hvai rahe khudaaee |
ਕਾਹੂ ਸਾਥ ਨ ਰਾਰਿ ਬਢਾਈ ॥
kaahoo saath na raar badtaaee |
Since then the Muslim priests attained patience and never indulged in bickering.
ਸੋਈ ਕਰੈ ਜੁ ਹਿੰਦੂ ਕਹੈ ॥
soee karai ju hindoo kahai |
ਤੁਹਮਤਿ ਦੈ ਕਾਹੂੰ ਨ ਗਹੈ ॥੧੫॥
tuhamat dai kaahoon na gahai |15|
They performed according to the wishes of the Hindus and never blamed any body falsely.(l5)(1)
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ︀ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਨਿੰਨਾਨਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੯੯॥੧੮੪੩॥ਅਫਜੂੰ॥
eit sree charitr pakhayaane triyaa charitre mantree bhoop sanbaade ninaanavo charitr samaapatam sat subham sat |99|1843|afajoon|
Ninety-ninth Parable of Auspicious Chritars Conversation of the Raja and the Minister, Completed with Benediction. (99)(1843)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਰੋਪਰ ਰਾਵ ਰੁਪੇਸ੍ਵਰ ਭਾਰੋ ॥
ropar raav rupesvar bhaaro |
ਰਘੁਕੁਲ ਬੀਚ ਅਧਿਕ ਉਜਿਯਾਰੋ ॥
raghukul beech adhik ujiyaaro |
In the city of Ropar, there lived a magnanimous Raja called
ਚਿਤ੍ਰ ਕੁਅਰਿ ਰਾਨੀ ਇਕ ਤਾ ਕੇ ॥
chitr kuar raanee ik taa ke |
ਰੂਪਵਤੀ ਕੋਊ ਤੁਲਿ ਨ ਵਾ ਕੇ ॥੧॥
roopavatee koaoo tul na vaa ke |1|
Roopeshwar. Chittar Kunwar was one of his Ranis; there was none as beautiful as she in the world.(1)
ਦਾਨਵ ਏਕ ਲੰਕ ਤੇ ਆਯੋ ॥
daanav ek lank te aayo |
ਤਾ ਕੋ ਰੂਪਿ ਹੇਰਿ ਉਰਝਾਯੋ ॥
taa ko roop her urajhaayo |
A Devil came from (the country of) Lanka, who was enchanted with her beauty,
ਮਨ ਮੈ ਅਧਿਕ ਰੀਝਿ ਕਰਿ ਗਯੋ ॥
man mai adhik reejh kar gayo |
ਤਾ ਕੋ ਲਗਾ ਨ ਤਜਿ ਤਹਿ ਦਯੋ ॥੨॥
taa ko lagaa na taj teh dayo |2|
He fell for her and he felt that he would not survive without her.(2)
ਤਬ ਤਿਨ ਮੰਤ੍ਰੀ ਅਧਿਕ ਬੁਲਾਏ ॥
tab tin mantree adhik bulaae |
ਅਨਿਕ ਭਾਤਿ ਉਪਚਾਰ ਕਰਾਏ ॥
anik bhaat upachaar karaae |
He called a number of mendicants and got them to perform some charms.
ਤਹਾ ਏਕ ਮੁਲਾ ਚਲਿ ਆਯੋ ॥
tahaa ek mulaa chal aayo |
ਆਨਿ ਆਪਨਾ ਓਜੁ ਜਨਾਯੋ ॥੩॥
aan aapanaa oj janaayo |3|
A Maulana (Muslim priest) came there too and performed some incantation.(3)
ਤਬ ਤਿਨ ਘਾਤ ਦਾਨਵਹਿ ਪਾਯੋ ॥
tab tin ghaat daanaveh paayo |
ਏਕ ਹਾਥ ਸੌ ਮਹਲ ਉਚਾਯੋ ॥
ek haath sau mehal uchaayo |
When the Devil got an opportunity, he picked the palace on his one
ਦੁਤਿਯ ਹਾਥ ਤਾ ਕੌ ਗਹਿ ਲੀਨੋ ॥
dutiy haath taa kau geh leeno |
ਤਵਨ ਛਾਤ ਭੀਤਰ ਧਰਿ ਦੀਨੋ ॥੪॥
tavan chhaat bheetar dhar deeno |4|
Hand and with the other he pushed him (Maulana) in.( 4)
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਧਰਿਯੋ ਥੰਭ ਊਪਰ ਤਿਸੈ ਇਕ ਕਰ ਛਾਤ ਉਠਾਇ ॥
dhariyo thanbh aoopar tisai ik kar chhaat utthaae |
He pushed the ceiling up and put him on top of one pillar,
ਮਾਰਿ ਮੁਲਾਨਾ ਕੋ ਦਯੋ ਜਮ ਕੇ ਧਾਮ ਪਠਾਇ ॥੫॥
maar mulaanaa ko dayo jam ke dhaam patthaae |5|
And thus killed Maulana and despatched him to the domain of death.(5)
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਤਹ ਇਕ ਔਰ ਮੁਲਾਨੋ ਆਯੋ ॥
teh ik aauar mulaano aayo |
ਸੋਊ ਪਕਰਿ ਟਾਗ ਪਟਕਾਯੋ ॥
soaoo pakar ttaag pattakaayo |
Then came another Maulana. Holding him through his legs he struck him down.
ਤੀਜੌ ਔਰ ਆਇ ਤਹ ਗਯੋ ॥
teejau aauar aae teh gayo |
ਸੋਊ ਡਾਰਿ ਨਦੀ ਮੈ ਦਯੋ ॥੬॥
soaoo ddaar nadee mai dayo |6|
The third one came too, which he threw in the river.(6)
ਤਬਿ ਇਕ ਤ੍ਰਿਯਾ ਤਹਾ ਚਲਿ ਆਈ ॥
tab ik triyaa tahaa chal aaee |
ਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਤਿਹ ਕਰੀ ਬਡਾਈ ॥
bhaat bhaat tih karee baddaaee |
A woman came there and repeatedly praised him.
ਲੇਹਜ ਪੇਹਜ ਬਹੁ ਤਾਹਿ ਖਵਾਯੋ ॥
lehaj pehaj bahu taeh khavaayo |
ਮਦਰੋ ਪ੍ਰਯਾਇ ਤਾਹਿ ਰਿਝਵਾਯੋ ॥੭॥
madaro prayaae taeh rijhavaayo |7|
With dainty food and wine she appeased the Devil.(7)
ਤਾ ਕੇ ਨਿਤਿ ਬੁਹਾਰੀ ਦੇਵੈ ॥
taa ke nit buhaaree devai |
ਤਾ ਕੋ ਚਿਤ ਚੁਰਾਇ ਕੈ ਲੇਵੈ ॥
taa ko chit churaae kai levai |
She would come there for sweeping every day and comfort him.
ਇਕ ਦਿਨ ਹੋਇ ਬਿਮਨ ਸੀ ਰਹੀ ॥
eik din hoe biman see rahee |
ਤਬ ਐਸੇ ਦਾਨੋ ਤਿਹ ਕਹੀ ॥੮॥
tab aise daano tih kahee |8|
One day when she was sitting depressed, the devil inquired.(8)
ਖਾਤ ਪੀਤ ਹਮਰੋ ਤੂੰ ਨਾਹੀ ॥
khaat peet hamaro toon naahee |
ਸੇਵਾ ਕਰਤ ਰਹਤ ਗ੍ਰਿਹ ਮਾਹੀ ॥
sevaa karat rehat grih maahee |
‘In our house, you do not eat or drink and just keep on serving us.
ਅਧਿਕ ਰੀਝਿ ਨਿਸਚਰਹਿ ਉਚਾਰੋ ॥
adhik reejh nisachareh uchaaro |
ਦੇਉ ਵਹੈ ਜੋ ਹ੍ਰਿਦੈ ਬਿਚਾਰੋ ॥੯॥
deo vahai jo hridai bichaaro |9|
‘Whatever you desire for and whatever you ask for, you will be granted.’(9)
ਜਬ ਦੋ ਤੀਨਿ ਬਾਰ ਤਿਨ ਕਹਿਯੋ ॥
jab do teen baar tin kahiyo |
ਤਾ ਪੈ ਅਧਿਕ ਰੀਝਿ ਕੈ ਰਹਿਯੋ ॥
taa pai adhik reejh kai rahiyo |
When the devil asked a couple of times, then, with great efforts, she said,
ਕਹਿਯੋ ਅਸੁਰ ਲਾਗਯੋ ਇਕ ਤ੍ਰਿਯਾ ਕੋ ॥
kahiyo asur laagayo ik triyaa ko |
ਸਕੈ ਦੂਰਿ ਕਰ ਤੂ ਨਹਿ ਤਾ ਕੋ ॥੧੦॥
sakai door kar too neh taa ko |10|
‘You cannot help me to get rid of my afflictions.’(10)
ਤਬ ਤਿਨ ਜੰਤ੍ਰ ਤੁਰਤੁ ਲਿਖਿ ਲੀਨੋ ॥
tab tin jantr turat likh leeno |
ਲੈ ਤਾ ਕੋ ਕਰ ਭੀਤਰ ਦੀਨੋ ॥
lai taa ko kar bheetar deeno |
The demons immediately wrote an incantation and gave that to her,
ਜਾ ਕੋ ਤੂ ਇਕ ਬਾਰ ਦਿਖੈ ਹੈ ॥
jaa ko too ik baar dikhai hai |
ਜਰਿ ਬਰਿ ਢੇਰ ਭਸਮਿ ਸੋ ਹ੍ਵੈ ਹੈ ॥੧੧॥
jar bar dter bhasam so hvai hai |11|
‘Once you show it to anyone, that person will be annihilated.’(11)
ਤਾ ਕੈ ਕਰ ਤੇ ਜੰਤ੍ਰ ਲਿਖਾਯੋ ॥
taa kai kar te jantr likhaayo |
ਲੈ ਕਰ ਮੈ ਤਹਿ ਕੋ ਦਿਖਰਾਯੋ ॥
lai kar mai teh ko dikharaayo |
She took the incantation and keeping it her hand showed it to him.
ਜਬ ਸੁ ਜੰਤ੍ਰ ਦਾਨੋ ਲਖਿ ਲਯੋ ॥
jab su jantr daano lakh layo |
ਸੋ ਜਰਿ ਢੇਰ ਭਸਮ ਹ੍ਵੈ ਗਯੋ ॥੧੨॥
so jar dter bhasam hvai gayo |12|
As soon as he saw the writing, he was exterminated.(12)
ਆਦਿ ਕਉ ਕਵਨੁ ਬੀਚਾਰੁ ਕਥੀਅਲੇ ਸੁੰਨ ਕਹਾ ਘਰ ਵਾਸੋ ॥
aad kau kavan beechaar katheeale sun kahaa ghar vaaso |
"What can you tell us about the beginning? In what home did the absolute dwell then?
ਗਿਆਨ ਕੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਕਵਨ ਕਥੀਅਲੇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਕਵਨ ਨਿਵਾਸੋ ॥
giaan kee mudraa kavan katheeale ghatt ghatt kavan nivaaso |
What are the ear-rings of spiritual wisdom? Who dwells in each and every heart?
ਕਾਲ ਕਾ ਠੀਗਾ ਕਿਉ ਜਲਾਈਅਲੇ ਕਿਉ ਨਿਰਭਉ ਘਰਿ ਜਾਈਐ ॥
kaal kaa ttheegaa kiau jalaaeeale kiau nirbhau ghar jaaeeai |
How can one avoid the attack of death? How can one enter the home of fearlessness?
ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਕਾ ਆਸਣੁ ਜਾਣੈ ਕਿਉ ਛੇਦੇ ਬੈਰਾਈਐ ॥
sehaj santokh kaa aasan jaanai kiau chhede bairaaeeai |
How can one know the posture of intuition and contentment, and overcome one's adversaries?"
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਹਉਮੈ ਬਿਖੁ ਮਾਰੈ ਤਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਹੋਵੈ ਵਾਸੋ ॥
gur kai sabad haumai bikh maarai taa nij ghar hovai vaaso |
Through the Word of the Guru's Shabad, egotism and corruption are conquered, and then one comes to dwell in the home of the self within.
ਜਿਨਿ ਰਚਿ ਰਚਿਆ ਤਿਸੁ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੈ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੋ ॥੨੧॥
jin rach rachiaa tis sabad pachhaanai naanak taa kaa daaso |21|
One who realizes the Shabad of the One who created the creation - Nanak is his slave. ||21||
ਕਹਾ ਤੇ ਆਵੈ ਕਹਾ ਇਹੁ ਜਾਵੈ ਕਹਾ ਇਹੁ ਰਹੈ ਸਮਾਈ ॥
kahaa te aavai kahaa ihu jaavai kahaa ihu rahai samaaee |
"Where did we come from? Where are we going? Where will we be absorbed?
ਏਸੁ ਸਬਦ ਕਉ ਜੋ ਅਰਥਾਵੈ ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਈ ॥
es sabad kau jo arathaavai tis gur til na tamaaee |
One who reveals the meaning of this Shabad is the Guru, who has no greed at all.
ਕਿਉ ਤਤੈ ਅਵਿਗਤੈ ਪਾਵੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਗੈ ਪਿਆਰੋ ॥
kiau tatai avigatai paavai guramukh lagai piaaro |
How can one find the essence of the unmanifest reality? How does one become Gurmukh, and enshrine love for the Lord?
ਆਪੇ ਸੁਰਤਾ ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬੀਚਾਰੋ ॥
aape surataa aape karataa kahu naanak beechaaro |
He Himself is consciousness, He Himself is the Creator; share with us, Nanak, your wisdom."
ਹੁਕਮੇ ਆਵੈ ਹੁਕਮੇ ਜਾਵੈ ਹੁਕਮੇ ਰਹੈ ਸਮਾਈ ॥
hukame aavai hukame jaavai hukame rahai samaaee |
By His Command we come, and by His Command we go; by His Command, we merge in absorption.
ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਸਾਚੁ ਕਮਾਵੈ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਸਬਦੇ ਪਾਈ ॥੨੨॥
poore gur te saach kamaavai gat mit sabade paaee |22|
Through the Perfect Guru, live the Truth; through the Word of the Shabad, the state of dignity is attained. ||22||
ਆਦਿ ਕਉ ਬਿਸਮਾਦੁ ਬੀਚਾਰੁ ਕਥੀਅਲੇ ਸੁੰਨ ਨਿਰੰਤਰਿ ਵਾਸੁ ਲੀਆ ॥
aad kau bisamaad beechaar katheeale sun nirantar vaas leea |
We can only express a sense of wonder about the beginning. The absolute abided endlessly deep within Himself then.
ਅਕਲਪਤ ਮੁਦ੍ਰਾ ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਬੀਚਾਰੀਅਲੇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਸਾਚਾ ਸਰਬ ਜੀਆ ॥
akalapat mudraa gur giaan beechaareeale ghatt ghatt saachaa sarab jeea |
Consider freedom from desire to be the ear-rings of the Guru's spiritual wisdom. The True Lord, the Soul of all, dwells within each and every heart.
ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਅਵਿਗਤਿ ਸਮਾਈਐ ਤਤੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਸਹਜਿ ਲਹੈ ॥
gur bachanee avigat samaaeeai tat niranjan sehaj lahai |
Through the Guru's Word, one merges in the absolute, and intuitively receives the immaculate essence.
ਨਾਨਕ ਦੂਜੀ ਕਾਰ ਨ ਕਰਣੀ ਸੇਵੈ ਸਿਖੁ ਸੁ ਖੋਜਿ ਲਹੈ ॥
naanak doojee kaar na karanee sevai sikh su khoj lahai |
O Nanak, that Sikh who seeks and finds the Way does not serve any other.
ਹੁਕਮੁ ਬਿਸਮਾਦੁ ਹੁਕਮਿ ਪਛਾਣੈ ਜੀਅ ਜੁਗਤਿ ਸਚੁ ਜਾਣੈ ਸੋਈ ॥
hukam bisamaad hukam pachhaanai jeea jugat sach jaanai soee |
Wonderful and amazing is His Command; He alone realizes His Command and knows the true way of life of His creatures.
ਆਪੁ ਮੇਟਿ ਨਿਰਾਲਮੁ ਹੋਵੈ ਅੰਤਰਿ ਸਾਚੁ ਜੋਗੀ ਕਹੀਐ ਸੋਈ ॥੨੩॥
aap mett niraalam hovai antar saach jogee kaheeai soee |23|
One who eradicates his self-conceit becomes free of desire; he alone is a Yogi, who enshrines the True Lord deep within. ||23||
ਅਵਿਗਤੋ ਨਿਰਮਾਇਲੁ ਉਪਜੇ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਸਰਗੁਣੁ ਥੀਆ ॥
avigato niramaaeil upaje niragun te saragun theea |
From His state of absolute existence, He assumed the immaculate form; from formless, He assumed the supreme form.
ਸਤਿਗੁਰ ਪਰਚੈ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਈਐ ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ਲੀਆ ॥
satigur parachai param pad paaeeai saachai sabad samaae leea |
By pleasing the True Guru, the supreme status is obtained, and one is absorbed in the True Word of the Shabad.
ਏਕੇ ਕਉ ਸਚੁ ਏਕਾ ਜਾਣੈ ਹਉਮੈ ਦੂਜਾ ਦੂਰਿ ਕੀਆ ॥
eke kau sach ekaa jaanai haumai doojaa door keea |
He knows the True Lord as the One and only; he sends his egotism and duality far away.
ਸੋ ਜੋਗੀ ਗੁਰਸਬਦੁ ਪਛਾਣੈ ਅੰਤਰਿ ਕਮਲੁ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਥੀਆ ॥
so jogee gurasabad pachhaanai antar kamal pragaas theea |
He alone is a Yogi, who realizes the Word of the Guru's Shabad; the lotus of the heart blossoms forth within.
ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਅੰਤਰਿ ਜਾਣੈ ਸਰਬ ਦਇਆ ॥
jeevat marai taa sabh kichh soojhai antar jaanai sarab deaa |
If one remains dead while yet alive, then he understands everything; he knows the Lord deep within himself, who is kind and compassionate to all.
ਨਾਨਕ ਤਾ ਕਉ ਮਿਲੈ ਵਡਾਈ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ਸਰਬ ਜੀਆ ॥੨੪॥
naanak taa kau milai vaddaaee aap pachhaanai sarab jeea |24|
O Nanak, he is blessed with glorious greatness; he realizes himself in all beings. ||24||
ਸਾਚੌ ਉਪਜੈ ਸਾਚਿ ਸਮਾਵੈ ਸਾਚੇ ਸੂਚੇ ਏਕ ਮਇਆ ॥
saachau upajai saach samaavai saache sooche ek meaa |
We emerge from Truth, and merge into Truth again. The pure being merges into the One True Lord.
ਝੂਠੇ ਆਵਹਿ ਠਵਰ ਨ ਪਾਵਹਿ ਦੂਜੈ ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਭਇਆ ॥
jhootthe aaveh tthavar na paaveh doojai aavaa gaun bheaa |
The false come, and find no place of rest; in duality, they come and go.
ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਮਿਟੈ ਗੁਰਸਬਦੀ ਆਪੇ ਪਰਖੈ ਬਖਸਿ ਲਇਆ ॥
aavaa gaun mittai gurasabadee aape parakhai bakhas leaa |
This coming and going in reincarnation is ended through the Word of the Guru's Shabad; the Lord Himself analyzes and grants His forgiveness.
ਏਕਾ ਬੇਦਨ ਦੂਜੈ ਬਿਆਪੀ ਨਾਮੁ ਰਸਾਇਣੁ ਵੀਸਰਿਆ ॥
ekaa bedan doojai biaapee naam rasaaein veesariaa |
One who suffers from the disease of duality, forgets the Naam, the source of nectar.
ਸੋ ਬੂਝੈ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸੁ ਮੁਕਤੁ ਭਇਆ ॥
so boojhai jis aap bujhaae gur kai sabad su mukat bheaa |
He alone understands, whom the Lord inspires to understand. Through the Word of the Guru's Shabad, one is liberated.
ਨਾਨਕ ਤਾਰੇ ਤਾਰਣਹਾਰਾ ਹਉਮੈ ਦੂਜਾ ਪਰਹਰਿਆ ॥੨੫॥
naanak taare taaranahaaraa haumai doojaa parahariaa |25|
O Nanak, the Emancipator emancipates one who drives out egotism and duality. ||25||
ਮਨਮੁਖਿ ਭੂਲੈ ਜਮ ਕੀ ਕਾਣਿ ॥
manamukh bhoolai jam kee kaan |
The self-willed manmukhs are deluded, under the shadow of death.
ਪਰ ਘਰੁ ਜੋਹੈ ਹਾਣੇ ਹਾਣਿ ॥
par ghar johai haane haan |
They look into the homes of others, and lose.
ਮਨਮੁਖਿ ਭਰਮਿ ਭਵੈ ਬੇਬਾਣਿ ॥
manamukh bharam bhavai bebaan |
The manmukhs are confused by doubt, wandering in the wilderness.
ਵੇਮਾਰਗਿ ਮੂਸੈ ਮੰਤ੍ਰਿ ਮਸਾਣਿ ॥
vemaarag moosai mantr masaan |
Having lost their way, they are plundered; they chant their mantras at cremation grounds.
ਸਬਦੁ ਨ ਚੀਨੈ ਲਵੈ ਕੁਬਾਣਿ ॥
sabad na cheenai lavai kubaan |
They do not think of the Shabad; instead, they utter obscenities.
ਨਾਨਕ ਸਾਚਿ ਰਤੇ ਸੁਖੁ ਜਾਣਿ ॥੨੬॥
naanak saach rate sukh jaan |26|
O Nanak, those who are attuned to the Truth know peace. ||26||