ਬਿਸਨਪਦ ॥ ਕਾਫੀ ॥
bisanapad | kaafee |
VISHNUPADA KAFI
ਪਾਰਸ ਨਾਥ ਬਡੋ ਰਣ ਪਾਰ︀ਯੋ ॥
paaras naath baddo ran paarayo |
ਆਪਨ ਪ੍ਰਚੁਰ ਜਗਤ ਮਤੁ ਕੀਨਾ ਦੇਵਦਤ ਕੋ ਟਾਰ︀ਯੋ ॥
aapan prachur jagat mat keenaa devadat ko ttaarayo |
Parasnath fought a dreadful war and removing the sect of Dutt, he propagated extensively his own sect
ਲੈ ਲੈ ਸਸਤ੍ਰ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਨਾ ਬਿਧਿ ਭਾਤਿ ਅਨਿਕ ਅਰਿ ਮਾਰੇ ॥
lai lai sasatr asatr naanaa bidh bhaat anik ar maare |
He killed many enemies in various ways with his arms and weapons
ਜੀਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਪਾਰਸ ਕੇ ਸਗਲ ਜਟਾ ਧਰ ਹਾਰੇ ॥
jeete param purakh paaras ke sagal jattaa dhar haare |
In the battle all the warriors of Parasnath were victorious and all those with matted locks were defeated
ਬੇਖ ਬੇਖ ਭਟ ਪਰੇ ਧਰਨ ਗਿਰਿ ਬਾਣ ਪ੍ਰਯੋਘਨ ਘਾਏ ॥
bekh bekh bhatt pare dharan gir baan prayoghan ghaae |
With the infliction of arrows, the warriors wearing many garbs fell down upon the earth
ਜਾਨੁਕ ਪਰਮ ਲੋਕ ਪਾਵਨ ਕਹੁ ਪ੍ਰਾਨਨ ਪੰਖ ਲਗਾਏ ॥
jaanuk param lok paavan kahu praanan pankh lagaae |
It appeared that they were preparing themselves to fly to the Supreme world attaching wings to their bodies
ਟੂਕ ਟੂਕ ਹ੍ਵੈ ਗਿਰੇ ਕਵਚ ਕਟਿ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭਾ ਕਹੁ ਪਾਈ ॥
ttook ttook hvai gire kavach katt param prabhaa kahu paaee |
The supremely impressive armours were torn into fragments and caused to fall down
ਜਣੁ ਦੈ ਚਲੇ ਨਿਸਾਣ ਸੁਰਗ ਕਹ ਕੁਲਹਿ ਕਲੰਕ ਮਿਟਾਈ ॥੧੧੫॥
jan dai chale nisaan surag keh kuleh kalank mittaaee |115|
It appeared that the warriors were leaving the mark of blemish of their clan on the earth and moving towards heaven.41.115.
ਬਿਸਨਪਦ ॥ ਸੂਹੀ ॥
bisanapad | soohee |
VISHNUPADA SUHI
ਪਾਰਸ ਨਾਥ ਬਡੋ ਰਣ ਜੀਤੋ ॥
paaras naath baddo ran jeeto |
ਜਾਨੁਕ ਭਈ ਦੂਸਰ ਕਰਣਾਰਜੁਨ ਭਾਰਥ ਸੋ ਹੁਇ ਬੀਤੋ ॥
jaanuk bhee doosar karanaarajun bhaarath so hue beeto |
Parasnath won the war and he appeared like Karan or Arjun
ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਚਲੈ ਪ੍ਰਵਾਹਿ ਸ੍ਰੋਣ ਕੇ ਰਥ ਗਜ ਅਸਵ ਬਹਾਏ ॥
bahu bidh chalai pravaeh sron ke rath gaj asav bahaae |
Various streams of blood flowed and in that current the charious, horses and elephant also flowed
ਭੈ ਕਰ ਜਾਨ ਭਯੋ ਬਡ ਆਹਵ ਸਾਤ ਸਮੁੰਦਰ ਲਜਾਏ ॥
bhai kar jaan bhayo badd aahav saat samundar lajaae |
All the seven ocean felt shy before that current of blood (of war)
ਜਹ ਤਹ ਚਲੇ ਭਾਜ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਾਣਨ ਅੰਗ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ॥
jeh teh chale bhaaj saniaasee baanan ang prahaare |
Having been struck by the arrows on their limbs, the Sannyasis ran away hither and thither
ਜਾਨੁਕ ਬਜ੍ਰ ਇੰਦ੍ਰ ਕੇ ਭੈ ਤੇ ਪਬ ਸਪਛ ਸਿਧਾਰੇ ॥
jaanuk bajr indr ke bhai te pab sapachh sidhaare |
Like the mounts flying away, getting fearful of Indra’s Vajra, attaching wings to themselves
ਜਿਹ ਤਿਹ ਗਿਰਤ ਸ੍ਰੋਣ ਕੀ ਧਾਰਾ ਅਰਿ ਘੂਮਤ ਭਿਭਰਾਤ ॥
jih tih girat sron kee dhaaraa ar ghoomat bhibharaat |
The current of blood was flowing on all sides and the wounded warriors were roaming here and there
ਨਿੰਦਾ ਕਰਤ ਛਤ੍ਰੀਯ ਧਰਮ ਕੀ ਭਜਤ ਦਸੋ ਦਿਸ ਜਾਤ ॥੧੧੬॥
nindaa karat chhatreey dharam kee bhajat daso dis jaat |116|
They were running away in all the ten directions and were slandering the discipline of Kshatriyas.42.116.
ਬਿਸਨਪਦ ॥ ਸੋਰਠਿ ॥
bisanapad | soratth |
SORATHA VISHNUPADA
ਜੇਤਕ ਜੀਅਤ ਬਚੇ ਸੰਨ︀ਯਾਸੀ ॥
jetak jeeat bache sanayaasee |
ਤ੍ਰਾਸ ਮਰਤ ਫਿਰਿ ਬਹੁਰਿ ਨ ਆਏ ਹੋਤ ਭਏ ਬਨਬਾਸੀ ॥
traas marat fir bahur na aae hot bhe banabaasee |
Those Sannysis who survived, they did not return because of fear and went to the forest
ਦੇਸ ਬਿਦੇਸ ਢੂੰਢ ਬਨ ਬੇਹੜ ਤਹ ਤਹ ਪਕਰਿ ਸੰਘਾਰੇ ॥
des bides dtoondt ban beharr teh teh pakar sanghaare |
ਖੋਜਿ ਪਤਾਲ ਅਕਾਸ ਸੁਰਗ ਕਹੁ ਜਹਾ ਤਹਾ ਚੁਨਿ ਮਾਰੇ ॥
khoj pataal akaas surag kahu jahaa tahaa chun maare |
They were picked up from various countries and the forests and killed and searching for them in the sky and the nether-world, they were all destroyed
ਇਹ ਬਿਧਿ ਨਾਸ ਕਰੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆਪਨ ਮਤਹ ਮਤਾਯੋ ॥
eih bidh naas kare saniaasee aapan matah mataayo |
ਆਪਨ ਨ︀ਯਾਸ ਸਿਖਾਇ ਸਬਨ ਕਹੁ ਆਪਨ ਮੰਤ੍ਰ ਚਲਾਯੋ ॥
aapan nayaas sikhaae saban kahu aapan mantr chalaayo |
In this way, killing the Sannyasis, Parasnath propagated his own sect and extended his own mode of worship
ਜੇ ਜੇ ਗਹੇ ਤਿਨ ਤੇ ਘਾਇਲ ਤਿਨ ਕੀ ਜਟਾ ਮੁੰਡਾਈ ॥
je je gahe tin te ghaaeil tin kee jattaa munddaaee |
ਦੋਹੀ ਦੂਰ ਦਤ ਕੀ ਕੀਨੀ ਆਪਨ ਫੇਰਿ ਦੁਹਾਈ ॥੧੧੭॥
dohee door dat kee keenee aapan fer duhaaee |117|
The wounded ones, who were caught, their matted locks were shaved off and ending the impact of Dutt, Parasnath extended his his fame.117.
ਬਿਸਨਪਦ ॥ ਬਸੰਤ ॥
bisanapad | basant |
BASANT VISHNUPADA
ਇਹ ਬਿਧਿ ਫਾਗ ਕ੍ਰਿਪਾਨਨ ਖੇਲੇ ॥
eih bidh faag kripaanan khele |
In this way, Holi was played with the sword
ਸੋਭਤ ਢਾਲ ਮਾਲ ਡਫ ਮਾਲੈ ਮੂਠ ਗੁਲਾਲਨ ਸੇਲੇ ॥
sobhat dtaal maal ddaf maalai mootth gulaalan sele |
The shields took the place of tabors and the blood became gulal (red colour)
ਜਾਨੁ ਤੁਫੰਗ ਭਰਤ ਪਿਚਕਾਰੀ ਸੂਰਨ ਅੰਗ ਲਗਾਵਤ ॥
jaan tufang bharat pichakaaree sooran ang lagaavat |
The arrows were inflicted on the limbs of the warriors like the syringes
ਨਿਕਸਤ ਸ੍ਰੋਣ ਅਧਿਕ ਛਬਿ ਉਪਜਤ ਕੇਸਰ ਜਾਨੁ ਸੁਹਾਵਤ ॥
nikasat sron adhik chhab upajat kesar jaan suhaavat |
With the flowing out of blood, the beauty of the fighters increased as if they had splashed saffron on their limbs
ਸ੍ਰੋਣਤ ਭਰੀ ਜਟਾ ਅਤਿ ਸੋਭਤ ਛਬਹਿ ਨ ਜਾਤ ਕਹ︀ਯੋ ॥
sronat bharee jattaa at sobhat chhabeh na jaat kehayo |
The glory of the matted locks saturated with blood is indescribable
ਮਾਨਹੁ ਪਰਮ ਪ੍ਰੇਮ ਸੌ ਡਾਰ︀ਯੋ ਈਂਗਰ ਲਾਗਿ ਰਹ︀ਯੋ ॥
maanahu param prem sau ddaarayo eengar laag rehayo |
It appeared that with great love, the gulal was splashed in them
ਜਹ ਤਹ ਗਿਰਤ ਭਏ ਨਾਨਾ ਬਿਧਿ ਸਾਗਨ ਸਤ੍ਰੁ ਪਰੋਏ ॥
jeh teh girat bhe naanaa bidh saagan satru paroe |
ਜਾਨੁਕ ਖੇਲ ਧਮਾਰ ਪਸਾਰਿ ਕੈ ਅਧਿਕ ਸ੍ਰਮਿਤ ਹ੍ਵੈ ਸੋਏ ॥੧੧੮॥
jaanuk khel dhamaar pasaar kai adhik sramit hvai soe |118|
The enemies stringed with lances were lying hither and thither as if they had been sleeping after the tiring play of Holi.118.
ਬਿਸਨਪਦ ॥ ਪਰਜ ॥
bisanapad | paraj |
VISHNUPADA PARAJ
ਦਸ ਸੈ ਬਰਖ ਰਾਜ ਤਿਨ ਕੀਨਾ ॥
das sai barakh raaj tin keenaa |
ਕੈ ਕੈ ਦੂਰ ਦਤ ਕੇ ਮਤ ਕਹੁ ਰਾਜ ਜੋਗ ਦੋਊ ਲੀਨਾ ॥
kai kai door dat ke mat kahu raaj jog doaoo leenaa |
In this way, Parasnath ruled for one thousand years and ending the sect of Dutt, he extended his Rajayoga
ਜੇ ਜੇ ਛਪੇ ਲੁਕੇ ਕਹੂੰ ਬਾਚੇ ਰਹਿ ਰਹਿ ਵਹੈ ਗਏ ॥
je je chhape luke kahoon baache reh reh vahai ge |
ਐਸੇ ਏਕ ਨਾਮ ਲੈਬੇ ਕੋ ਜਗ ਮੋ ਰਹਤ ਭਏ ॥
aise ek naam laibe ko jag mo rehat bhe |
He, who his himself, remained a follower of Dutt and lived without recognition
ਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਸੌ ਰਾਜ ਕਰਤ ਯੌ ਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਧਨ ਜੋਰ︀ਯੋ ॥
bhaat bhaat sau raaj karat yau bhaat bhaat dhan jorayo |
ਜਹਾ ਜਹਾ ਮਾਨਸ ਸ੍ਰਉਨਨ ਸੁਨ ਤਹਾ ਤਹਾ ਤੇ ਤੋਰ︀ਯੋ ॥
jahaa jahaa maanas sraunan sun tahaa tahaa te torayo |
Ruling in various ways, the king gathered wealth by various means and wherever the came on know of it, he looted it
ਇਹ ਬਿਧਿ ਜੀਤ ਦੇਸ ਪੁਰ ਦੇਸਨ ਜੀਤ ਨਿਸਾਨ ਬਜਾਯੋ ॥
eih bidh jeet des pur desan jeet nisaan bajaayo |
ਆਪਨ ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਕਰਿ ਮਾਨ︀ਯੋ ਕਾਲ ਪੁਰਖ ਬਿਸਰਾਯੋ ॥੧੧੯॥
aapan karan kaaran kar maanayo kaal purakh bisaraayo |119|
In this way, conquering many countries far and near, the king extended his fame and himself forgetting the Lord began to consider himself the creator.119.
ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ਛੰਤ ॥
dhanaasaree mahalaa 1 chhant |
Dhanaasaree, First Mehl, Chhant:
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ik oankaar satigur prasaad |
One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru:
ਤੀਰਥਿ ਨਾਵਣ ਜਾਉ ਤੀਰਥੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ॥
teerath naavan jaau teerath naam hai |
Why should I bathe at sacred shrines of pilgrimage? The Naam, the Name of the Lord, is the sacred shrine of pilgrimage.
ਤੀਰਥੁ ਸਬਦ ਬੀਚਾਰੁ ਅੰਤਰਿ ਗਿਆਨੁ ਹੈ ॥
teerath sabad beechaar antar giaan hai |
My sacred shrine of pilgrimage is spiritual wisdom within, and contemplation on the Word of the Shabad.
ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਸਾਚਾ ਥਾਨੁ ਤੀਰਥੁ ਦਸ ਪੁਰਬ ਸਦਾ ਦਸਾਹਰਾ ॥
gur giaan saachaa thaan teerath das purab sadaa dasaaharaa |
The spiritual wisdom given by the Guru is the True sacred shrine of pilgrimage, where the ten festivals are always observed.
ਹਉ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਕਾ ਸਦਾ ਜਾਚਉ ਦੇਹੁ ਪ੍ਰਭ ਧਰਣੀਧਰਾ ॥
hau naam har kaa sadaa jaachau dehu prabh dharaneedharaa |
I constantly beg for the Name of the Lord; grant it to me, O God, Sustainer of the world.
ਸੰਸਾਰੁ ਰੋਗੀ ਨਾਮੁ ਦਾਰੂ ਮੈਲੁ ਲਾਗੈ ਸਚ ਬਿਨਾ ॥
sansaar rogee naam daaroo mail laagai sach binaa |
The world is sick, and the Naam is the medicine to cure it; without the True Lord, filth sticks to it.
ਗੁਰ ਵਾਕੁ ਨਿਰਮਲੁ ਸਦਾ ਚਾਨਣੁ ਨਿਤ ਸਾਚੁ ਤੀਰਥੁ ਮਜਨਾ ॥੧॥
gur vaak niramal sadaa chaanan nit saach teerath majanaa |1|
The Guru's Word is immaculate and pure; it radiates a steady Light. Constantly bathe in such a true shrine of pilgrimage. ||1||
ਸਾਚਿ ਨ ਲਾਗੈ ਮੈਲੁ ਕਿਆ ਮਲੁ ਧੋਈਐ ॥
saach na laagai mail kiaa mal dhoeeai |
Filth does not stick to the true ones; what filth do they have to wash off?
ਗੁਣਹਿ ਹਾਰੁ ਪਰੋਇ ਕਿਸ ਕਉ ਰੋਈਐ ॥
guneh haar paroe kis kau roeeai |
If one strings a garland of virtues for oneself, what is there to cry for?
ਵੀਚਾਰਿ ਮਾਰੈ ਤਰੈ ਤਾਰੈ ਉਲਟਿ ਜੋਨਿ ਨ ਆਵਏ ॥
veechaar maarai tarai taarai ulatt jon na aave |
One who conquers his own self through contemplation is saved, and saves others as well; he does not come to be born again.
ਆਪਿ ਪਾਰਸੁ ਪਰਮ ਧਿਆਨੀ ਸਾਚੁ ਸਾਚੇ ਭਾਵਏ ॥
aap paaras param dhiaanee saach saache bhaave |
The supreme meditator is Himself the philosopher's stone, which transforms lead into gold. The true man is pleasing to the True Lord.
ਆਨੰਦੁ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਖੁ ਸਾਚਾ ਦੂਖ ਕਿਲਵਿਖ ਪਰਹਰੇ ॥
aanand anadin harakh saachaa dookh kilavikh parahare |
He is in ecstasy, truly happy, night and day; his sorrows and sins are taken away.
ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰਿ ਦਿਖਾਇਆ ਮੈਲੁ ਨਾਹੀ ਸਚ ਮਨੇ ॥੨॥
sach naam paaeaa gur dikhaaeaa mail naahee sach mane |2|
He finds the True Name, and beholds the Guru; with the True Name in his mind, no filth sticks to him. ||2||
ਸੰਗਤਿ ਮੀਤ ਮਿਲਾਪੁ ਪੂਰਾ ਨਾਵਣੋ ॥
sangat meet milaap pooraa naavano |
O friend, association with the Holy is the perfect cleansing bath.
ਗਾਵੈ ਗਾਵਣਹਾਰੁ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਵਣੋ ॥
gaavai gaavanahaar sabad suhaavano |
The singer who sings the Lord's Praises is adorned with the Word of the Shabad.
ਸਾਲਾਹਿ ਸਾਚੇ ਮੰਨਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਦਇਆ ਮਤੇ ॥
saalaeh saache man satigur pun daan deaa mate |
Worship the True Lord, and believe in the True Guru; this brings the merit of making donations to charity, kindness and compassion.
ਪਿਰ ਸੰਗਿ ਭਾਵੈ ਸਹਜਿ ਨਾਵੈ ਬੇਣੀ ਤ ਸੰਗਮੁ ਸਤ ਸਤੇ ॥
pir sang bhaavai sehaj naavai benee ta sangam sat sate |
The soul-bride who loves to be with her Husband Lord bathes at the true Triveni of the soul, which she regards as the sacred place where the Ganges, Jamuna and Saraswaati Rivers converge.
ਆਰਾਧਿ ਏਕੰਕਾਰੁ ਸਾਚਾ ਨਿਤ ਦੇਇ ਚੜੈ ਸਵਾਇਆ ॥
aaraadh ekankaar saachaa nit dee charrai savaaeaa |
Worship and adore the One Creator, the True Lord, who constantly gives, whose gifts continually increase.
ਗਤਿ ਸੰਗਿ ਮੀਤਾ ਸੰਤਸੰਗਤਿ ਕਰਿ ਨਦਰਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥੩॥
gat sang meetaa santasangat kar nadar mel milaaeaa |3|
Salvation is attained by associating with the Society of the Saints, O friend; granting His Grace, God unites us in His Union. ||3||
ਕਹਣੁ ਕਹੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ਕੇਵਡੁ ਆਖੀਐ ॥
kehan kahai sabh koe kevadd aakheeai |
Everyone speaks and talks; how great should I say He is?
ਹਉ ਮੂਰਖੁ ਨੀਚੁ ਅਜਾਣੁ ਸਮਝਾ ਸਾਖੀਐ ॥
hau moorakh neech ajaan samajhaa saakheeai |
I am foolish, lowly and ignorant; it is only through the Guru's Teachings that I understand.
ਸਚੁ ਗੁਰ ਕੀ ਸਾਖੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਾਖੀ ਤਿਤੁ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਮੇਰਾ ॥
sach gur kee saakhee amrit bhaakhee tith man maaniaa meraa |
True are the Teachings of the Guru. His Words are Ambrosial Nectar; my mind is pleased and appeased by them.
ਕੂਚੁ ਕਰਹਿ ਆਵਹਿ ਬਿਖੁ ਲਾਦੇ ਸਬਦਿ ਸਚੈ ਗੁਰੁ ਮੇਰਾ ॥
kooch kareh aaveh bikh laade sabad sachai gur meraa |
Loaded down with corruption and sin, people depart, and then come back again; the True Shabad is found through my Guru.
ਆਖਣਿ ਤੋਟਿ ਨ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰੀ ਭਰਿਪੁਰਿ ਰਹਿਆ ਸੋਈ ॥
aakhan tott na bhagat bhanddaaree bharipur rahiaa soee |
There is no end to the treasure of devotion; the Lord is pervading everywhere.
ਨਾਨਕ ਸਾਚੁ ਕਹੈ ਬੇਨੰਤੀ ਮਨੁ ਮਾਂਜੈ ਸਚੁ ਸੋਈ ॥੪॥੧॥
naanak saach kahai benantee man maanjai sach soee |4|1|
Nanak utters this true prayer; one who purifies his mind is True. ||4||1||