ਪਾਧੜੀ ਛੰਦ ॥
paadharree chhand |
PAADHARI STANZA
ਕੇਈ ਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਸੋ ਧਰਤ ਧਿਆਨ ॥
keee bhaat bhaat so dharat dhiaan |
ਕੇਈ ਕਰਤ ਬੈਠਿ ਹਰਿ ਕ੍ਰਿਤ ਕਾਨਿ ॥
keee karat baitth har krit kaan |
Many are meditating in various ways and many, while sitting, are elucidating about various works of the Lord
ਕੇਈ ਸੁਨਤ ਪਾਠ ਪਰਮੰ ਪੁਨੀਤ ॥
keee sunat paatth paraman puneet |
ਨਹੀ ਮੁਰਤ ਕਲਪ ਬਹੁਤ ਜਾਤ ਬੀਤ ॥੧੫੮॥
nahee murat kalap bahut jaat beet |158|
Many are listening to the recitation of the holy religious texts, while sitting and many do not look back even for many Kalpas (ages).158.
ਕੇਈ ਬੈਠ ਕਰਤ ਜਲਿ ਕੋ ਅਹਾਰ ॥
keee baitth karat jal ko ahaar |
ਕੇਈ ਭ੍ਰਮਤ ਦੇਸ ਦੇਸਨ ਪਹਾਰ ॥
keee bhramat des desan pahaar |
Many, being seated, are drinking water and many are roaming on the mountains and countries far and near
ਕੇਈ ਜਪਤ ਮਧ ਕੰਦਰੀ ਦੀਹ ॥
keee japat madh kandaree deeh |
ਕੇਈ ਬ੍ਰਹਮਚਰਜ ਸਰਤਾ ਮਝੀਹ ॥੧੫੯॥
keee brahamacharaj sarataa majheeh |159|
Many are sitting in the caves and repeating the Name of the Lord and many celibates are moving in the streams.159.
ਕੇਈ ਰਹਤ ਬੈਠਿ ਮਧ ਨੀਰ ਜਾਇ ॥
keee rehat baitth madh neer jaae |
ਕੇਈ ਅਗਨ ਜਾਰਿ ਤਾਪਤ ਬਨਾਇ ॥
keee agan jaar taapat banaae |
Many are sitting in water and many are warming themselves by burning the fire
ਕੇਈ ਰਹਤ ਸਿਧਿ ਮੁਖ ਮੋਨ ਠਾਨ ॥
keee rehat sidh mukh mon tthaan |
ਅਨਿ ਆਸ ਚਿਤ ਇਕ ਆਸ ਮਾਨ ॥੧੬੦॥
an aas chit ik aas maan |160|
Many adepts observing silence, are remembering the Lord and many are absorbed in concentration on the sky in their mind.160.
ਅਨਡੋਲ ਗਾਤ ਅਬਿਕਾਰ ਅੰਗ ॥
anaddol gaat abikaar ang |
ਮਹਿਮਾ ਮਹਾਨ ਆਭਾ ਅਭੰਗ ॥
mahimaa mahaan aabhaa abhang |
ਅਨਭੈ ਸਰੂਪ ਅਨਭਵ ਪ੍ਰਕਾਸ ॥
anabhai saroop anabhav prakaas |
ਅਬਯਕਤ ਤੇਜ ਨਿਸ ਦਿਨ ਉਦਾਸ ॥੧੬੧॥
abayakat tej nis din udaas |161|
Many are absorbed in meditation on that stable and vice less Lord, Who is Supreme and praiseworthy, Whose glory is Unique, Who is cognition-incarnate and Lightt-incarnate, Whose Splendour is unmanifested and Who is Unattached.161.
ਇਹ ਭਾਤਿ ਜੋਗਿ ਕੀਨੇ ਅਪਾਰ ॥
eih bhaat jog keene apaar |
ਗੁਰ ਬਾਝ ਯੌ ਨ ਹੋਵੈ ਉਧਾਰ ॥
gur baajh yau na hovai udhaar |
In this way, he practiced Yoga in various ways, but the salvation is not attained without the Guru
ਤਬ ਪਰੇ ਦਤ ਕੇ ਚਰਨਿ ਆਨਿ ॥
tab pare dat ke charan aan |
ਕਹਿ ਦੇਹਿ ਜੋਗ ਕੇ ਗੁਰ ਬਿਧਾਨ ॥੧੬੨॥
keh dehi jog ke gur bidhaan |162|
Then they all fell at the feet of Dutt and requested him to instruct them in the method of Yoga.162.
ਜਲ ਮਧਿ ਜੌਨ ਮੁੰਡੇ ਅਪਾਰ ॥
jal madh jauan mundde apaar |
ਬਨ ਨਾਮ ਤਉਨ ਹ੍ਵੈਗੇ ਕੁਮਾਰ ॥
ban naam taun hvaige kumaar |
Those who were subjected to tonsure ceremony in water, all those princes (boys) are under your refuge
ਗਿਰਿ ਮਧਿ ਸਿਖ ਕਿਨੇ ਅਨੇਕ ॥
gir madh sikh kine anek |
ਗਿਰਿ ਭੇਸ ਸਹਤਿ ਸਮਝੋ ਬਿਬੇਕ ॥੧੬੩॥
gir bhes sehat samajho bibek |163|
Those who were initiated as disciples in the mountains, they were known by the name Girl.163.
ਭਾਰਥ ਭਣੰਤ ਜੇ ਭੇ ਦੁਰੰਤ ॥
bhaarath bhanant je bhe durant |
ਭਾਰਥੀ ਨਾਮ ਤਾ ਕੇ ਭਣੰਤ ॥
bhaarathee naam taa ke bhanant |
ਪੁਰਿ ਜਾਸ ਸਿਖ ਕੀਨੇ ਅਪਾਰ ॥
pur jaas sikh keene apaar |
ਪੁਰੀ ਨਾਮ ਤਉਨ ਜਾਨ ਬਿਚਾਰ ॥੧੬੪॥
puree naam taun jaan bichaar |164|
He wandered in the cities and made Barat, Parath, Puri etc. as Sannyasis.164.
ਪਰਬਤ ਬਿਖੈ ਸਜੇ ਸਿਖ ਕੀਨ ॥
parabat bikhai saje sikh keen |
ਪਰਬਤਿ ਸੁ ਨਾਮ ਲੈ ਤਾਹਿ ਦੀਨ ॥
parabat su naam lai taeh deen |
ਇਹ ਭਾਤਿ ਉਚਰਿ ਕਰਿ ਪੰਚ ਨਾਮ ॥
eih bhaat uchar kar panch naam |
ਤਬ ਦਤ ਦੇਵ ਕਿੰਨੇ ਬਿਸ੍ਰਾਮ ॥੧੬੫॥
tab dat dev kine bisraam |165|
Those who were made disciples on the mountains, they were named ‘Parvat’ and in this way uttering the five names, Dutt took rest.165.
ਸਾਗਰ ਮੰਝਾਰ ਜੇ ਸਿਖ ਕੀਨ ॥
saagar manjhaar je sikh keen |
ਸਾਗਰਿ ਸੁ ਨਾਮ ਤਿਨ ਕੇ ਪ੍ਰਬੀਨ ॥
saagar su naam tin ke prabeen |
Those were initiated as disciples in the sea, they were named as ‘Sagar’ and
ਸਾਰਸੁਤਿ ਤੀਰ ਜੇ ਕੀਨ ਚੇਲ ॥
saarasut teer je keen chel |
ਸਾਰਸੁਤੀ ਨਾਮ ਤਿਨ ਨਾਮ ਮੇਲ ॥੧੬੬॥
saarasutee naam tin naam mel |166|
Those who were made disciples on the bank of river Sarasvati, they were named as ‘Sarasvati’.166.
ਤੀਰਥਨ ਬੀਚ ਜੇ ਸਿਖ ਕੀਨ ॥
teerathan beech je sikh keen |
ਤੀਰਥਿ ਸੁ ਨਾਮ ਤਿਨ ਕੋ ਪ੍ਰਬੀਨ ॥
teerath su naam tin ko prabeen |
Those who were made were made disciples at pilgrim-stations, those skilful disciples were named as ‘Tirath’
ਜਿਨ ਚਰਨ ਦਤ ਕੇ ਗਹੇ ਆਨਿ ॥
jin charan dat ke gahe aan |
ਤੇ ਭਏ ਸਰਬ ਬਿਦਿਆ ਨਿਧਾਨ ॥੧੬੭॥
te bhe sarab bidiaa nidhaan |167|
Those who came and caught the feet of Dutt, they all became the treasure of learning.167.
ਇਮਿ ਕਰਤ ਸਿਖ ਜਹ ਤਹ ਬਿਹਾਰਿ ॥
eim karat sikh jeh teh bihaar |
ਆਸ੍ਰਮਨ ਬੀਚ ਜੋ ਜੋ ਨਿਹਾਰਿ ॥
aasraman beech jo jo nihaar |
In this way, wherever the disciples lived and wherever any disciple did anything,
ਤਹ ਤਹੀ ਸਿਖ ਜੋ ਕੀਨ ਜਾਇ ॥
teh tahee sikh jo keen jaae |
ਆਸ੍ਰਮਿ ਸੁ ਨਾਮ ਕੋ ਤਿਨ ਸੁਹਾਇ ॥੧੬੮॥
aasram su naam ko tin suhaae |168|
The hermitage was established there in his name.
ਆਰੰਨ ਬੀਚ ਜੇਅ ਭੇ ਦਤ ॥
aaran beech jea bhe dat |
ਸੰਨ︀ਯਾਸ ਰਾਜ ਅਤਿ ਬਿਮਲ ਮਤਿ ॥
sanayaas raaj at bimal mat |
ਤਹ ਤਹ ਸੁ ਕੀਨ ਜੇ ਸਿਖ ਜਾਇ ॥
teh teh su keen je sikh jaae |
ਅਰਿੰਨਿ ਨਾਮ ਤਿਨ ਕੋ ਰਖਾਇ ॥੧੬੯॥
arin naam tin ko rakhaae |169|
That fearless Purusha Dutt made several disciples in the Aranyaks (forets), they were named `Aranayaks`.169.
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਦਤ ਮਹਾਤਮੇ ਅਨਭਉ ਪ੍ਰਕਾਸੇ ਦਸ ਨਾਮ ਧ੍ਰਯਾਯ ਸੰਪੂਰਣ ॥
eit sree bachitr naattak granthe dat mahaatame anbhau prakaase das naam dhrayaay sanpooran |
End of the chapter entitled "The ten names of Cognition-Incarnate disciples of th sage Dutt" in Bachittar Natak.
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਪਰਥਾਇ ਸਾਖੀ ਮਹਾ ਪੁਰਖ ਬੋਲਦੇ ਸਾਝੀ ਸਗਲ ਜਹਾਨੈ ॥
parathaae saakhee mahaa purakh bolade saajhee sagal jahaanai |
Great men speak the teachings by relating them to individual situations, but the whole world shares in them.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਸੁ ਭਉ ਕਰੇ ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ॥
guramukh hoe su bhau kare aapanaa aap pachhaanai |
One who becomes Gurmukh knows the Fear of God, and realizes his own self.
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨੈ ॥
gur parasaadee jeevat marai taa man hee te man maanai |
If, by Guru's Grace, one remains dead while yet alive, the mind becomes content in itself.
ਜਿਨ ਕਉ ਮਨ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ਨਾਹੀ ਨਾਨਕ ਸੇ ਕਿਆ ਕਥਹਿ ਗਿਆਨੈ ॥੧॥
jin kau man kee parateet naahee naanak se kiaa katheh giaanai |1|
Those who have no faith in their own minds, O Nanak - how can they speak of spiritual wisdom? ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਇਓ ਅੰਤਿ ਦੁਖੁ ਪਹੁਤਾ ਆਇ ॥
guramukh chit na laaeo ant dukh pahutaa aae |
Those who do not focus their consciousness on the Lord, as Gurmukh, suffer pain and grief in the end.
ਅੰਦਰਹੁ ਬਾਹਰਹੁ ਅੰਧਿਆਂ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥
andarahu baaharahu andhiaan sudh na kaaee paae |
They are blind, inwardly and outwardly, and they do not understand anything.
ਪੰਡਿਤ ਤਿਨ ਕੀ ਬਰਕਤੀ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਖਾਇ ਜੋ ਰਤੇ ਹਰਿ ਨਾਇ ॥
panddit tin kee barakatee sabh jagat khaae jo rate har naae |
O Pandit, O religious scholar, the whole world is fed for the sake of those who are attuned to the Lord's Name.
ਜਿਨ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹਿਆ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਹੇ ਸਮਾਇ ॥
jin gur kai sabad salaahiaa har siau rahe samaae |
Those who praise the Word of the Guru's Shabad, remain blended with the Lord.
ਪੰਡਿਤ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਬਰਕਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾ ਧਨੁ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥
panddit doojai bhaae barakat na hovee naa dhan palai paae |
O Pandit, O religious scholar, no one is satisfied, and no one finds true wealth through the love of duality.
ਪੜਿ ਥਕੇ ਸੰਤੋਖੁ ਨ ਆਇਓ ਅਨਦਿਨੁ ਜਲਤ ਵਿਹਾਇ ॥
parr thake santokh na aaeo anadin jalat vihaae |
They have grown weary of reading scriptures, but still, they do not find contentment, and they pass their lives burning, night and day.
ਕੂਕ ਪੂਕਾਰ ਨ ਚੁਕਈ ਨਾ ਸੰਸਾ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥
kook pookaar na chukee naa sansaa vichahu jaae |
Their cries and complaints never end, and doubt does not depart from within them.
ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਵਿਹੂਣਿਆ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਇ ॥੨॥
naanak naam vihooniaa muhi kaalai utth jaae |2|
O Nanak, without the Naam, the Name of the Lord, they rise up and depart with blackened faces. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਹਰਿ ਸਜਣ ਮੇਲਿ ਪਿਆਰੇ ਮਿਲਿ ਪੰਥੁ ਦਸਾਈ ॥
har sajan mel piaare mil panth dasaaee |
O Beloved, lead me to meet my True Friend; meeting with Him, I shall ask Him to show me the Path.
ਜੋ ਹਰਿ ਦਸੇ ਮਿਤੁ ਤਿਸੁ ਹਉ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥
jo har dase mit tis hau bal jaaee |
I am a sacrifice to that Friend, who shows it to me.
ਗੁਣ ਸਾਝੀ ਤਿਨ ਸਿਉ ਕਰੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ॥
gun saajhee tin siau karee har naam dhiaaee |
I share His Virtues with Him, and meditate on the Lord's Name.
ਹਰਿ ਸੇਵੀ ਪਿਆਰਾ ਨਿਤ ਸੇਵਿ ਹਰਿ ਸੁਖੁ ਪਾਈ ॥
har sevee piaaraa nit sev har sukh paaee |
I serve my Beloved Lord forever; serving the Lord, I have found peace.
ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਤਿਸੁ ਜਿਨਿ ਸੋਝੀ ਪਾਈ ॥੧੨॥
balihaaree satigur tis jin sojhee paaee |12|
I am a sacrifice to the True Guru, who has imparted this understanding to me. ||12||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਪੰਡਿਤ ਮੈਲੁ ਨ ਚੁਕਈ ਜੇ ਵੇਦ ਪੜੈ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ॥
panddit mail na chukee je ved parrai jug chaar |
O Pandit, O religious scholar, your filth shall not be erased, even if you read the Vedas for four ages.
ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮਾਇਆ ਮੂਲੁ ਹੈ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿ ॥
trai gun maaeaa mool hai vich haumai naam visaar |
The three qualities are the roots of Maya; in egotism, one forgets the Naam, the Name of the Lord.
ਪੰਡਿਤ ਭੂਲੇ ਦੂਜੈ ਲਾਗੇ ਮਾਇਆ ਕੈ ਵਾਪਾਰਿ ॥
panddit bhoole doojai laage maaeaa kai vaapaar |
The Pandits are deluded, attached to duality, and they deal only in Maya.
ਅੰਤਰਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਹੈ ਮੂਰਖ ਭੁਖਿਆ ਮੁਏ ਗਵਾਰ ॥
antar trisanaa bhukh hai moorakh bhukhiaa mue gavaar |
They are filled with thirst and hunger; the ignorant fools starve to death.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥
satigur seviai sukh paaeaa sachai sabad veechaar |
Serving the True Guru, peace is obtained, contemplating the True Word of the Shabad.
ਅੰਦਰਹੁ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਗਈ ਸਚੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿ ॥
andarahu trisanaa bhukh gee sachai naae piaar |
Hunger and thirst have departed from within me; I am in love with the True Name.
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸਹਜੇ ਰਜੇ ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਰਖਿਆ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥੧॥
naanak naam rate sahaje raje jinaa har rakhiaa ur dhaar |1|
O Nanak, those who are imbued with the Naam, who keep the Lord clasped tightly to their hearts, are automatically satisfied. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਮਨਮੁਖ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਸੇਵਿਆ ਦੁਖੁ ਲਗਾ ਬਹੁਤਾ ਆਇ ॥
manamukh har naam na seviaa dukh lagaa bahutaa aae |
The self-willed manmukh does not serve the Lord's Name, and so he suffers in horrible pain.
ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੇਰੁ ਹੈ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥
antar agiaan andher hai sudh na kaaee paae |
He is filled with the darkness of ignorance, and he does not understand anything.
ਮਨਹਠਿ ਸਹਜਿ ਨ ਬੀਜਿਓ ਭੁਖਾ ਕਿ ਅਗੈ ਖਾਇ ॥
manahatth sehaj na beejio bhukhaa ki agai khaae |
Because of his stubborn mind, he does not plant the seeds of intuitive peace; what will he eat in the world hereafter, to satisfy his hunger?
ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਦੂਜੈ ਲਗਾ ਜਾਇ ॥
naam nidhaan visaariaa doojai lagaa jaae |
He has forgotten the treasure of the Naam; he is caught in the love of duality.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਹਿ ਵਡਿਆਈਆ ਜੇ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥
naanak guramukh mileh vaddiaaeea je aape mel milaae |2|
O Nanak, the Gurmukhs are honored with glory, when the Lord Himself unites them in His Union. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਹਰਿ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਜਸੁ ਗਾਵੈ ਖਰੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ॥
har rasanaa har jas gaavai kharee suhaavanee |
The tongue which sings the Lord's Praises, is so very beautiful.
ਜੋ ਮਨਿ ਤਨਿ ਮੁਖਿ ਹਰਿ ਬੋਲੈ ਸਾ ਹਰਿ ਭਾਵਣੀ ॥
jo man tan mukh har bolai saa har bhaavanee |
One who speaks the Lord's Name, with mind, body and mouth, is pleasing to the Lord.
ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਖੈ ਸਾਦੁ ਸਾ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵਣੀ ॥
jo guramukh chakhai saad saa tripataavanee |
That Gurmukh tastes the the sublime taste of the Lord, and is satisfied.
ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਪਿਆਰੇ ਨਿਤ ਗੁਣ ਗਾਇ ਗੁਣੀ ਸਮਝਾਵਣੀ ॥
gun gaavai piaare nit gun gaae gunee samajhaavanee |
She sings continually the Glorious Praises of her Beloved; singing His Glorious Praises, she is uplifted.
ਜਿਸੁ ਹੋਵੈ ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਬੁਲਾਵਣੀ ॥੧੩॥
jis hovai aap deaal saa satiguroo guroo bulaavanee |13|
She is blessed with the Lord's Mercy, and she chants the Words of the Guru, the True Guru. ||13||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਹਸਤੀ ਸਿਰਿ ਜਿਉ ਅੰਕਸੁ ਹੈ ਅਹਰਣਿ ਜਿਉ ਸਿਰੁ ਦੇਇ ॥
hasatee sir jiau ankas hai aharan jiau sir dee |
The elephant offers its head to the reins, and the anvil offers itself to the hammer;
ਮਨੁ ਤਨੁ ਆਗੈ ਰਾਖਿ ਕੈ ਊਭੀ ਸੇਵ ਕਰੇਇ ॥
man tan aagai raakh kai aoobhee sev karee |
just so, we offer our minds and bodies to our Guru; we stand before Him, and serve Him.
ਇਉ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੁ ਨਿਵਾਰੀਐ ਸਭੁ ਰਾਜੁ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਕਾ ਲੇਇ ॥
eiau guramukh aap nivaareeai sabh raaj srisatt kaa lee |
This is how the Gurmukhs eliminate their self-conceit, and come to rule the whole world.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝੀਐ ਜਾ ਆਪੇ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੧॥
naanak guramukh bujheeai jaa aape nadar karee |1|
O Nanak, the Gurmukh understands, when the Lord casts His Glance of Grace. ||1||