ਅਥ ਉਸ ਕੇ ਪੁਤ੍ਰ ਕੈ ਰਾਜ ਦੇਤ ਭੇ ਸੋਲਾ ਸਹੰਸ੍ਰ ਰਾਜ ਸੁਤਾ ਬਿਵਾਹ ਕਥਨੰ ॥
ath us ke putr kai raaj det bhe solaa sahansr raaj sutaa bivaah kathanan |
Now begins the description of giving his kingdom to his son and marriage with sixteen thousand princesses
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਐਸੀ ਦਸਾ ਜਬ ਭੀ ਇਹ ਕੀ ਤਬ ਮਾਇ ਭੂਮਾਸੁਰ ਕੀ ਸੁਨਿ ਧਾਈ ॥
aisee dasaa jab bhee ih kee tab maae bhoomaasur kee sun dhaaee |
ਭੂਮਿ ਕੈ ਊਪਰ ਝੂਮਿ ਗਿਰੀ ਸੁਧਿ ਬਸਤ੍ਰਨ ਕੀ ਚਿਤ ਤੇ ਬਿਸਰਾਈ ॥
bhoom kai aoopar jhoom giree sudh basatran kee chit te bisaraaee |
When Bhumasura passed through such a phase, then his mother came and paying no attention to her clothes etc., she became unconscious and fell upon the earth
ਪਾਇ ਨ ਡਾਰਤ ਭੀ ਪਨੀਆ ਸੁ ਉਤਾਵਲ ਸੋ ਚਲਿ ਸ︀ਯਾਮ ਪੈ ਆਈ ॥
paae na ddaarat bhee paneea su utaaval so chal sayaam pai aaee |
ਦੇਖਤ ਸ︀ਯਾਮ ਕੋ ਰੀਝਿ ਰਹੀ ਦੁਖ ਭੂਲਿ ਗਯੋ ਸੁ ਤੋ ਕੀਨ ਬਡਾਈ ॥੨੧੩੯॥
dekhat sayaam ko reejh rahee dukh bhool gayo su to keen baddaaee |2139|
She being greatly worried, came with bare feet to Krishna and seeing him, she forgot her affliction and became pleased.2139.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਬਹੁ ਉਸਤਤਿ ਜਦੁਪਤਿ ਕਰੀ ਲੀਨੋ ਸ︀ਯਾਮ ਰਿਝਾਇ ॥
bahu usatat jadupat karee leeno sayaam rijhaae |
ਪਉਤ੍ਰ ਆਨਿ ਪਾਇਨ ਡਰਿਯੋ ਸੋ ਲੀਨੋ ਬਖਸਾਇ ॥੨੧੪੦॥
pautr aan paaein ddariyo so leeno bakhasaae |2140|
She praised Krishna and pleased him and her son(s) fell on the feet of Krihsna, whom he pardoned and set him free.2140.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਭੂਪਤਿ ਤਾਹੀ ਕੋ ਬਾਲਕ ਥਾਪਿ ਕ੍ਰਿਪਾਨਿਧਿ ਛੋਰਨ ਬੰਦਿ ਸਿਧਾਯੋ ॥
bhoopat taahee ko baalak thaap kripaanidh chhoran band sidhaayo |
ਸੋਲਹ ਸਹੰਸ੍ਰ ਭੂਪਨ ਕੀ ਦੁਹਿਤਾ ਥੀ ਜਹਾ ਤਿਹ ਠਉਰਹਿ ਆਯੋ ॥
solah sahansr bhoopan kee duhitaa thee jahaa tih tthaureh aayo |
Placing his son on his throne, Krishna reached that place, where sixteen thousand princesses were imprisoned by Bhumasura
ਸੁੰਦਰ ਹੇਰਿ ਕੈ ਸ︀ਯਾਮ ਜੂ ਕਉ ਤਿਨ ਤ੍ਰੀਅਨ ਕੋ ਅਤਿ ਚਿਤ ਲੁਭਾਯੋ ॥
sundar her kai sayaam joo kau tin treean ko at chit lubhaayo |
ਯਾ ਲਖਿ ਪਾਇ ਬਿਵਾਹ ਸਭੋ ਕਰਿ ਸ︀ਯਾਮ ਭਨੈ ਜਸੁ ਡੰਕ ਬਜਾਯੋ ॥੨੧੪੧॥
yaa lakh paae bivaah sabho kar sayaam bhanai jas ddank bajaayo |2141|
Seeing the beauty of Krishna, the mind of those women was allured and Krishna also seeing their desire, married all of them and for this he received universal praise.2141.
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
CHAUPAI
ਜੇ ਸਭ ਜੋਰਿ ਭੂਮਾਸੁਰ ਰਾਖੀ ॥
je sabh jor bhoomaasur raakhee |
ਕਹਿ ਲਗਿ ਗਨਉ ਤਿਨਨ ਕੀ ਸਾਖੀ ॥
keh lag gnau tinan kee saakhee |
All of them whom Bhumasura had gathered there, what about those women should I relate here
ਤਿਨਿ ਯੌ ਕਹਿਯੋ ਇਹੀ ਹਉ ਕਰਿ ਹੋ ॥
tin yau kahiyo ihee hau kar ho |
ਬੀਸ ਹਜਾਰ ਏਕਠੀ ਬਰਿ ਹੋ ॥੨੧੪੨॥
bees hajaar ekatthee bar ho |2142|
Krishna said, “According to their desire, I shall marry the twenty thousand women together.”2142.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਜੁਧ ਸਮੈ ਅਤਿ ਕ੍ਰੋਧ ਹੁਇ ਜਦੁਪਤਿ ਬਧਿ ਕੈ ਤਾਹਿ ॥
judh samai at krodh hue jadupat badh kai taeh |
ਸੋਰਹ ਸਹਸ੍ਰ ਸੁੰਦਰੀ ਆਪਹਿ ਲਈ ਬਿਵਾਹਿ ॥੨੧੪੩॥
sorah sahasr sundaree aapeh lee bivaeh |2143|
After getting enraged and killing Bhumasura in the battle, Krishna married sixteen thousand beautiful women together.2143.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਜੁਧ ਸਮੈ ਅਤਿ ਕ੍ਰੋਧ ਹੁਇ ਸ︀ਯਾਮ ਜੂ ਸਤ੍ਰ ਸਭੈ ਛਿਨ ਮਾਹਿ ਪਛਾਰੇ ॥
judh samai at krodh hue sayaam joo satr sabhai chhin maeh pachhaare |
ਰਾਜੁ ਦਯੋ ਫਿਰਿ ਤਾ ਸੁਤ ਕੋ ਸੁਖੁ ਦੇਤ ਭਯੋ ਤਿਨ ਸੋਕ ਨਿਵਾਰੇ ॥
raaj dayo fir taa sut ko sukh det bhayo tin sok nivaare |
Getting furious in the war, Krishna killed all his enemies in an instant and giving kingdom to the son of Bhumasura, he removed his sufferings
ਫੇਰਿ ਬਰਿਯੋ ਤ੍ਰੀਅ ਸੋਰਹ ਸਹੰਸ੍ਰ ਸੁ ਤਾ ਪੁਰ ਮੈ ਅਤਿ ਕੈ ਕੈ ਅਖਾਰੇ ॥
fer bariyo treea sorah sahansr su taa pur mai at kai kai akhaare |
ਬਿਪਨ ਦਾਨ ਦੈ ਲੈ ਤਿਨ ਕੋ ਸੰਗਿ ਦੁਆਰਵਤੀ ਜਦੁਰਾਇ ਸਿਧਾਰੇ ॥੨੧੪੪॥
bipan daan dai lai tin ko sang duaaravatee jaduraae sidhaare |2144|
Then after the war he married sixteen thousand women and bestowing gifts on the Brahmins, Krishna returned to Dwarka.2144.
ਸੋਰਹ ਸਹੰਸ੍ਰ ਕਉ ਸੋਰਹ ਸਹੰਸ੍ਰ ਹੀ ਧਾਮ ਦੀਏ ਸੁ ਹੁਲਾਸ ਬਢੈ ਕੈ ॥
sorah sahansr kau sorah sahansr hee dhaam dee su hulaas badtai kai |
ਦੇਤ ਭਯੋ ਸਭ ਤ੍ਰੀਅਨ ਕੋ ਸੁਖ ਰੂਪ ਅਨੇਕਨ ਭਾਤਿ ਬਨੈ ਕੈ ॥
det bhayo sabh treean ko sukh roop anekan bhaat banai kai |
He got constructed sixteen thousand houses for the sixteen thousand women and provided comfort to all
ਐਸੇ ਲਖਿਯੋ ਸਭਹੂੰ ਹਮਰੇ ਗ੍ਰਿਹਿ ਸ︀ਯਾਮ ਬਸੈ ਨ ਬਸੈ ਅਨਤੈ ਕੈ ॥
aise lakhiyo sabhahoon hamare grihi sayaam basai na basai anatai kai |
ਸੋ ਕਬ ਸ︀ਯਾਮ ਪੁਰਾਨਨ ਤੇ ਸੁਨਿ ਭੇਦੁ ਕਹਿਯੋ ਸਭ ਸੰਤ ਸੁਨੈ ਕੈ ॥੨੧੪੫॥
so kab sayaam puraanan te sun bhed kahiyo sabh sant sunai kai |2145|
Everyone of them wanted Krishna to abide with her and the description of this episode the poet has recorded after reading and listening to Puranas for the sake of Saints.2145.
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਭੂਮਾਸੁਰ ਬਧ ਕੈ ਸੁਤ ਕੋ ਰਾਜੁ ਦੇਇ ਸੋਰਹ ਸਹੰਸ੍ਰ ਰਾਜ ਸੁਤਾ ਬਿਵਾਹਤ ਭਏ ॥
eit sree bachitr naattak granthe bhoomaasur badh kai sut ko raaj dee sorah sahansr raaj sutaa bivaahat bhe |
End of the description of the Killing of Bhumasura, giving the Kingdom to his son and marrying sixteen thousand princesses.
ਅਥ ਇੰਦ੍ਰ ਕੋ ਜੀਤ ਕੈ ਕਲਪ ਬ੍ਰਿਛ ਲਿਆਇਬੋ ਕਥਨੰ ॥
ath indr ko jeet kai kalap brichh liaaeibo kathanan |
(Now begins the description of Conquering Indra and Bringing the Elysian tree Kalap Vriksh)
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਯੌ ਸੁਖ ਦੈ ਤਿਨ ਤ੍ਰੀਅਨ ਕੋ ਫਿਰਿ ਸ︀ਯਾਮ ਪੁਰੰਦਰ ਲੋਕ ਸਿਧਾਯੋ ॥
yau sukh dai tin treean ko fir sayaam purandar lok sidhaayo |
In this way, providing comfort to those women, Krishna went to the abode of Indra
ਕੰਕਨ ਕੁੰਡਲ ਦੇਤ ਭਯੋ ਤਿਹ ਪਾਇ ਕੈ ਸੋਕ ਸਭੈ ਬਿਸਰਾਯੋ ॥
kankan kunddal det bhayo tih paae kai sok sabhai bisaraayo |
Indra gave him coat of mail (Kavach) and ringlets (Kundal) which remove all sorrows
ਸੁੰਦਰ ਏਕ ਪਿਖਿਯੋ ਤਹ ਰੂਖ ਤਿਹੀ ਪਰ ਸ︀ਯਾਮ ਕੋ ਚਿਤ ਲੁਭਾਯੋ ॥
sundar ek pikhiyo teh rookh tihee par sayaam ko chit lubhaayo |
Krishna saw there a beautiful tree and he asked Indra to give the tree
ਮਾਗਤਿ ਭਯੋ ਨ ਦਯੋ ਸੁਰਰਾਜ ਤਹੀ ਹਰਿ ਸਿਉ ਹਰਿ ਜੁਧੁ ਮਚਾਯੋ ॥੨੧੪੬॥
maagat bhayo na dayo suraraaj tahee har siau har judh machaayo |2146|
When Indra did not give the tree, then Krishna began a war with him.2146.
ਰਿਸਿ ਸਾਜਿ ਪੁਰੰਦਰ ਸੈਨ ਚੜਿਯੋ ਚਲਿ ਕੈ ਸਭ ਸ︀ਯਾਮ ਕੇ ਸਾਮੁਹੇ ਆਏ ॥
ris saaj purandar sain charriyo chal kai sabh sayaam ke saamuhe aae |
He also, in fury, brought his army and attacked Krishna
ਘੋਰਤ ਮੇਘ ਲਸੈ ਚਪਲਾ ਬਰਖਾ ਬਰਸੇ ਰਥ ਸਾਜ ਬਨਾਏ ॥
ghorat megh lasai chapalaa barakhaa barase rath saaj banaae |
On all the four sides were seen moving the chariots when the clouds thundered and the lighting flashed
ਦ੍ਵਾਦਸ ਸੂਰ ਸਬੈ ਉਮਡੈ ਬਸੁ ਰਾਵਨ ਸੇ ਜਿਨ ਹੂ ਬਿਚਲਾਏ ॥
dvaadas soor sabai umaddai bas raavan se jin hoo bichalaae |
ਭੇਦ ਲਹਿਯੋ ਨਹੀ ਨੈਕੁ ਚਲੇ ਮਦ ਮਤਿ ਸੁ ਸ︀ਯਾਮ ਪੈ ਘੂਮਤ ਧਾਏ ॥੨੧੪੭॥
bhed lahiyo nahee naik chale mad mat su sayaam pai ghoomat dhaae |2147|
Twelve mighty warriors rushed forward, who caused damage to the hero like Ravana and getting intoxicated and without understanding any mystery, they hovered around Krihsna.2147.
ਆਵਤ ਹੀ ਮਿਲਿ ਕੈ ਸਭ ਹੂ ਜਦੁਬੀਰ ਕੈ ਊਪਰ ਸਿੰਧਰ ਪੇਲੇ ॥
aavat hee mil kai sabh hoo jadubeer kai aoopar sindhar pele |
On arrival, they all moved their elephants towards Krishna
ਪੰਖ ਸੁਮੇਰ ਚਲੇ ਕਰਿ ਕੈ ਤਿਨ ਕੇ ਰਿਸ ਸੋ ਟੁਕ ਦਾਤ ਕੇ ਠੇਲੇ ॥
pankh sumer chale kar kai tin ke ris so ttuk daat ke tthele |
Those elephants appeared like Sumeru mountain moving with wings, they were clattering their teeth in rage
ਸੁੰਡ ਕਟੇ ਤਿਨ ਕੇ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥ ਕ੍ਰਿਪਾਨਿਧਿ ਸੋ ਝਟਿ ਦੈ ਜਿਮ ਕੇਲੇ ॥
sundd katte tin ke brijanaath kripaanidh so jhatt dai jim kele |
ਸ੍ਰਉਨ ਭਰੇ ਰਮਨੀਯ ਰਮਾਪਤਿ ਫਾਗੁਨ ਅੰਤਿ ਬਸੰਤ ਸੇ ਖੇਲੇ ॥੨੧੪੮॥
sraun bhare ramaneey ramaapat faagun ant basant se khele |2148|
Krishna chopped their trunks like the cutting of bananas, very quickly, and having been smeared with blood, he appeared like playing Holi in the month of Phalgun.2148.
ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਇਕ ਬੈਰਨ ਸੋ ਜਬ ਹੀ ਰਿਸ ਮਾਡਿ ਕੀਯੋ ਖਰਕਾ ॥
sree brij naaeik bairan so jab hee ris maadd keeyo kharakaa |
ਬਹੁ ਬੀਰ ਭਏ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰਾਨ ਤਬੈ ਜਬ ਨਾਦ ਪ੍ਰਚੰਡ ਸੁਨਿਯੋ ਹਰਿ ਕਾ ॥
bahu beer bhe bin praan tabai jab naad prachandd suniyo har kaa |
When, in his fury, Krishna fought the battle with the enemies, then listening to his dreadful thunder, many warriors became lifeless
ਜਦੁਬੀਰ ਫਿਰਾਵਤ ਭਯੋ ਗਹਿ ਕੈ ਗਜ ਸੁੰਡਨ ਸੋ ਬਰ ਕੈ ਕਰ ਕਾ ॥
jadubeer firaavat bhayo geh kai gaj sunddan so bar kai kar kaa |
ਉਪਮਾ ਉਪਜੀ ਕਬਿ ਕੇ ਮਨ ਯੌ ਘਿਸੂਆ ਮਨੋ ਫੇਰਤ ਹੈ ਲਰਕਾ ॥੨੧੪੯॥
aupamaa upajee kab ke man yau ghisooaa mano ferat hai larakaa |2149|
Krishna was catching the elephants by their trunks and revolving them like the children playing the game of pulling one another.2149.
ਜੀਵਤ ਸੋ ਨ ਦਯੋ ਗ੍ਰਿਹ ਜਾਨ ਜੋਊ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥ ਕੇ ਸਾਮੁਹੇ ਆਯੋ ॥
jeevat so na dayo grih jaan joaoo brijanaath ke saamuhe aayo |
ਜੀਤਿ ਸੁਰੇਸ ਦਿਵਾਕਰਿ ਦ੍ਵਾਦਸ ਆਨੰਦ ਕੈ ਚਿਤਿ ਸੰਖ ਬਜਾਯੋ ॥
jeet sures divaakar dvaadas aanand kai chit sankh bajaayo |
Whosoever came in front of Krishna, he could not go alive, after conquering the twelve Suryas and Indra,
ਰੂਖ ਚਲੋ ਤੁਮ ਹੀ ਹਮਰੇ ਗ੍ਰਿਹ ਲੈ ਉਨ ਕੋ ਇਹ ਭਾਤਿ ਸੁਨਾਯੋ ॥
rookh chalo tum hee hamare grih lai un ko ih bhaat sunaayo |
He said to those people,” You may now go with me taking this tree to my home
ਸੋ ਤਰੁ ਲੈ ਹਰਿ ਸੰਗ ਚਲੇ ਸੁ ਕਬਿਤਨ ਭੀਤਰ ਸ︀ਯਾਮ ਬਨਾਯੋ ॥੨੧੫੦॥
so tar lai har sang chale su kabitan bheetar sayaam banaayo |2150|
” Then all went with Krishna and all this has been narrated by the poet Shyam in his poetry.2150.
ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜਨਾਥ ਰੁਕਮਨ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹ ਆਵਤ ਭੇ ਤਰੁ ਸੁੰਦਰ ਲੈ ਕੈ ॥
sree brijanaath rukaman ke grih aavat bhe tar sundar lai kai |
ਲਾਲ ਲਗੇ ਜਿਨ ਧਾਮਨ ਕੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਹੈ ਦੇਖਤ ਜਾਹਿ ਲੁਭੈ ਕੈ ॥
laal lage jin dhaaman ko brahamaa rahai dekhat jaeh lubhai kai |
Krishna, taking that beautiful tree, reached that house of Rukmani, which was studded with jewels and diamonds and even Brahma covered for it on seeing that place
ਤਉਨ ਸਮੈ ਸੋਊ ਸ︀ਯਾਮ ਕਥਾ ਜਦੁਬੀਰ ਕਹੀ ਤਿਨ ਕਉ ਸੁ ਸੁਨੈ ਕੈ ॥
taun samai soaoo sayaam kathaa jadubeer kahee tin kau su sunai kai |
ਸੋ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਕਬਿਤਨ ਬੀਚ ਕਹੀ ਸੁਨਿਓ ਸਭ ਹੇਤੁ ਬਢੈ ਕੈ ॥੨੧੫੧॥
so kab sayaam kabitan beech kahee sunio sabh het badtai kai |2151|
Then Krishna related the whole story to his family members and the same has been described in totality by the poet Shyam in his poetry, with great pleasure.2151.
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਦਸਮ ਸਿਕੰਧ ਪੁਰਾਣੇ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਕ੍ਰਿਸਨਾਵਤਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰ ਕੋ ਜੀਤ ਕਰ ਕਲਪ ਬ੍ਰਿਛ ਲਿਆਵਤ ਪਏ ॥
eit sree dasam sikandh puraane bachitr naattak granthe krisanaavataare indr ko jeet kar kalap brichh liaavat pe |
End of the description of conquering Indra an dbringing the Elysian tree in Krishnavatara (based on Dasham Skandh Purana) in Bachittar Natak.
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਸਭੁ ਸਚੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਵਿਤਾ ॥
sat santokh sabh sach hai guramukh pavitaa |
The Gurmukh is totally truthful, content and pure.
ਅੰਦਰਹੁ ਕਪਟੁ ਵਿਕਾਰੁ ਗਇਆ ਮਨੁ ਸਹਜੇ ਜਿਤਾ ॥
andarahu kapatt vikaar geaa man sahaje jitaa |
Deception and wickedness have departed from within him, and he easily conquers his mind.
ਤਹ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਅਨੰਦ ਰਸੁ ਅਗਿਆਨੁ ਗਵਿਤਾ ॥
teh jot pragaas anand ras agiaan gavitaa |
There, the Divine Light and the essence of bliss are manifest, and ignorance is eliminated.
ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਣ ਰਵੈ ਗੁਣ ਪਰਗਟੁ ਕਿਤਾ ॥
anadin har ke gun ravai gun paragatt kitaa |
Night and day, he sings the Glorious Praises of the Lord, and manifests the excellence of the Lord.
ਸਭਨਾ ਦਾਤਾ ਏਕੁ ਹੈ ਇਕੋ ਹਰਿ ਮਿਤਾ ॥੯॥
sabhanaa daataa ek hai iko har mitaa |9|
The One Lord is the Giver of all; the Lord alone is our friend. ||9||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਬ੍ਰਹਮੁ ਬਿੰਦੇ ਸੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੁ ਕਹੀਐ ਜਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥
braham binde so braahaman kaheeai ji anadin har liv laae |
One who understands God, who lovingly centers his mind on the Lord night and day, is called a Brahmin.
ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਛੈ ਸਚੁ ਸੰਜਮੁ ਕਮਾਵੈ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਤਿਸੁ ਜਾਏ ॥
satigur puchhai sach sanjam kamaavai haumai rog tis jaae |
Consulting the True Guru, he practices Truth and self-restraint, and he is rid of the disease of ego.
ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਗੁਣ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਏ ॥
har gun gaavai gun sangrahai jotee jot milaae |
He sings the Glorious Praises of the Lord, and gathers in His Praises; his light is blended with the Light.
ਇਸੁ ਜੁਗ ਮਹਿ ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਜਿ ਹਉਮੈ ਮੇਟਿ ਸਮਾਏ ॥
eis jug meh ko viralaa braham giaanee ji haumai mett samaae |
In this world, one who knows God is very rare; eradicating ego, he is absorbed in God.
ਨਾਨਕ ਤਿਸ ਨੋ ਮਿਲਿਆ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਜਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਏ ॥੧॥
naanak tis no miliaa sadaa sukh paaeeai ji anadin har naam dhiaae |1|
O Nanak, meeting him, peace is obtained; night and day, he meditates on the Lord's Name. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਅੰਤਰਿ ਕਪਟੁ ਮਨਮੁਖ ਅਗਿਆਨੀ ਰਸਨਾ ਝੂਠੁ ਬੋਲਾਇ ॥
antar kapatt manamukh agiaanee rasanaa jhootth bolaae |
Within the ignorant self-willed manmukh is deception; with his tongue, he speaks lies.
ਕਪਟਿ ਕੀਤੈ ਹਰਿ ਪੁਰਖੁ ਨ ਭੀਜੈ ਨਿਤ ਵੇਖੈ ਸੁਣੈ ਸੁਭਾਇ ॥
kapatt keetai har purakh na bheejai nit vekhai sunai subhaae |
Practicing deception, he does not please the Lord God, who always sees and hears with natural ease.
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਜਾਇ ਜਗੁ ਪਰਬੋਧੈ ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਸੁਆਇ ॥
doojai bhaae jaae jag parabodhai bikh maaeaa moh suaae |
In the love of duality, he goes to instruct the world, but he is engrossed in the poison of Maya and attachment to pleasure.
ਇਤੁ ਕਮਾਣੈ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਪਾਵੈ ਜੰਮੈ ਮਰੈ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥
eit kamaanai sadaa dukh paavai jamai marai fir aavai jaae |
By doing so, he suffers in constant pain; he is born and then dies, and comes and goes again and again.
ਸਹਸਾ ਮੂਲਿ ਨ ਚੁਕਈ ਵਿਚਿ ਵਿਸਟਾ ਪਚੈ ਪਚਾਇ ॥
sahasaa mool na chukee vich visattaa pachai pachaae |
His doubts do not leave him at all, and he rots away in manure.
ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਸੁਣਾਇ ॥
jis no kripaa kare meraa suaamee tis gur kee sikh sunaae |
One, unto whom my Lord Master shows His Mercy, listens to the Guru's Teachings.
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਗਾਵੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਅੰਤਿ ਛਡਾਇ ॥੨॥
har naam dhiaavai har naamo gaavai har naamo ant chhaddaae |2|
He meditates on the Lord's Name, and sings the Lord's Name; in the end, the Lord's Name will deliver him. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਜਿਨਾ ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਇਓਨੁ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰਿ ॥
jinaa hukam manaaeon te poore sansaar |
Those who obey the Hukam of the Lord's Command, are the perfect persons in the world.
ਸਾਹਿਬੁ ਸੇਵਨੑਿ ਆਪਣਾ ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥
saahib sevana aapanaa poorai sabad veechaar |
They serve their Lord Master, and reflect upon the Perfect Word of the Shabad.
ਹਰਿ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਪਿਆਰਿ ॥
har kee sevaa chaakaree sachai sabad piaar |
They serve the Lord, and love the True Word of the Shabad.
ਹਰਿ ਕਾ ਮਹਲੁ ਤਿਨੑੀ ਪਾਇਆ ਜਿਨੑ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰਿ ॥
har kaa mehal tinaee paaeaa jina haumai vichahu maar |
They attain the Mansion of the Lord's Presence, as they eradicate egotism from within.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਜਪਿ ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥੧੦॥
naanak guramukh mil rahe jap har naamaa ur dhaar |10|
O Nanak, the Gurmukhs remain united with Him, chanting the Name of the Lord, and enshrining it within their hearts. ||10||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
Salok, Third Mehl:
ਗੁਰਮੁਖਿ ਧਿਆਨ ਸਹਜ ਧੁਨਿ ਉਪਜੈ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥
guramukh dhiaan sehaj dhun upajai sach naam chit laaeaa |
The Gurmukh meditates on the Lord; the celestial sound-current resounds within him, and he focuses his consciousness on the True Name.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਨਦਿਨੁ ਰਹੈ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥
guramukh anadin rahai rang raataa har kaa naam man bhaaeaa |
The Gurmukh remains imbued with the Lord's Love, night and day; his mind is pleased with the Name of the Lord.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਵੇਖਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਬੋਲਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਸਹਜਿ ਰੰਗੁ ਲਾਇਆ ॥
guramukh har vekheh guramukh har boleh guramukh har sehaj rang laaeaa |
The Gurmukh beholds the Lord, the Gurmukh speaks of the Lord, and the Gurmukh naturally loves the Lord.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਵੈ ਤਿਮਰ ਅਗਿਆਨੁ ਅਧੇਰੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥
naanak guramukh giaan paraapat hovai timar agiaan adher chukaaeaa |
O Nanak, the Gurmukh attains spiritual wisdom, and the pitch-black darkness of ignorance is dispelled.
ਜਿਸ ਨੋ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਧੁਰਿ ਪੂਰਾ ਤਿਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥੧॥
jis no karam hovai dhur pooraa tin guramukh har naam dhiaaeaa |1|
One who is blessed by the Perfect Lord's Grace - as Gurmukh, he meditates on the Lord's Name. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
Third Mehl:
ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਿਨਾ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸਬਦਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥
satigur jinaa na sevio sabad na lago piaar |
Those who do not serve the True Guru do not embrace love for the Word of the Shabad.
ਸਹਜੇ ਨਾਮੁ ਨ ਧਿਆਇਆ ਕਿਤੁ ਆਇਆ ਸੰਸਾਰਿ ॥
sahaje naam na dhiaaeaa kit aaeaa sansaar |
They do not meditate on the Celestial Naam, the Name of the Lord - why did they even bother to come into the world?
ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੂਨੀ ਪਾਈਐ ਵਿਸਟਾ ਸਦਾ ਖੁਆਰੁ ॥
fir fir joonee paaeeai visattaa sadaa khuaar |
Time and time again, they are reincarnated, and they rot away forever in manure.
ਕੂੜੈ ਲਾਲਚਿ ਲਗਿਆ ਨਾ ਉਰਵਾਰੁ ਨ ਪਾਰੁ ॥
koorrai laalach lagiaa naa uravaar na paar |
They are attached to false greed; they are not on this shore, nor on the one beyond.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥੨॥
naanak guramukh ubare ji aap mele karataar |2|
O Nanak, the Gurmukhs are saved; the Creator Lord unites them with Himself. ||2||