ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਨ੍ਰਿਪ ਆਵਤ ਕਾਟਿ ਦਈ ਬਰਛੀ ਸਰ ਤੀਛਨ ਸੋ ਅਰਿ ਕੇ ਉਰਿ ਮਾਰਿਓ ॥
nrip aavat kaatt dee barachhee sar teechhan so ar ke ur maario |
On coming, the king intercepted the lance and inflicted a sharp arrow in the heart of the enemy
ਸੋ ਸਰ ਸੋ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਕਹੈ ਤਿਹ ਬਾਹਨ ਕਉ ਪ੍ਰਤਿਅੰਗ ਪ੍ਰਹਾਰਿਓ ॥
so sar so kab sayaam kahai tih baahan kau pratiang prahaario |
That arrow attacked the vehicle of Ganesh
ਏਕ ਗਨੇਸ ਲਿਲਾਟ ਬਿਖੈ ਸਰ ਲਾਗ ਰਹਿਓ ਤਿਰਛੋ ਛਬਿ ਧਾਰਿਓ ॥
ek ganes lilaatt bikhai sar laag rahio tirachho chhab dhaario |
ਮਾਨ ਬਢਿਯੋ ਗਜਆਨਨ ਦੀਹ ਮਨੋ ਸਰ ਅੰਕੁਸ ਸਾਥਿ ਉਤਾਰਿਓ ॥੧੫੧੨॥
maan badtiyo gajaanan deeh mano sar ankus saath utaario |1512|
The second arrow his slantingly on the forehead of Ganesh and it appeared like the arrow-like goad stuck in the forehead of an elephant.1512.
ਚੇਤ ਭਯੋ ਚਢਿ ਬਾਹਨ ਪੈ ਸਿਵ ਲੈ ਧਨੁ ਬਾਨ ਚਲਾਇ ਦਯੋ ਹੈ ॥
chet bhayo chadt baahan pai siv lai dhan baan chalaae dayo hai |
ਸੋ ਸਰ ਤੀਛਨ ਹੈ ਅਤਿ ਹੀ ਇਹ ਭੂਪਤਿ ਕੇ ਉਰਿ ਲਾਗ ਗਯੋ ਹੈ ॥
so sar teechhan hai at hee ih bhoopat ke ur laag gayo hai |
On this side, regaining consciousness, mounting on his vehicle Shiva discharged the arrow from his bow and he inflicted an extremely sharp arrow in the heart of the king
ਫੂਲ ਗਯੋ ਜੀਅ ਜਾਨ ਨਰੇਸ ਹਨਿਯੋ ਨਹੀ ਰੰਚਕ ਤ੍ਰਾਸ ਭਯੋ ਹੈ ॥
fool gayo jeea jaan nares haniyo nahee ranchak traas bhayo hai |
Shiva was pleased to think that the king had been killed, but the king was not even slightly frightened by the impact of this arrow
ਚਾਪ ਤਨਾਇ ਲੀਯੋ ਕਰ ਮੈ ਸੁ ਨਿਖੰਗ ਤੇ ਬਾਨ ਨਿਕਾਸ ਲਯੋ ਹੈ ॥੧੫੧੩॥
chaap tanaae leeyo kar mai su nikhang te baan nikaas layo hai |1513|
The king took out an arrow from his quiver and pulled his bow.1513.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਤਬ ਤਿਨ ਭੂਪਤਿ ਬਾਨ ਇਕ ਕਾਨ ਪ੍ਰਮਾਨ ਸੁ ਤਾਨਿ ॥
tab tin bhoopat baan ik kaan pramaan su taan |
ਲਖਿ ਮਾਰਿਓ ਸਿਵ ਉਰ ਬਿਖੈ ਅਰਿ ਬਧ ਹਿਤ ਹੀਯ ਜਾਨਿ ॥੧੫੧੪॥
lakh maario siv ur bikhai ar badh hit heey jaan |1514|
The king, making Shiva his target, pulled his bow upto his ear, discharged an arrow towards his heart in order to kill him certainly.1514.
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
CHAUPAI
ਜਬ ਹਰ ਕੇ ਉਰਿ ਤਿਨਿ ਸਰ ਮਾਰਿਓ ॥
jab har ke ur tin sar maario |
ਇਹ ਬਿਕ੍ਰਮ ਸਿਵ ਸੈਨ ਨਿਹਾਰਿਓ ॥
eih bikram siv sain nihaario |
When he discharged his arrow towards the heart of Shiva and at the same time, that mighty one looked towards the army of Shiva
ਕਾਰਤਕੇਯ ਨਿਜ ਦਲੁ ਲੈ ਧਾਇਓ ॥
kaaratakey nij dal lai dhaaeo |
ਪੁਨਿ ਗਨੇਸ ਮਨ ਕੋਪ ਬਢਾਇਓ ॥੧੫੧੫॥
pun ganes man kop badtaaeo |1515|
Kartikeya was coming speedily alongwith his army and the ganas of Ganesh were getting extremely infuriated.1515.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਆਵਤ ਹੀ ਦੁਹ ਕੋ ਲਖਿ ਭੂਪਤਿ ਜੀ ਅਪੁਨੇ ਅਤਿ ਕ੍ਰੋਧ ਬਢਾਇਓ ॥
aavat hee duh ko lakh bhoopat jee apune at krodh badtaaeo |
ਪਉਰਖ ਕੈ ਭੁਜਦੰਡਨ ਕੋ ਸਿਖਿ ਬਾਹਨ ਕੋ ਇਕੁ ਬਾਨ ਲਗਾਇਓ ॥
paurakh kai bhujadanddan ko sikh baahan ko ik baan lagaaeo |
Seeing both of them coming, the king was extremely enraged in his mind and with the strength of his arms, he struck an arrow on their vehicle
ਅਉਰ ਜਿਤੋ ਗਨ ਕੋ ਦਲੁ ਆਵਤ ਸੋ ਛਿਨ ਮੈ ਜਮ ਧਾਮਿ ਪਠਾਇਓ ॥
aaur jito gan ko dal aavat so chhin mai jam dhaam patthaaeo |
He despatched in an instant the army of ganas to the abode of Yama
ਆਇ ਖੜਾਨਨ ਕੋ ਜਬ ਹੀ ਗਜ ਆਨਨ ਛਾਡਿ ਕੈ ਖੇਤ ਪਰਾਇਓ ॥੧੫੧੬॥
aae kharraanan ko jab hee gaj aanan chhaadd kai khet paraaeo |1516|
Seeing the king advancing towards Kartikeya, Ganesha also abandoned the battlefield and fled away.1516.
ਮੋਦ ਭਯੋ ਨ੍ਰਿਪ ਕੇ ਮਨ ਮੈ ਜਬ ਹੀ ਸਿਵ ਕੋ ਦਲੁ ਮਾਰਿ ਭਜਾਯੋ ॥
mod bhayo nrip ke man mai jab hee siv ko dal maar bhajaayo |
ਕਾਹੇ ਕਉ ਭਾਜਤ ਰੇ ਡਰ ਕੈ ਜਿਨਿ ਭਾਜਹੁ ਇਉ ਤਿਹ ਟੇਰਿ ਸੁਨਾਯੋ ॥
kaahe kau bhaajat re ddar kai jin bhaajahu iau tih tter sunaayo |
Destroying and forcing the army of Shiva to run away, the king was pleased in his mind and said loudly, “Why all of you are running away in fear?”
ਸ︀ਯਾਮ ਭਨੇ ਖੜਗੇਸ ਤਬੈ ਅਪੁਨੇ ਕਰਿ ਲੈ ਬਰ ਸੰਖ ਬਜਾਯੋ ॥
sayaam bhane kharrages tabai apune kar lai bar sankh bajaayo |
ਸਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਰਿ ਸਬੈ ਤਬ ਹੀ ਮਨੋ ਅੰਤਕ ਰੂਪ ਕੀਏ ਰਨਿ ਆਯੋ ॥੧੫੧੭॥
sasatr sanbhaar sabai tab hee mano antak roop kee ran aayo |1517|
Kharag Singh then took his conch in his hand and blew it and he appeared as Yama, carrying his weapons in the battlefied.1517.
ਟੇਰ ਸੁਨੇ ਸਬ ਫੇਰਿ ਫਿਰੇ ਕਰਿ ਲੈ ਕਰਵਾਰਨ ਕੋਪ ਹੁਇ ਧਾਏ ॥
tter sune sab fer fire kar lai karavaaran kop hue dhaae |
When his challenge was heard, then carrying their swords in their hands, the warriors came back to fight
ਲਾਜ ਭਰੇ ਸੁ ਟਰੇ ਨ ਡਰੇ ਤਿਨ ਹੂੰ ਮਿਲਿ ਕੈ ਸਬ ਸੰਖ ਬਜਾਏ ॥
laaj bhare su ttare na ddare tin hoon mil kai sab sankh bajaae |
Though they were definitely feeling ashamed, but now they stood firmly and fearlessly and they all blew their conches together
ਮਾਰ ਹੀ ਮਾਰ ਪੁਕਾਰਿ ਪਰੇ ਲਲਕਾਰਿ ਕਹੈ ਅਰੇ ਤੈ ਬਹੁ ਘਾਏ ॥
maar hee maar pukaar pare lalakaar kahai are tai bahu ghaae |
With the shouts of “kill, kill” they challenged and said, “O king! you have killed many people
ਮਾਰਤ ਹੈ ਅਬ ਤੋਹਿ ਨ ਛਾਡ ਯੌ ਕਹਿ ਕੈ ਸਰ ਓਘ ਚਲਾਏ ॥੧੫੧੮॥
maarat hai ab tohi na chhaadd yau keh kai sar ogh chalaae |1518|
Now we shall not leave you, we shall kill you,” saying this, they discharged volleys of arrows.1518.
ਜਬ ਆਨਿ ਨਿਦਾਨ ਕੀ ਮਾਰੁ ਮਚੀ ਤਬ ਹੀ ਨ੍ਰਿਪ ਆਪਨੇ ਸਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਰੇ ॥
jab aan nidaan kee maar machee tab hee nrip aapane sasatr sanbhaare |
ਖਗ ਗਦਾ ਬਰਛੀ ਜਮਧਾਰ ਸੁ ਲੈ ਕਰਵਾਰ ਹੀ ਸਤ੍ਰੁ ਪਚਾਰੇ ॥
khag gadaa barachhee jamadhaar su lai karavaar hee satru pachaare |
When there was dreadful destruction, the king held up his weapons and carrying the dagger, mace, lance, axe and sword in his hands, he challenged the enemy
ਪਾਨਿ ਲੀਓ ਧਨੁ ਬਾਨ ਸੰਭਾਰਿ ਨਿਹਾਰਿ ਕਈ ਅਰਿ ਕੋਟਿ ਸੰਘਾਰੇ ॥
paan leeo dhan baan sanbhaar nihaar kee ar kott sanghaare |
Taking his bow and arrows in his hands and looking here and there, he killed many enemies
ਭੂਪ ਨ ਮੋਰਤਿ ਸੰਘਰ ਤੇ ਮੁਖ ਅੰਤ ਕੋ ਅੰਤਕ ਸੇ ਭਟ ਹਾਰੇ ॥੧੫੧੯॥
bhoop na morat sanghar te mukh ant ko antak se bhatt haare |1519|
The faces of the warriors fighting with the king became red and ultimately they were all defeated.1519.
ਲੈ ਅਪੁਨੇ ਸਿਵ ਪਾਨਿ ਸਰਾਸਨ ਜੀ ਅਪੁਨੇ ਅਤਿ ਕੋਪ ਬਢਾਯੋ ॥
lai apune siv paan saraasan jee apune at kop badtaayo |
Taking his bow and arrows in his hands, Shiva was extremely enraged
ਭੂਪਤਿ ਕੋ ਚਿਤਿਯੋ ਚਿਤ ਮੈ ਬਧ ਬਾਹਨ ਆਪੁਨ ਕੋ ਸੁ ਧਵਾਯੋ ॥
bhoopat ko chitiyo chit mai badh baahan aapun ko su dhavaayo |
He got his vehicle driven towards the king with the motive of killing him, he shouted loudly to the king
ਮਾਰਤ ਹੋ ਅਬ ਯਾ ਰਨ ਮੈ ਕਹਿ ਕੈ ਨ੍ਰਿਪ ਕਉ ਇਹ ਭਾਤਿ ਸੁਨਾਯੋ ॥
maarat ho ab yaa ran mai keh kai nrip kau ih bhaat sunaayo |
“I am just now going to kill you” and saying thus, he raised the dreadful sound of his conch
ਯੌ ਕਹਿ ਨਾਦ ਬਜਾਵਤ ਭਯੋ ਮਨੋ ਅੰਤ ਭਯੋ ਪਰਲੈ ਘਨ ਆਯੋ ॥੧੫੨੦॥
yau keh naad bajaavat bhayo mano ant bhayo paralai ghan aayo |1520|
It appeared that the clouds were thundering on the doomsday.1520.
ਨਾਦ ਸੁ ਨਾਦ ਰਹਿਓ ਭਰਪੂਰ ਸੁਨਿਯੋ ਪੁਰਹੂਤ ਮਹਾ ਬਿਸਮਾਯੋ ॥
naad su naad rahio bharapoor suniyo purahoot mahaa bisamaayo |
That terrible sound pervaded the whole universe and even Indra was wonder-struck on listening to it
ਸਾਤ ਸਮੁਦ੍ਰ ਨਦੀ ਨਦ ਅਉ ਸਰ ਬਿੰਧ ਸੁਮੇਰ ਮਹਾ ਗਰਜਾਯੋ ॥
saat samudr nadee nad aau sar bindh sumer mahaa garajaayo |
The echo of this sound thundered in the seven oceans, streams, tanks and Sumeru mountain etc.
ਕਾਪ ਉਠਿਓ ਸੁਨਿ ਯੌ ਸਹਸਾਨਨ ਚਉਦਹ ਲੋਕਨ ਚਾਲ ਜਨਾਯੋ ॥
kaap utthio sun yau sahasaanan chaudah lokan chaal janaayo |
Sheshnaga listening to this sound also trembled, he thought that all the fourteen worlds had trembled, the beings of all the worlds,
ਸੰਕਤ ਹ੍ਵੈ ਸੁਨ ਕੈ ਜਗ ਕੇ ਜਨ ਭੂਪ ਨਹੀ ਮਨ ਮੈ ਡਰ ਪਾਯੋ ॥੧੫੨੧॥
sankat hvai sun kai jag ke jan bhoop nahee man mai ddar paayo |1521|
Listening to this sound, were bewildered, but the king Kharag Singh was not frightened.1521.
ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੪ ਛੰਤ ॥
aasaa mahalaa 4 chhant |
Aasaa, Fourth Mehl, Chhant:
ਵਡਾ ਮੇਰਾ ਗੋਵਿੰਦੁ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਆਦਿ ਨਿਰੰਜਨੁ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਜੀਉ ॥
vaddaa meraa govind agam agochar aad niranjan nirankaar jeeo |
My Lord of the Universe is great, unapproachable, unfathomable, primal, immaculate and formless.
ਤਾ ਕੀ ਗਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਈ ਅਮਿਤਿ ਵਡਿਆਈ ਮੇਰਾ ਗੋਵਿੰਦੁ ਅਲਖ ਅਪਾਰ ਜੀਉ ॥
taa kee gat kahee na jaaee amit vaddiaaee meraa govind alakh apaar jeeo |
His condition cannot be described; His Glorious Greatness is immeasurable. My Lord of the Universe is invisible and infinite.
ਗੋਵਿੰਦੁ ਅਲਖ ਅਪਾਰੁ ਅਪਰੰਪਰੁ ਆਪੁ ਆਪਣਾ ਜਾਣੈ ॥
govind alakh apaar aparanpar aap aapanaa jaanai |
The Lord of the Universe is invisible, infinite and unlimited. He Himself knows Himself.
ਕਿਆ ਇਹ ਜੰਤ ਵਿਚਾਰੇ ਕਹੀਅਹਿ ਜੋ ਤੁਧੁ ਆਖਿ ਵਖਾਣੈ ॥
kiaa ih jant vichaare kaheeeh jo tudh aakh vakhaanai |
What should these poor creatures say? How can they speak of and describe You?
ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰਹਿ ਤੂੰ ਅਪਣੀ ਸੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ਜੀਉ ॥
jis no nadar kareh toon apanee so guramukh kare veechaar jeeo |
That Gurmukh who is blessed by Your Glance of Grace contemplates You.
ਵਡਾ ਮੇਰਾ ਗੋਵਿੰਦੁ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਆਦਿ ਨਿਰੰਜਨੁ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਜੀਉ ॥੧॥
vaddaa meraa govind agam agochar aad niranjan nirankaar jeeo |1|
My Lord of the Universe is great, unapproachable, unfathomable, primal, immaculate and formless. ||1||
ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਅਪਰੰਪਰੁ ਕਰਤਾ ਤੇਰਾ ਪਾਰੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ਜੀਉ ॥
toon aad purakh aparanpar karataa teraa paar na paaeaa jaae jeeo |
You, O Lord, O Primal Being, are the Limitless Creator; Your limits cannot be found.
ਤੂੰ ਘਟ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਸਰਬ ਨਿਰੰਤਰਿ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ਜੀਉ ॥
toon ghatt ghatt antar sarab nirantar sabh meh rahiaa samaae jeeo |
You are pervading and permeating each and every heart, everywhere, You are contained in all.
ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪਰਮੇਸਰੁ ਤਾ ਕਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥
ghatt antar paarabraham paramesar taa kaa ant na paaeaa |
Within the heart is the Transcendent, Supreme Lord God, whose limits cannot be found.
ਤਿਸੁ ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖ ਅਦਿਸਟੁ ਅਗੋਚਰੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ ॥
tis roop na rekh adisatt agochar guramukh alakh lakhaaeaa |
He has no form or shape; He is unseen and unknown. The Gurmukh sees the unseen Lord.
ਸਦਾ ਅਨੰਦਿ ਰਹੈ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਸਹਜੇ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ਜੀਉ ॥
sadaa anand rahai din raatee sahaje naam samaae jeeo |
He remains in continual ecstasy, day and night, and is spontaneously absorbed into the Naam.
ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਅਪਰੰਪਰੁ ਕਰਤਾ ਤੇਰਾ ਪਾਰੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ਜੀਉ ॥੨॥
toon aad purakh aparanpar karataa teraa paar na paaeaa jaae jeeo |2|
You, O Lord, O Primal Being, are the Limitless Creator; Your limits cannot be found. ||2||
ਤੂੰ ਸਤਿ ਪਰਮੇਸਰੁ ਸਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹਰਿ ਹਰਿ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ਜੀਉ ॥
toon sat paramesar sadaa abinaasee har har gunee nidhaan jeeo |
You are the True, Transcendent Lord, forever imperishable. The Lord, Har, Har, is the treasure of virtue.
ਹਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੋ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ਤੂੰ ਆਪੇ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਨੁ ਜੀਉ ॥
har har prabh eko avar na koee toon aape purakh sujaan jeeo |
The Lord God, Har, Har, is the One and only; there is no other at all. You Yourself are the all-knowing Lord.
ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਨੁ ਤੂੰ ਪਰਧਾਨੁ ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥
purakh sujaan toon paradhaan tudh jevadd avar na koee |
You are the all-knowing Lord, the most exalted and auspicious; there is no other as great as You.
ਤੇਰਾ ਸਬਦੁ ਸਭੁ ਤੂੰਹੈ ਵਰਤਹਿ ਤੂੰ ਆਪੇ ਕਰਹਿ ਸੁ ਹੋਈ ॥
teraa sabad sabh toonhai varateh toon aape kareh su hoee |
The Word of Your Shabad is pervading in all; whatever You do, comes to pass.
ਹਰਿ ਸਭ ਮਹਿ ਰਵਿਆ ਏਕੋ ਸੋਈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਖਿਆ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਜੀਉ ॥
har sabh meh raviaa eko soee guramukh lakhiaa har naam jeeo |
The One Lord God is permeating all; the Gurmukh comes to understand the Lord's Name.
ਤੂੰ ਸਤਿ ਪਰਮੇਸਰੁ ਸਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹਰਿ ਹਰਿ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ਜੀਉ ॥੩॥
toon sat paramesar sadaa abinaasee har har gunee nidhaan jeeo |3|
You are the True, Transcendent Lord, forever imperishable. The Lord, Har, Har, is the treasure of virtue. ||3||
ਸਭੁ ਤੂੰਹੈ ਕਰਤਾ ਸਭ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਇ ਜੀਉ ॥
sabh toonhai karataa sabh teree vaddiaaee jiau bhaavai tivai chalaae jeeo |
You are the Creator of all, and all greatness is Yours. As it pleases Your Will, so do we act.
ਤੁਧੁ ਆਪੇ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਵਹਿ ਸਭ ਤੇਰੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ਜੀਉ ॥
tudh aape bhaavai tivai chalaaveh sabh terai sabad samaae jeeo |
As it pleases Your Will, so do we act. All are merged into Your Shabad.
ਸਭ ਸਬਦਿ ਸਮਾਵੈ ਜਾਂ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤੇਰੈ ਸਬਦਿ ਵਡਿਆਈ ॥
sabh sabad samaavai jaan tudh bhaavai terai sabad vaddiaaee |
When it pleases Your Will, we obtain greatness through Your Shabad.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਧਿ ਪਾਈਐ ਆਪੁ ਗਵਾਈਐ ਸਬਦੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥
guramukh budh paaeeai aap gavaaeeai sabade rahiaa samaaee |
The Gurmukh obtains wisdom, and eliminates his self-conceit, and remains absorbed in the Shabad.
ਤੇਰਾ ਸਬਦੁ ਅਗੋਚਰੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ਜੀਉ ॥
teraa sabad agochar guramukh paaeeai naanak naam samaae jeeo |
The Gurmukh obtains Your incomprehensible Shabad; O Nanak, he remains merged in the Naam.
ਸਭੁ ਤੂੰਹੈ ਕਰਤਾ ਸਭ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਇ ਜੀਉ ॥੪॥੭॥੧੪॥
sabh toonhai karataa sabh teree vaddiaaee jiau bhaavai tivai chalaae jeeo |4|7|14|
You are the Creator of all, and all greatness is Yours. As it pleases Your Will, so do we act. ||4||7||14||
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ik oankaar satigur prasaad |
One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru:
ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੪ ਛੰਤ ਘਰੁ ੪ ॥
aasaa mahalaa 4 chhant ghar 4 |
Aasaa, Fourth Mehl, Chhant, Fourth House:
ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਿੰਨੇ ਲੋਇਣਾ ਮਨੁ ਪ੍ਰੇਮਿ ਰਤੰਨਾ ਰਾਮ ਰਾਜੇ ॥
har amrit bhine loeinaa man prem ratanaa raam raaje |
My eyes are wet with the Nectar of the Lord, and my mind is imbued with His Love, O Lord King.
ਮਨੁ ਰਾਮਿ ਕਸਵਟੀ ਲਾਇਆ ਕੰਚਨੁ ਸੋਵਿੰਨਾ ॥
man raam kasavattee laaeaa kanchan sovinaa |
The Lord applied His touch-stone to my mind, and found it one hundred per cent gold.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਰੰਗਿ ਚਲੂਲਿਆ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਤਨੋ ਭਿੰਨਾ ॥
guramukh rang chalooliaa meraa man tano bhinaa |
As Gurmukh, I am dyed in the deep red of the poppy, and my mind and body are drenched with His Love.
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਮੁਸਕਿ ਝਕੋਲਿਆ ਸਭੁ ਜਨਮੁ ਧਨੁ ਧੰਨਾ ॥੧॥
jan naanak musak jhakoliaa sabh janam dhan dhanaa |1|
Servant Nanak is drenched with His Fragrance; blessed, blessed is his entire life. ||1||
ਹਰਿ ਪ੍ਰੇਮ ਬਾਣੀ ਮਨੁ ਮਾਰਿਆ ਅਣੀਆਲੇ ਅਣੀਆ ਰਾਮ ਰਾਜੇ ॥
har prem baanee man maariaa aneeaale aneea raam raaje |
The Bani of the Lord's Love is the pointed arrow, which has pierced my mind, O Lord King.
ਜਿਸੁ ਲਾਗੀ ਪੀਰ ਪਿਰੰਮ ਕੀ ਸੋ ਜਾਣੈ ਜਰੀਆ ॥
jis laagee peer piram kee so jaanai jareea |
Only those who feel the pain of this love, know how to endure it.
ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਿ ਸੋ ਆਖੀਐ ਮਰਿ ਜੀਵੈ ਮਰੀਆ ॥
jeevan mukat so aakheeai mar jeevai mareea |
Those who die, and remain dead while yet alive, are said to be Jivan Mukta, liberated while yet alive.
ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਿ ਹਰਿ ਜਗੁ ਦੁਤਰੁ ਤਰੀਆ ॥੨॥
jan naanak satigur mel har jag dutar tareea |2|
O Lord, unite servant Nanak with the True Guru, that he may cross over the terrifying world-ocean. ||2||
ਹਮ ਮੂਰਖ ਮੁਗਧ ਸਰਣਾਗਤੀ ਮਿਲੁ ਗੋਵਿੰਦ ਰੰਗਾ ਰਾਮ ਰਾਜੇ ॥
ham moorakh mugadh saranaagatee mil govind rangaa raam raaje |
I am foolish and ignorant, but I have taken to His Sanctuary; may I merge in the Love of the Lord of the Universe, O Lord King.
ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਇਕ ਮੰਗਾ ॥
gur poorai har paaeaa har bhagat ik mangaa |
Through the Perfect Guru, I have obtained the Lord, and I beg for the one blessing of devotion to the Lord.
ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਤਨੁ ਸਬਦਿ ਵਿਗਾਸਿਆ ਜਪਿ ਅਨਤ ਤਰੰਗਾ ॥
meraa man tan sabad vigaasiaa jap anat tarangaa |
My mind and body blossom forth through the Word of the Shabad; I meditate on the Lord of infinite waves.
ਮਿਲਿ ਸੰਤ ਜਨਾ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਨਾਨਕ ਸਤਸੰਗਾ ॥੩॥
mil sant janaa har paaeaa naanak satasangaa |3|
Meeting with the humble Saints, Nanak finds the Lord, in the Sat Sangat, the True Congregation. ||3||
ਦੀਨ ਦਇਆਲ ਸੁਣਿ ਬੇਨਤੀ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਹਰਿ ਰਾਇਆ ਰਾਮ ਰਾਜੇ ॥
deen deaal sun benatee har prabh har raaeaa raam raaje |
O Merciful to the meek, hear my prayer, O Lord God; You are my Master, O Lord King.
ਹਉ ਮਾਗਉ ਸਰਣਿ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕੀ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ॥
hau maagau saran har naam kee har har mukh paaeaa |
I beg for the Sanctuary of the Lord's Name, Har, Har; please, place it in my mouth.
ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਹਰਿ ਬਿਰਦੁ ਹੈ ਹਰਿ ਲਾਜ ਰਖਾਇਆ ॥
bhagat vachhal har birad hai har laaj rakhaaeaa |
It is the Lord's natural way to love His devotees; O Lord, please preserve my honor!
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਸਰਣਾਗਤੀ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਤਰਾਇਆ ॥੪॥੮॥੧੫॥
jan naanak saranaagatee har naam taraaeaa |4|8|15|
Servant Nanak has entered His Sanctuary, and has been saved by the Name of the Lord. ||4||8||15||