ਅੜਿਲ ॥
arril |
ARIL
ਭਾਜਿ ਜਛ ਸਬ ਗਏ ਤਬਹਿ ਹਰਿ ਮਹਾ ਬਲ ॥
bhaaj jachh sab ge tabeh har mahaa bal |
ਰੁਦ੍ਰ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀਓ ਛਾਡ ਸੁ ਕੰਪਿਯੋ ਤਲ ਬਿਤਲ ॥
rudr asatr deeo chhaadd su kanpiyo tal bital |
When all the Yakshas had run away, then the mighty Krishna discharged Rudrastra (the arm in relation to Rudra), which made the earth and the nether-world tremble
ਤਬ ਸਿਵ ਜੂ ਉਠਿ ਧਾਏ ਸੂਲ ਸੰਭਾਰ ਕੈ ॥
tab siv joo utth dhaae sool sanbhaar kai |
Then Shiva holding his trident got up and ran
ਹੋ ਕਿਉ ਹਰਿ ਸਿਮਰਿਓ ਹਮੈ ਇਹੈ ਜੀਅ ਧਾਰ ਕੈ ॥੧੪੯੯॥
ho kiau har simario hamai ihai jeea dhaar kai |1499|
He reflected how the Lord Krishna had remembered him?1499.
ਸੰਗ ਰੁਦ੍ਰ ਕੈ ਰੁਦ੍ਰ ਚਲੇ ਭਟ ਉਠਿ ਤਬੈ ॥
sang rudr kai rudr chale bhatt utth tabai |
Rudra and his other warriors started moving alongwith him
ਏਕ ਰਦਨ ਜੂ ਚਲੇ ਸੰਗ ਲੈ ਦਲ ਸਬੈ ॥
ek radan joo chale sang lai dal sabai |
Ganesh also accompanied with all his army
ਔਰ ਸਕਲ ਗਨ ਚਲੈ ਸੁ ਸਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਰ ਕੈ ॥
aauar sakal gan chalai su sasatr sanbhaar kai |
All other ganas, taking up their weapons, moved along
ਹੋ ਕੌਨ ਅਜਿਤ ਪ੍ਰਗਟਿਓ ਭਵ ਕਹੈ ਬਿਚਾਰ ਕੈ ॥੧੫੦੦॥
ho kauan ajit pragattio bhav kahai bichaar kai |1500|
They were all thinking as to who was that mighty hero born in the world, for killing whom, they had been called.1500.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਕੋ ਭਟ ਉਪਜਿਯੋ ਜਗਤ ਮੈ ਸਬ ਯੌ ਕਰਤ ਬਿਚਾਰ ॥
ko bhatt upajiyo jagat mai sab yau karat bichaar |
All of them are thinking as to who can be that mighty one born in the world
ਸਿਵ ਸਿਖਿ ਬਾਹਨ ਗਨ ਸਹਿਤ ਆਏ ਰਨਿ ਰਿਸਿ ਧਾਰਿ ॥੧੫੦੧॥
siv sikh baahan gan sahit aae ran ris dhaar |1501|
The god Shiva and his ganas, in their fury, came out of their abodes.1501.
ਪ੍ਰਲੈ ਕਾਲ ਕਰਤਾ ਜਹੀ ਆਏ ਤਿਹ ਠਾ ਦੌਰਿ ॥
pralai kaal karataa jahee aae tih tthaa dauar |
ਰਨ ਨਿਹਾਰਿ ਮਨ ਮੈ ਕਹਿਯੋ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਕੀ ਠੌਰ ॥੧੫੦੨॥
ran nihaar man mai kahiyo ih chintaa kee tthauar |1502|
When the god of dissolution came himself in the battlefield, them the field itself indeed became the field of anxiety.1502.
ਗਨ ਗਨੇਸ ਸਿਵ ਖਟਬਦਨ ਦੇਖੈ ਨੈਨ ਨਿਹਾਰਿ ॥
gan ganes siv khattabadan dekhai nain nihaar |
ਸੋ ਰਿਸ ਭੂਪਤਿ ਜੁਧ ਹਿਤ ਲੀਨੇ ਆਪ ਹਕਾਰਿ ॥੧੫੦੩॥
so ris bhoopat judh hit leene aap hakaar |1503|
Already when Ganesh, Shiva, Dattatreya and ganas were viewing the battlefield, there and then the king himself challenged them to fight.1503.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਰੇ ਸਿਵ ਆਜ ਅਯੋਧਨ ਮੈ ਲਰਿ ਲੈ ਹਮ ਸੋ ਕਰ ਲੈ ਬਲ ਜੇਤੋ ॥
re siv aaj ayodhan mai lar lai ham so kar lai bal jeto |
“O Shiva! whatever strength you have today, use it in this war
ਐ ਰੇ ਗਨੇਸ ਲਰੈ ਹਮਰੇ ਸੰਗ ਹੈ ਤੁਮਰੇ ਤਨ ਮੈ ਬਲ ਏਤੋ ॥
ai re ganes larai hamare sang hai tumare tan mai bal eto |
O Ganesh! do have so much strength as to fight with me?
ਕਿਉ ਰੇ ਖੜਾਨਨ ਤੂ ਗਰਬੈ ਮਰ ਹੈ ਅਬ ਹੀ ਇਕ ਬਾਨ ਲਗੈ ਤੋ ॥
kiau re kharraanan too garabai mar hai ab hee ik baan lagai to |
“Hello Kartikeya! for what you are becoming egoistic? You will be killed with one arrow
ਕਾਹੇ ਕਉ ਜੂਝ ਮਰੋ ਰਨ ਮੈ ਅਬ ਲਉ ਨ ਗਯੋ ਕਛੁ ਜੀਅ ਮਹਿ ਚੇਤੋ ॥੧੫੦੪॥
kaahe kau joojh maro ran mai ab lau na gayo kachh jeea meh cheto |1504|
Still nothing has gone wrong, why do you want to die while fighting in the war?”1504.
ਸਿਵ ਜੂ ਬਾਚ ਖੜਗੇਸ ਸੋ ॥
siv joo baach kharrages so |
Speech of Shiva addressed to Kharag Singh:
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਬੋਲਿ ਉਠਿਯੋ ਰਿਸਿ ਕੈ ਸਿਵ ਜੂ ਅਰੇ ਕਿਉ ਸੁਨ ਤੂ ਗਰਬਾਤੁ ਹੈ ਏਤੋ ॥
bol utthiyo ris kai siv joo are kiau sun too garabaat hai eto |
Shiva spoke in anger, “O king! why are you so proud? Do not indulge in strife with us
ਏਤਨ ਸਿਉ ਜਿਨਿ ਰਾਰਿ ਮੰਡੋ ਅਬਿ ਹੀ ਲਖਿ ਹੈ ਹਮ ਮੈ ਬਲੁ ਜੇਤੋ ॥
etan siau jin raar manddo ab hee lakh hai ham mai bal jeto |
You will see just now what strength we have!
ਜੌ ਤੁਮ ਮੈ ਅਤਿ ਪਉਰਖ ਹੈ ਅਬ ਢੀਲ ਕਹਾ ਧਨੁ ਬਾਨਹਿ ਲੇਤੋ ॥
jau tum mai at paurakh hai ab dteel kahaa dhan baaneh leto |
ਜੇਤੋ ਹੈ ਦੀਰਘ ਗਾਤ ਤਿਹਾਰੋ ਸੁ ਬਾਨਨ ਸੋ ਕਰਿ ਹੋ ਲਹੁ ਤੇਤੋ ॥੧੫੦੫॥
jeto hai deeragh gaat tihaaro su baanan so kar ho lahu teto |1505|
“If you have greater courage, then why are you delaying, why do you not take your bow and arrows in your hands? You have a very large body and by piercing it with my arrows, I shall lighten it.”1505.
ਖੜਗੇਸ ਬਾਚ ਸਿਵ ਸੋ ॥
kharrages baach siv so |
Speech of Kharag Singh addressed to Shiva:
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਕਿਉ ਸਿਵ ਮਾਨ ਕਰੈ ਇਤਨੋ ਭਜਿ ਹੈ ਤਬ ਹੀ ਜਬ ਮਾਰ ਮਚੈਗੀ ॥
kiau siv maan karai itano bhaj hai tab hee jab maar machaigee |
“O Shiva! why are you so proud? Now when there will be dreadful fighting, you will run away
ਏਕ ਹੀ ਬਾਨ ਲਗੈ ਕਪਿ ਜਿਉ ਸਿਗਰੀ ਤੁਮਰੀ ਅਬ ਸੈਨ ਨਚੈਗੀ ॥
ek hee baan lagai kap jiau sigaree tumaree ab sain nachaigee |
With the infliction of a single arrow, all your army will dance like a monkey
ਭੂਤ ਪਿਸਾਚਨ ਕੀ ਧੁਜਨੀ ਮਰਿ ਹੈ ਰਨ ਮੈ ਨਹੀ ਨੈਕੁ ਬਚੈਗੀ ॥
bhoot pisaachan kee dhujanee mar hai ran mai nahee naik bachaigee |
“All the army of the ghosts and fiends will be vanquished and there will be no survivor
ਤੇਰੇ ਹੀ ਸ੍ਰਉਨਤ ਸੋ ਸੁਨਿ ਆਜੁ ਧਰਾ ਇਹ ਆਰੁਨ ਬੇਖ ਰਚੈਗੀ ॥੧੫੦੬॥
tere hee sraunat so sun aaj dharaa ih aarun bekh rachaigee |1506|
O Shiva! listen, this earth saturated with your blood will wear the red garb today.”1506.
ਤੋਟਕ ਛੰਦ ॥
tottak chhand |
TOTAK STANZA
ਸਿਵ ਯੌ ਸੁਨਿ ਕੈ ਧਨੁ ਬਾਨ ਲੀਓ ॥
siv yau sun kai dhan baan leeo |
ਕਸਿ ਕਾਨ ਪ੍ਰਮਾਨ ਲਉ ਛਾਡਿ ਦੀਓ ॥
kas kaan pramaan lau chhaadd deeo |
Hearing these words, Shiva held up his bow and arrows and pulling his bow upto his ear, he discharged the arrow, which struck the face of the king
ਨ੍ਰਿਪ ਕੇ ਮੁਖ ਲਾਗ ਬਿਰਾਜ ਰਹਿਓ ॥
nrip ke mukh laag biraaj rahio |
ਖਗਰਾਜ ਮਨੋ ਅਹਿ ਰਾਜ ਗਹਿਓ ॥੧੫੦੭॥
khagaraaj mano eh raaj gahio |1507|
It appeared that Garuda had caught the king of the snakes.1507.
ਬਰਛੀ ਤਬ ਭੂਪ ਚਲਾਇ ਦਈ ॥
barachhee tab bhoop chalaae dee |
ਸਿਵ ਕੇ ਉਰ ਮੈ ਲਗ ਕ੍ਰਾਤਿ ਭਈ ॥
siv ke ur mai lag kraat bhee |
Then the king struck his lance, which hit the chest of Shiva
ਉਪਮਾ ਕਬਿ ਨੇ ਇਹ ਭਾਤਿ ਕਹੀ ॥
aupamaa kab ne ih bhaat kahee |
ਰਵਿ ਕੀ ਕਰ ਕੰਜ ਪੈ ਮੰਡਿ ਰਹੀ ॥੧੫੦੮॥
rav kee kar kanj pai mandd rahee |1508|
It appeared that the ray of the sun was hovering over the lotus.1508.
ਤਬ ਹੀ ਹਰਿ ਦ੍ਵੈ ਕਰਿ ਖੈਂਚਿ ਨਿਕਾਰੀ ॥
tab hee har dvai kar khainch nikaaree |
ਗਹਿ ਡਾਰ ਦਈ ਮਨੋ ਨਾਗਨਿ ਕਾਰੀ ॥
geh ddaar dee mano naagan kaaree |
Then Shiva pulled it out with both his hands and threw that lance like a black she-serpent on the earth
ਬਹੁਰੋ ਨ੍ਰਿਪ ਮ︀ਯਾਨ ਤੇ ਖਗੁ ਨਿਕਾਰਿਓ ॥
bahuro nrip mayaan te khag nikaario |
ਕਰਿ ਕੈ ਬਲੁ ਕੋ ਸਿਵ ਊਪਰ ਡਾਰਿਓ ॥੧੫੦੯॥
kar kai bal ko siv aoopar ddaario |1509|
Then the king drew out his sword from the scabbard and with great force struck its blow on Shiva.1509.
ਹਰ ਮੋਹਿ ਰਹਿਓ ਗਿਰ ਭੂਮਿ ਪਰਿਓ ॥
har mohi rahio gir bhoom pario |
ਮਨੋ ਬਜ੍ਰ ਪਰਿਓ ਗਿਰਿ ਸ੍ਰਿੰਗ ਝਰਿਓ ॥
mano bajr pario gir sring jhario |
Shiva became unconscious and fell on the ground like the peak of the mountain falling down with the blow of vajra
ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦਸਾ ਸਬ ਸੈਨ ਨਿਹਾਰੀ ॥
eih rudr dasaa sab sain nihaaree |
ਬਰਛੀ ਤਬ ਹੀ ਸਿਵ ਪੂਤ ਸੰਭਾਰੀ ॥੧੫੧੦॥
barachhee tab hee siv poot sanbhaaree |1510|
When the army saw this condition of Shiva, then Ganesh, the son of Shiva, took the lance in his hand.1510.
ਜਬ ਕਰ ਬੀਚ ਸਕਤਿ ਕੋ ਲਇਓ ॥
jab kar beech sakat ko leo |
ਤਬ ਆਇ ਨ੍ਰਿਪਤਿ ਕੇ ਸਾਮੁਹਿ ਭਇਓ ॥
tab aae nripat ke saamuhi bheo |
ਕਰ ਕੇ ਬਲ ਕੈ ਨ੍ਰਿਪ ਓਰ ਚਲਾਈ ॥
kar ke bal kai nrip or chalaaee |
ਬਰਛੀ ਨਹੀ ਮਾਨੋ ਮ੍ਰਿਤ ਪਠਾਈ ॥੧੫੧੧॥
barachhee nahee maano mrit patthaaee |1511|
Taking the Shakti (lance) in his hand he came in front of the king and with the full force of his hand, he threw it towards the king in such a way that it was not a lance, but death itself.1511.
ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੪ ॥
aasaa mahalaa 4 |
Aasaa, Fourth Mehl:
ਮਨਿ ਨਾਮੁ ਜਪਾਨਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮਨਿ ਭਾਨਾ ਹਰਿ ਭਗਤ ਜਨਾ ਮਨਿ ਚਾਉ ਜੀਉ ॥
man naam japaanaa har har man bhaanaa har bhagat janaa man chaau jeeo |
One who chants the Naam, the Name of the Lord, Har, Har in his mind - the Lord is pleasing to his mind. In the mind of the devotees there is a great yearning for the Lord.
ਜੋ ਜਨ ਮਰਿ ਜੀਵੇ ਤਿਨੑ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵੇ ਮਨਿ ਲਾਗਾ ਗੁਰਮਤਿ ਭਾਉ ਜੀਉ ॥
jo jan mar jeeve tina amrit peeve man laagaa guramat bhaau jeeo |
Those humble beings who remain dead while yet alive, drink in the Ambrosial Nectar; through the Guru's Teachings, their minds embrace love for the Lord.
ਮਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਭਾਉ ਗੁਰੁ ਕਰੇ ਪਸਾਉ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤੁ ਸੁਖੁ ਹੋਈ ॥
man har har bhaau gur kare pasaau jeevan mukat sukh hoee |
Their minds love the Lord, Har, Har, and the Guru is Merciful to them. They are Jivan Mukta - liberated while yet alive, and they are at peace.
ਜੀਵਣਿ ਮਰਣਿ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸੁਹੇਲੇ ਮਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਿਰਦੈ ਸੋਈ ॥
jeevan maran har naam suhele man har har hiradai soee |
Their birth and death, through the Name of the Lord, are illustrious, and in their hearts and minds, the Lord, Har, Har, abides.
ਮਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਵਸਿਆ ਗੁਰਮਤਿ ਹਰਿ ਰਸਿਆ ਹਰਿ ਹਰਿ ਰਸ ਗਟਾਕ ਪੀਆਉ ਜੀਉ ॥
man har har vasiaa guramat har rasiaa har har ras gattaak peeaau jeeo |
The Name of the Lord, Har, Har, abides in their minds, and through the Guru's Teachings, they savor the Lord, Har, Har; they drink in the sublime essence of the Lord with abandon.
ਮਨਿ ਨਾਮੁ ਜਪਾਨਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮਨਿ ਭਾਨਾ ਹਰਿ ਭਗਤ ਜਨਾ ਮਨਿ ਚਾਉ ਜੀਉ ॥੧॥
man naam japaanaa har har man bhaanaa har bhagat janaa man chaau jeeo |1|
One who chants the Naam, the Name of the Lord, Har, Har, in his mind - the Lord is pleasing to his mind. In the mind of the devotees there is such a great yearning for the Lord. ||1||
ਜਗਿ ਮਰਣੁ ਨ ਭਾਇਆ ਨਿਤ ਆਪੁ ਲੁਕਾਇਆ ਮਤ ਜਮੁ ਪਕਰੈ ਲੈ ਜਾਇ ਜੀਉ ॥
jag maran na bhaaeaa nit aap lukaaeaa mat jam pakarai lai jaae jeeo |
The people of the world do not like death; they try to hide from it. They are afraid that the Messenger of Death may catch them and take them away.
ਹਰਿ ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੋ ਇਹੁ ਜੀਅੜਾ ਰਖਿਆ ਨ ਜਾਇ ਜੀਉ ॥
har antar baahar har prabh eko ihu jeearraa rakhiaa na jaae jeeo |
Inwardly and outwardly, the Lord God is the One and Only; this soul cannot be concealed from Him.
ਕਿਉ ਜੀਉ ਰਖੀਜੈ ਹਰਿ ਵਸਤੁ ਲੋੜੀਜੈ ਜਿਸ ਕੀ ਵਸਤੁ ਸੋ ਲੈ ਜਾਇ ਜੀਉ ॥
kiau jeeo rakheejai har vasat lorreejai jis kee vasat so lai jaae jeeo |
How can one keep one's soul, when the Lord wishes to have it? All things belong to Him, and He shall take them away.
ਮਨਮੁਖ ਕਰਣ ਪਲਾਵ ਕਰਿ ਭਰਮੇ ਸਭਿ ਅਉਖਧ ਦਾਰੂ ਲਾਇ ਜੀਉ ॥
manamukh karan palaav kar bharame sabh aaukhadh daaroo laae jeeo |
The self-willed manmukhs wander around in pathetic lamentation, trying all medicines and remedies.
ਜਿਸ ਕੀ ਵਸਤੁ ਪ੍ਰਭੁ ਲਏ ਸੁਆਮੀ ਜਨ ਉਬਰੇ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ਜੀਉ ॥
jis kee vasat prabh le suaamee jan ubare sabad kamaae jeeo |
God, the Master, unto whom all things belong, shall take them away; the Lord's servant is redeemed by living the Word of the Shabad.
ਜਗਿ ਮਰਣੁ ਨ ਭਾਇਆ ਨਿਤ ਆਪੁ ਲੁਕਾਇਆ ਮਤ ਜਮੁ ਪਕਰੈ ਲੈ ਜਾਇ ਜੀਉ ॥੨॥
jag maran na bhaaeaa nit aap lukaaeaa mat jam pakarai lai jaae jeeo |2|
The people of the world do not like death; they try to hide from it. They are afraid that the Messenger of Death may catch them and take them away. ||2||
ਧੁਰਿ ਮਰਣੁ ਲਿਖਾਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੋਹਾਇਆ ਜਨ ਉਬਰੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਧਿਆਨਿ ਜੀਉ ॥
dhur maran likhaaeaa guramukh sohaaeaa jan ubare har har dhiaan jeeo |
Death is pre-ordained; the Gurmukhs look beauteous, and the humble beings are saved, meditating on the Lord, Har, Har.
ਹਰਿ ਸੋਭਾ ਪਾਈ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਵਡਿਆਈ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਪੈਧੇ ਜਾਨਿ ਜੀਉ ॥
har sobhaa paaee har naam vaddiaaee har daragah paidhe jaan jeeo |
Through the Lord they obtain honor, and through the Lord's Name, glorious greatness. In the Court of the Lord, they are robed in honor.
ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਪੈਧੇ ਹਰਿ ਨਾਮੈ ਸੀਧੇ ਹਰਿ ਨਾਮੈ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥
har daragah paidhe har naamai seedhe har naamai te sukh paaeaa |
Robed in honor in the Court of the Lord, in the perfection of the Lord's Name, they obtain peace through the Lord's Name.
ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੋਵੈ ਦੁਖ ਮੇਟੇ ਹਰਿ ਰਾਮੈ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ ॥
janam maran dovai dukh mette har raamai naam samaaeaa |
The pains of both birth and death are eliminated, and they merge into the Name of the Lord.
ਹਰਿ ਜਨ ਪ੍ਰਭੁ ਰਲਿ ਏਕੋ ਹੋਏ ਹਰਿ ਜਨ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕ ਸਮਾਨਿ ਜੀਉ ॥
har jan prabh ral eko hoe har jan prabh ek samaan jeeo |
The Lord's servants meet with God and merge into Oneness. The Lord's servant and God are one and the same.
ਧੁਰਿ ਮਰਣੁ ਲਿਖਾਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੋਹਾਇਆ ਜਨ ਉਬਰੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਧਿਆਨਿ ਜੀਉ ॥੩॥
dhur maran likhaaeaa guramukh sohaaeaa jan ubare har har dhiaan jeeo |3|
Death is pre-ordained; the Gurmukhs look beauteous, and the humble beings are saved, meditating on the Lord, Har, Har. ||3||
ਜਗੁ ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ ਬਿਨਸਿ ਬਿਨਾਸੈ ਲਗਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਸਥਿਰੁ ਹੋਇ ਜੀਉ ॥
jag upajai binasai binas binaasai lag guramukh asathir hoe jeeo |
The people of the world are born, only to perish, and perish, and perish again. Only by attaching oneself to the Lord as Gurmukh, does one become permanent.
ਗੁਰੁ ਮੰਤ੍ਰੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਹਰਿ ਰਸਕਿ ਰਸਾਏ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਮੁਖਿ ਚੋਇ ਜੀਉ ॥
gur mantru drirraae har rasak rasaae har amrit har mukh choe jeeo |
The Guru implants His Mantra within the heart, and one savors the sublime essence of the Lord; the Ambrosial Nectar of the Lord trickles into his mouth.
ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸੁ ਪਾਇਆ ਮੁਆ ਜੀਵਾਇਆ ਫਿਰਿ ਬਾਹੁੜਿ ਮਰਣੁ ਨ ਹੋਈ ॥
har amrit ras paaeaa muaa jeevaaeaa fir baahurr maran na hoee |
Obtaining the Ambrosial Essence of the Lord, the dead are restored to life, and do not die again.
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਅਮਰ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਵੈ ਸੋਈ ॥
har har naam amar pad paaeaa har naam samaavai soee |
Through the Name of the Lord, Har, Har, one obtains the immortal status, and merges into the Lord's Name.
ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ਟੇਕ ਹੈ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ਜੀਉ ॥
jan naanak naam adhaar ttek hai bin naavai avar na koe jeeo |
The Naam, the Name of the Lord, is the only Support and Anchor of servant Nanak; without the Naam, there is nothing else at all.
ਜਗੁ ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ ਬਿਨਸਿ ਬਿਨਾਸੈ ਲਗਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਸਥਿਰੁ ਹੋਇ ਜੀਉ ॥੪॥੬॥੧੩॥
jag upajai binasai binas binaasai lag guramukh asathir hoe jeeo |4|6|13|
The people of the world are born, only to perish, and perish, and perish again. Only by attaching oneself to the Lord as Gurmukh, does one become permanent. ||4||6||13||