ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਕ੍ਰਿਸਨ ਨਾਮ ਤਾ ਕੋ ਧਰਿਯੋ ਗਰਗਹਿ ਮਨੈ ਬਿਚਾਰਿ ॥
krisan naam taa ko dhariyo garageh manai bichaar |
ਸਿਆਮ ਪਲੋਟੈ ਪਾਇ ਜਿਹ ਇਹ ਸਮ ਮਨੋ ਮੁਰਾਰਿ ॥੯੭॥
siaam palottai paae jih ih sam mano muraar |97|
Garg thought out in his mind and gave the name of Krishna to the boy and when the boy raised his feet, it seemed to the Pundit that he was similar to that of Vishnu.97.
ਸੁਕਲ ਬਰਨ ਸਤਿਜੁਗਿ ਭਏ ਪੀਤ ਬਰਨ ਤ੍ਰੇਤਾਇ ॥
sukal baran satijug bhe peet baran tretaae |
ਪੀਤ ਬਰਨ ਪਟ ਸਿਆਮ ਤਨ ਨਰ ਨਾਹਨਿ ਕੇ ਨਾਹਿ ॥੯੮॥
peet baran patt siaam tan nar naahan ke naeh |98|
The black colour is the symbol of Satyuga and the yellow of Treta, but wearing the yellow clothes and having the body of dark colour, both of these are not the characteristics of ordinary men.98.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਅੰਨ੍ਰਯ ਦਯੋ ਗਰਗੈ ਜਬ ਨੰਦਹਿ ਤਉ ਉਠਿ ਕੈ ਜਮੁਨਾ ਤਟਿ ਆਯੋ ॥
anray dayo garagai jab nandeh tau utth kai jamunaa tatt aayo |
When Nand presented the alms of corn to Garg, he, taking all, came to the banks of Yamuna in order to cook food
ਨ੍ਰਹਾਇ ਕਟੈ ਕਰਿ ਕੈ ਧੁਤੀਆ ਹਰਿ ਕੋ ਅਰੁ ਦੇਵਨ ਭੋਗ ਲਗਾਯੋ ॥
nrahaae kattai kar kai dhuteea har ko ar devan bhog lagaayo |
After taking bath, he offered food to gods and the Lord while he was remembering the Lord, Krishna
ਆਇ ਗਏ ਨੰਦ ਲਾਲ ਤਬੈ ਕਰ ਸੋ ਗਹਿ ਕੈ ਅਪੁਨੇ ਮੁਖ ਪਾਯੋ ॥
aae ge nand laal tabai kar so geh kai apune mukh paayo |
The son of Nand reached there and taking the food from the hand of Garg, he ate it
ਚਕ੍ਰਤ ਹ੍ਵੈ ਗਯੋ ਪੇਖਿ ਤਬੈ ਤਿਹ ਅੰਨ੍ਰਯ ਸਭੈ ਇਨ ਭੀਟਿ ਗਵਾਯੋ ॥੯੯॥
chakrat hvai gayo pekh tabai tih anray sabhai in bheett gavaayo |99|
The Brahmin, in wonder, began to see this and think that this boy with his touch had soiled his food.99.
ਫੇਰਿ ਬਿਚਾਰ ਕਰਿਯੋ ਮਨ ਮੈ ਇਹ ਤੇ ਨਹਿ ਬਾਲਕ ਪੈ ਹਰਿ ਜੀ ਹੈ ॥
fer bichaar kariyo man mai ih te neh baalak pai har jee hai |
ਮਾਨਸ ਪੰਚ ਭੂ ਆਤਮ ਕੋ ਮਿਲਿ ਕੈ ਤਿਨ ਸੋ ਕਰਤਾ ਸਰਜੀ ਹੈ ॥
maanas panch bhoo aatam ko mil kai tin so karataa sarajee hai |
Then the Pundit though in his mind, how can he be a boy?, this is some illusion. The creator has created this world with the unison of the mind, five elements and the soul
ਯਾਦ ਕਰੀ ਮਮਤਾ ਇਹ ਕਾਰਨ ਮਧ ਕੋ ਦੂਰ ਕਰੈ ਕਰਜੀ ਹੈ ॥
yaad karee mamataa ih kaaran madh ko door karai karajee hai |
I had been merely remembering Nand Lal and this will be my illusion
ਮੂੰਦ ਲਈ ਤਿਹ ਕੀ ਮਤਿ ਯੌ ਪਟ ਸੌ ਤਨ ਢਾਪਤ ਜਿਉ ਦਰਜੀ ਹੈ ॥੧੦੦॥
moond lee tih kee mat yau patt sau tan dtaapat jiau darajee hai |100|
That Brahmin could not recognize and his intellect closed down just as the tailor covers the body with a cloth.100.
ਨੰਦ ਕੁਮਾਰ ਤ੍ਰਿਬਾਰ ਭਯੋ ਜਬ ਤੋ ਮਨਿ ਬਾਮਨ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਿਓ ਹੈ ॥
nand kumaar tribaar bhayo jab to man baaman krodh kario hai |
When the same thing happened thrice, the Brahmin’s mind was filled with rage
ਮਾਤ ਖਿਝੀ ਜਸੁਦਾ ਹਰਿ ਕੋ ਗਹਿ ਕੈ ਉਰ ਆਪਨੇ ਲਾਇ ਧਰਿਓ ਹੈ ॥
maat khijhee jasudaa har ko geh kai ur aapane laae dhario hai |
The mother Yashoda cried at such saying and she hugged Krishna to her bosom
ਬੋਲ ਉਠੇ ਭਗਵਾਨ ਤਬੈ ਇਹ ਦੋਸ ਨ ਹੈ ਮੁਹਿ ਯਾਦ ਕਰਿਓ ਹੈ ॥
bol utthe bhagavaan tabai ih dos na hai muhi yaad kario hai |
Then Krishna said that he was not to be blamed for this, this Brahmin is only to be blamed.
ਪੰਡਿਤ ਜਾਨ ਲਈ ਮਨ ਮੈ ਉਠ ਕੈ ਤਿਹ ਕੇ ਤਬ ਪਾਇ ਪਰਿਓ ਹੈ ॥੧੦੧॥
panddit jaan lee man mai utth kai tih ke tab paae pario hai |101|
He remembered me thrice for eating food and I have gone there hearing this, the Brahmin realised in his mind and getting up, he touched the feet of Krishna.101.
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
DOHRA
ਨੰਦ ਦਾਨ ਤਾ ਕੌ ਦਯੋ ਕਹ ਲਉ ਕਹੋ ਸੁਨਾਇ ॥
nand daan taa kau dayo keh lau kaho sunaae |
The charity given by Nand to the Brahmin cannot be described
ਗਰਗ ਆਪਨੇ ਘਰਿ ਚਲਿਯੋ ਮਹਾ ਪ੍ਰਮੁਦ ਮਨਿ ਪਾਇ ॥੧੦੨॥
garag aapane ghar chaliyo mahaa pramud man paae |102|
With happy mind, Garg went to his home.102.
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਕ੍ਰਿਸਨਾਵਤਾਰੇ ਨਾਮਕਰਨ ਬਰਨਨੰ ॥
eit sree bachitr naattak granthe krisanaavataare naamakaran barananan |
End of the description of Naming ceremony in Bachittar Natak.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਬਾਲਕ ਰੂਪ ਧਰੇ ਹਰਿ ਜੀ ਪਲਨਾ ਪਰ ਝੂਲਤ ਹੈ ਤਬ ਕੈਸੇ ॥
baalak roop dhare har jee palanaa par jhoolat hai tab kaise |
ਮਾਤ ਲਡਾਵਤ ਹੈ ਤਿਹ ਕੌ ਔ ਝੁਲਾਵਤ ਹੈ ਕਰਿ ਮੋਹਿਤ ਕੈਸੇ ॥
maat laddaavat hai tih kau aau jhulaavat hai kar mohit kaise |
Krishna is swinging in the cradle in the form of a boy and his mother is oscillating him with affection
ਤਾ ਛਬਿ ਕੀ ਉਪਮਾ ਅਤਿ ਹੀ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਕਹੀ ਮੁਖ ਤੇ ਫੁਨਿ ਐਸੇ ॥
taa chhab kee upamaa at hee kab sayaam kahee mukh te fun aise |
ਭੂਮਿ ਦੁਖੀ ਮਨ ਮੈ ਅਤਿ ਹੀ ਜਨੁ ਪਾਲਤ ਹੈ ਰਿਪੁ ਦੈਤਨ ਜੈਸੇ ॥੧੦੩॥
bhoom dukhee man mai at hee jan paalat hai rip daitan jaise |103|
The poet has described the simile of this beautiful scene in this way, just as the earth sustains both friends and foes equally, in the same way, the mother Yashoda, knowing fully well the possibilities of the difficulties in bringing up Krishna, is susta
ਭੂਖ ਲਗੀ ਜਬ ਹੀ ਹਰਿ ਕੋ ਤਬ ਪੈ ਜਸੁਧਾ ਥਨ ਕੌ ਤਿਨਿ ਚਾਹਿਯੋ ॥
bhookh lagee jab hee har ko tab pai jasudhaa than kau tin chaahiyo |
When Krishna became hungry, he wanted to drink his mother Yashoda’s milk
ਮਾਤ ਉਠੀ ਨ ਭਯੋ ਮਨ ਕ੍ਰੁਧ ਤਬੈ ਪਗ ਸੋ ਮਹਿ ਗੋਡ ਕੈ ਬਾਹਿਯੋ ॥
maat utthee na bhayo man krudh tabai pag so meh godd kai baahiyo |
He moved his foot with force, the mother got up without getting angry
ਤੇਲ ਧਰਿਓ ਅਰੁ ਘੀਉ ਭਰਿਓ ਛੁਟਿ ਭੂਮਿ ਪਰਿਯੋ ਜਸੁ ਸ︀ਯਾਮ ਸਰਾਹਿਯੋ ॥
tel dhario ar gheeo bhario chhutt bhoom pariyo jas sayaam saraahiyo |
This vessels full of oil and ghee fell down from her hands on the earth
ਹੋਤ ਕੁਲਾਹਲ ਮਧ ਪੁਰੀ ਧਰਨੀ ਕੋ ਮਨੋ ਸਭ ਸੋਕ ਸੁ ਲਾਹਿਯੋ ॥੧੦੪॥
hot kulaahal madh puree dharanee ko mano sabh sok su laahiyo |104|
The poet Shyam visualized this scene in his imagination on the other hand, hearing about the killing of Putna, there was great tumult in Braja country and the suffering of the earth ended.104.
ਧਾਇ ਗਏ ਬ੍ਰਿਜ ਲੋਕ ਸਬੈ ਹਰਿ ਜੀ ਤਿਨ ਅਪਨੇ ਕੰਠ ਲਗਾਏ ॥
dhaae ge brij lok sabai har jee tin apane kantth lagaae |
All the people of Braja came running and everyone of them hugged Krishna
ਅਉਰ ਸਭੈ ਬ੍ਰਿਜ ਲੋਕ ਬਧੂ ਮਿਲਿ ਭਾਤਨ ਭਾਤਨ ਮੰਗਲ ਗਾਏ ॥
aaur sabhai brij lok badhoo mil bhaatan bhaatan mangal gaae |
The women of Braja country began to sing songs of joy of various types
ਭੂਮਿ ਹਲੀ ਨਭ ਯੋ ਇਹ ਕਉਤਕ ਬਾਰਨ ਭੇਦ ਯੌ ਭਾਖਿ ਸੁਨਾਏ ॥
bhoom halee nabh yo ih kautak baaran bhed yau bhaakh sunaae |
ਚਕ੍ਰਤ ਬਾਤ ਭਏ ਸੁਨਿ ਕੈ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੈ ਤਿਨ ਸਾਚ ਨ ਲਾਏ ॥੧੦੫॥
chakrat baat bhe sun kai apane man mai tin saach na laae |105|
The earth shook and the children began to relate various stories about the killing of Putana, hearing which all marveled in their minds and hesitated to accept this true episode.105.
ਸਵੈਯਾ ॥
savaiyaa |
SWAYYA
ਕਾਨਹਿ ਕੇ ਸਿਰ ਸਾਥ ਛੁਹਾਇ ਕੈ ਅਉਰ ਸਭੈ ਤਿਨ ਅੰਗਨ ਕੋ ॥
kaaneh ke sir saath chhuhaae kai aaur sabhai tin angan ko |
ਅਰੁ ਲੋਕ ਬੁਲਾਇ ਸਬੈ ਬ੍ਰਿਜ ਕੈ ਬਹੁ ਦਾਨ ਦਯੋ ਤਿਨ ਮੰਗਨ ਕੋ ॥
ar lok bulaae sabai brij kai bahu daan dayo tin mangan ko |
Inviting all the people of Braja, Nand and Yashod gave good deal of alms by touching them with the head and other limbs of Krishna
ਅਰੁ ਦਾਨ ਦਯੋ ਸਭ ਹੀ ਗ੍ਰਿਹ ਕੋ ਕਰ ਕੈ ਪਟ ਰੰਗਨ ਰੰਗਨ ਕੋ ॥
ar daan dayo sabh hee grih ko kar kai patt rangan rangan ko |
The charity of clothes etc. was given to many beggars
ਇਹ ਸਾਜ ਬਨਾਇ ਦਯੋ ਤਿਨ ਕੋ ਅਰੁ ਅਉਰ ਦਯੋ ਦੁਖ ਭੰਗਨ ਕੋ ॥੧੦੬॥
eih saaj banaae dayo tin ko ar aaur dayo dukh bhangan ko |106|
In this way many gifts of charity were presented in order to remove the sufferings of all.106.
ਕੰਸ ਬਾਚ ਤ੍ਰਿਣਾਵਰਤ ਸੋ ॥
kans baach trinaavarat so |
Speech of Kansa addressed to Tranavrata:
ਅੜਿਲ ॥
arril |
ARIL
ਜਬੈ ਪੂਤਨਾ ਹਨੀ ਸੁਨੀ ਗੋਕੁਲ ਬਿਖੈ ॥
jabai pootanaa hanee sunee gokul bikhai |
ਤ੍ਰਿਣਾਵਰਤ ਸੋ ਕਹਿਯੋ ਜਾਹੁ ਤਾ ਕੋ ਤਿਖੈ ॥
trinaavarat so kahiyo jaahu taa ko tikhai |
ਨੰਦ ਬਾਲ ਕੋ ਮਾਰੋ ਐਸੇ ਪਟਕਿ ਕੈ ॥
nand baal ko maaro aise pattak kai |
ਹੋ ਪਾਥਰ ਜਾਣੁ ਚਲਾਈਐ ਕਰ ਸੋ ਝਟਕਿ ਕੈ ॥੧੦੭॥
ho paathar jaan chalaaeeai kar so jhattak kai |107|
When kansa came to know that Putana had been killed in Gokul, he said to Tranvrata, “You go there and kill the son of Nand by dashing him like a stone with a jerk.107.
ਸਲੋਕੁ ॥
salok |
Salok:
ਪੂਰਨੁ ਕਬਹੁ ਨ ਡੋਲਤਾ ਪੂਰਾ ਕੀਆ ਪ੍ਰਭ ਆਪਿ ॥
pooran kabahu na ddolataa pooraa keea prabh aap |
The perfect person never wavers; God Himself made him perfect.
ਦਿਨੁ ਦਿਨੁ ਚੜੈ ਸਵਾਇਆ ਨਾਨਕ ਹੋਤ ਨ ਘਾਟਿ ॥੧੬॥
din din charrai savaaeaa naanak hot na ghaatt |16|
Day by day, he prospers; O Nanak, he shall not fail. ||16||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਪੂਰਨਮਾ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭ ਏਕੁ ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ॥
pooranamaa pooran prabh ek karan kaaran samarath |
The day of the full moon: God alone is Perfect; He is the All-powerful Cause of causes.
ਜੀਅ ਜੰਤ ਦਇਆਲ ਪੁਰਖੁ ਸਭ ਊਪਰਿ ਜਾ ਕਾ ਹਥੁ ॥
jeea jant deaal purakh sabh aoopar jaa kaa hath |
The Lord is kind and compassionate to all beings and creatures; His Protecting Hand is over all.
ਗੁਣ ਨਿਧਾਨ ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਰ ਕੀਆ ਜਾ ਕਾ ਹੋਇ ॥
gun nidhaan gobind gur keea jaa kaa hoe |
He is the Treasure of Excellence, the Lord of the Universe; through the Guru, He acts.
ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਪ੍ਰਭੁ ਸੁਜਾਨੁ ਅਲਖ ਨਿਰੰਜਨ ਸੋਇ ॥
antarajaamee prabh sujaan alakh niranjan soe |
God, the Inner-knower, the Searcher of hearts, is All-knowing, Unseen and Immaculately Pure.
ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪਰਮੇਸਰੋ ਸਭ ਬਿਧਿ ਜਾਨਣਹਾਰ ॥
paarabraham paramesaro sabh bidh jaananahaar |
The Supreme Lord God, the Transcendent Lord, is the Knower of all ways and means.
ਸੰਤ ਸਹਾਈ ਸਰਨਿ ਜੋਗੁ ਆਠ ਪਹਰ ਨਮਸਕਾਰ ॥
sant sahaaee saran jog aatth pehar namasakaar |
He is the Support of His Saints, with the Power to give Sanctuary. Twenty-four hours a day, I bow in reverence to Him.
ਅਕਥ ਕਥਾ ਨਹ ਬੂਝੀਐ ਸਿਮਰਹੁ ਹਰਿ ਕੇ ਚਰਨ ॥
akath kathaa neh boojheeai simarahu har ke charan |
His Unspoken Speech cannot be understood; I meditate on the Feet of the Lord.
ਪਤਿਤ ਉਧਾਰਨ ਅਨਾਥ ਨਾਥ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਸਰਨ ॥੧੬॥
patit udhaaran anaath naath naanak prabh kee saran |16|
He is the Saving Grace of sinners, the Master of the masterless; Nanak has entered God's Sanctuary. ||16||
ਸਲੋਕੁ ॥
salok |
Salok:
ਦੁਖ ਬਿਨਸੇ ਸਹਸਾ ਗਇਓ ਸਰਨਿ ਗਹੀ ਹਰਿ ਰਾਇ ॥
dukh binase sahasaa geo saran gahee har raae |
My pain is gone, and my sorrows have departed, since I took to the Sanctuary of the Lord, my King.
ਮਨਿ ਚਿੰਦੇ ਫਲ ਪਾਇਆ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਇ ॥੧੭॥
man chinde fal paaeaa naanak har gun gaae |17|
I have obtained the fruits of my mind's desires, O Nanak, singing the Glorious Praises of the Lord. ||17||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
Pauree:
ਕੋਈ ਗਾਵੈ ਕੋ ਸੁਣੈ ਕੋਈ ਕਰੈ ਬੀਚਾਰੁ ॥
koee gaavai ko sunai koee karai beechaar |
Some sing, some listen, and some contemplate;
ਕੋ ਉਪਦੇਸੈ ਕੋ ਦ੍ਰਿੜੈ ਤਿਸ ਕਾ ਹੋਇ ਉਧਾਰੁ ॥
ko upadesai ko drirrai tis kaa hoe udhaar |
some preach, and some implant the Name within; this is how they are saved.
ਕਿਲਬਿਖ ਕਾਟੈ ਹੋਇ ਨਿਰਮਲਾ ਜਨਮ ਜਨਮ ਮਲੁ ਜਾਇ ॥
kilabikh kaattai hoe niramalaa janam janam mal jaae |
Their sinful mistakes are erased, and they become pure; the filth of countless incarnations is washed away.
ਹਲਤਿ ਪਲਤਿ ਮੁਖੁ ਊਜਲਾ ਨਹ ਪੋਹੈ ਤਿਸੁ ਮਾਇ ॥
halat palat mukh aoojalaa neh pohai tis maae |
In this world and the next, their faces shall be radiant; they shall not be touched by Maya.
ਸੋ ਸੁਰਤਾ ਸੋ ਬੈਸਨੋ ਸੋ ਗਿਆਨੀ ਧਨਵੰਤੁ ॥
so surataa so baisano so giaanee dhanavant |
They are intuitively wise, and they are Vaishnaavs, worshippers of Vishnu; they are spiritually wise, wealthy and prosperous.
ਸੋ ਸੂਰਾ ਕੁਲਵੰਤੁ ਸੋਇ ਜਿਨਿ ਭਜਿਆ ਭਗਵੰਤੁ ॥
so sooraa kulavant soe jin bhajiaa bhagavant |
They are spiritual heros, of noble birth, who vibrate upon the Lord God.
ਖਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੁ ਸੂਦੁ ਬੈਸੁ ਉਧਰੈ ਸਿਮਰਿ ਚੰਡਾਲ ॥
khatree braahaman sood bais udharai simar chanddaal |
The Kh'shatriyas, the Brahmins, the low-caste Soodras, the Vaisha workers and the outcast pariahs are all saved,
ਜਿਨਿ ਜਾਨਿਓ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਨਾ ਨਾਨਕ ਤਿਸਹਿ ਰਵਾਲ ॥੧੭॥
jin jaanio prabh aapanaa naanak tiseh ravaal |17|
meditating on the Lord. Nanak is the dust of the feet of those who know his God. ||17||
ਗਉੜੀ ਕੀ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੪ ॥
gaurree kee vaar mahalaa 4 |
Vaar In Gauree, Fourth Mehl:
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ik oankaar satigur prasaad |
One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru:
ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥
salok mahalaa 4 |
Salok Fourth Mehl:
ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਦਇਆਲੁ ਹੈ ਜਿਸ ਨੋ ਸਮਤੁ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥
satigur purakh deaal hai jis no samat sabh koe |
The True Guru, the Primal Being, is kind and compassionate; all are alike to Him.
ਏਕ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਕਰਿ ਦੇਖਦਾ ਮਨ ਭਾਵਨੀ ਤੇ ਸਿਧਿ ਹੋਇ ॥
ek drisatt kar dekhadaa man bhaavanee te sidh hoe |
He looks upon all impartially; with pure faith in the mind, He is obtained.
ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਚਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹੈ ਹਰਿ ਉਤਮੁ ਹਰਿ ਪਦੁ ਸੋਇ ॥
satigur vich amrit hai har utam har pad soe |
The Ambrosial Nectar is within the True Guru; He is exalted and sublime, of Godly status.
ਨਾਨਕ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹਰਿ ਧਿਆਈਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਵੈ ਕੋਇ ॥੧॥
naanak kirapaa te har dhiaaeeai guramukh paavai koe |1|
O Nanak, by His Grace, one meditates on the Lord; the Gurmukhs obtain Him. ||1||
ਮਃ ੪ ॥
mahalaa 4 |
Fourth Mehl:
ਹਉਮੈ ਮਾਇਆ ਸਭ ਬਿਖੁ ਹੈ ਨਿਤ ਜਗਿ ਤੋਟਾ ਸੰਸਾਰਿ ॥
haumai maaeaa sabh bikh hai nit jag tottaa sansaar |
Egotism and Maya are total poison; in these, people continually suffer loss in this world.
ਲਾਹਾ ਹਰਿ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ॥
laahaa har dhan khattiaa guramukh sabad veechaar |
The Gurmukh earns the profit of the wealth of the Lord's Name, contemplating the Word of the Shabad.
ਹਉਮੈ ਮੈਲੁ ਬਿਖੁ ਉਤਰੈ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥
haumai mail bikh utarai har amrit har ur dhaar |
The poisonous filth of egotism is removed, when one enshrines the Ambrosial Name of the Lord within the heart.
ਸਭਿ ਕਾਰਜ ਤਿਨ ਕੇ ਸਿਧਿ ਹਹਿ ਜਿਨ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥
sabh kaaraj tin ke sidh heh jin guramukh kirapaa dhaar |
All the Gurmukh's affairs are brought to perfect completion; the Lord has showered him with His Mercy.
ਨਾਨਕ ਜੋ ਧੁਰਿ ਮਿਲੇ ਸੇ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਹਰਿ ਮੇਲੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿ ॥੨॥
naanak jo dhur mile se mil rahe har mele sirajanahaar |2|
O Nanak, one who meets the Primal Lord remains blended with the Lord, the Creator Lord. ||2||