ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥

salok mahalaa 5 |

Salok, Fifth Mehl:

ਅੰਦਰਹੁ ਅੰਨਾ ਬਾਹਰਹੁ ਅੰਨਾ ਕੂੜੀ ਕੂੜੀ ਗਾਵੈ ॥

andarahu anaa baaharahu anaa koorree koorree gaavai |

Blind inwardly, and blind outwardly, he sings falsely, falsely.

ਦੇਹੀ ਧੋਵੈ ਚਕ੍ਰ ਬਣਾਏ ਮਾਇਆ ਨੋ ਬਹੁ ਧਾਵੈ ॥

dehee dhovai chakr banaae maaeaa no bahu dhaavai |

He washes his body, and draws ritual marks on it, and totally runs after wealth.

ਅੰਦਰਿ ਮੈਲੁ ਨ ਉਤਰੈ ਹਉਮੈ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਵੈ ॥

andar mail na utarai haumai fir fir aavai jaavai |

But the filth of his egotism is not removed from within, and over and over again, he comes and goes in reincarnation.

ਨੀਂਦ ਵਿਆਪਿਆ ਕਾਮਿ ਸੰਤਾਪਿਆ ਮੁਖਹੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਹਾਵੈ ॥

neend viaapiaa kaam santaapiaa mukhahu har har kahaavai |

Engulfed in sleep, and tormented by frustrated sexual desire, he chants the Lord's Name with his mouth.

ਬੈਸਨੋ ਨਾਮੁ ਕਰਮ ਹਉ ਜੁਗਤਾ ਤੁਹ ਕੁਟੇ ਕਿਆ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ॥

baisano naam karam hau jugataa tuh kutte kiaa fal paavai |

He is called a Vaishnav, but he is bound to deeds of egotism; by threshing only husks, what rewards can be obtained?

ਹੰਸਾ ਵਿਚਿ ਬੈਠਾ ਬਗੁ ਨ ਬਣਈ ਨਿਤ ਬੈਠਾ ਮਛੀ ਨੋ ਤਾਰ ਲਾਵੈ ॥

hansaa vich baitthaa bag na banee nit baitthaa machhee no taar laavai |

Sitting among the swans, the crane does not become one of them; sitting there, he keeps staring at the fish.

ਜਾ ਹੰਸ ਸਭਾ ਵੀਚਾਰੁ ਕਰਿ ਦੇਖਨਿ ਤਾ ਬਗਾ ਨਾਲਿ ਜੋੜੁ ਕਦੇ ਨ ਆਵੈ ॥

jaa hans sabhaa veechaar kar dekhan taa bagaa naal jorr kade na aavai |

And when the gathering of swans looks and sees, they realize that they can never form an alliance with the crane.

ਹੰਸਾ ਹੀਰਾ ਮੋਤੀ ਚੁਗਣਾ ਬਗੁ ਡਡਾ ਭਾਲਣ ਜਾਵੈ ॥

hansaa heeraa motee chuganaa bag ddaddaa bhaalan jaavai |

The swans peck at the diamonds and pearls, while the crane chases after frogs.

ਉਡਰਿਆ ਵੇਚਾਰਾ ਬਗੁਲਾ ਮਤੁ ਹੋਵੈ ਮੰਞੁ ਲਖਾਵੈ ॥

auddariaa vechaaraa bagulaa mat hovai many lakhaavai |

The poor crane flies away, so that his secret will not be exposed.

ਜਿਤੁ ਕੋ ਲਾਇਆ ਤਿਤ ਹੀ ਲਾਗਾ ਕਿਸੁ ਦੋਸੁ ਦਿਚੈ ਜਾ ਹਰਿ ਏਵੈ ਭਾਵੈ ॥

jit ko laaeaa tith hee laagaa kis dos dichai jaa har evai bhaavai |

Whatever the Lord attaches one to, to that he is attached. Who is to blame, when the Lord wills it so?

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਰਵਰੁ ਰਤਨੀ ਭਰਪੂਰੇ ਜਿਸੁ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਸੋ ਪਾਵੈ ॥

satigur saravar ratanee bharapoore jis praapat so paavai |

The True Guru is the lake, overflowing with pearls. One who meets the True Guru obtains them.

ਸਿਖ ਹੰਸ ਸਰਵਰਿ ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਹੁਕਮਾਵੈ ॥

sikh hans saravar ikatthe hoe satigur kai hukamaavai |

The Sikh-swans gather at the lake, according to the Will of the True Guru.

ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਮਾਣਕ ਸਰਵਰਿ ਭਰਪੂਰੇ ਖਾਇ ਖਰਚਿ ਰਹੇ ਤੋਟਿ ਨ ਆਵੈ ॥

ratan padaarath maanak saravar bharapoore khaae kharach rahe tott na aavai |

The lake is filled with the wealth of these jewels and pearls; they are spent and consumed, but they never run out.

ਸਰਵਰ ਹੰਸੁ ਦੂਰਿ ਨ ਹੋਈ ਕਰਤੇ ਏਵੈ ਭਾਵੈ ॥

saravar hans door na hoee karate evai bhaavai |

The swan never leaves the lake; such is the Pleasure of the Creator's Will.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਜਿਸ ਦੈ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗੁ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੋ ਸਿਖੁ ਗੁਰੂ ਪਹਿ ਆਵੈ ॥

jan naanak jis dai masatak bhaag dhur likhiaa so sikh guroo peh aavai |

O servant Nanak, one who has such pre-ordained destiny inscribed upon his forehead - that Sikh comes to the Guru.

ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਕੁਟੰਬ ਸਭਿ ਤਾਰੇ ਸਭਾ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਛਡਾਵੈ ॥੧॥

aap tariaa kuttanb sabh taare sabhaa srisatt chhaddaavai |1|

He saves himself, and saves all his generations as well; he emancipates the whole world. ||1||