ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ik oankaar sat naam karataa purakh nirbhau niravair akaal moorat ajoonee saibhan gur prasaad |

One Universal Creator God. Truth Is The Name. Creative Being Personified. No Fear. No Hatred. Image Of The Undying. Beyond Birth. Self-Existent. By Guru's Grace:

ਰਾਗੁ ਆਸਾ ਬਾਣੀ ਭਗਤਾ ਕੀ ॥

raag aasaa baanee bhagataa kee |

Raag Aasaa, The Word Of The Devotees:

ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਨਾਮਦੇਉ ਜੀਉ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀਉ ॥

kabeer jeeo naamadeo jeeo ravidaas jeeo |

Kabeer, Naam Dayv And Ravi Daas.

ਆਸਾ ਸ੍ਰੀ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ॥

aasaa sree kabeer jeeo |

Aasaa, Kabeer Jee:

ਗੁਰ ਚਰਣ ਲਾਗਿ ਹਮ ਬਿਨਵਤਾ ਪੂਛਤ ਕਹ ਜੀਉ ਪਾਇਆ ॥

gur charan laag ham binavataa poochhat keh jeeo paaeaa |

Falling at the Feet of the Guru, I pray, and ask Him, "Why was man created?

ਕਵਨ ਕਾਜਿ ਜਗੁ ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ ਕਹਹੁ ਮੋਹਿ ਸਮਝਾਇਆ ॥੧॥

kavan kaaj jag upajai binasai kahahu mohi samajhaaeaa |1|

What deeds cause the world to come into being, and be destroyed? Tell me, that I may understand." ||1||

ਦੇਵ ਕਰਹੁ ਦਇਆ ਮੋਹਿ ਮਾਰਗਿ ਲਾਵਹੁ ਜਿਤੁ ਭੈ ਬੰਧਨ ਤੂਟੈ ॥

dev karahu deaa mohi maarag laavahu jit bhai bandhan toottai |

O Divine Guru, please, show Mercy to me, and place me on the right path, by which the bonds of fear may be cut away.

ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖ ਫੇੜ ਕਰਮ ਸੁਖ ਜੀਅ ਜਨਮ ਤੇ ਛੂਟੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

janam maran dukh ferr karam sukh jeea janam te chhoottai |1| rahaau |

The pains of birth and death come from past actions and karma; peace comes when the soul finds release from reincarnation. ||1||Pause||

ਮਾਇਆ ਫਾਸ ਬੰਧ ਨਹੀ ਫਾਰੈ ਅਰੁ ਮਨ ਸੁੰਨਿ ਨ ਲੂਕੇ ॥

maaeaa faas bandh nahee faarai ar man sun na looke |

The mortal does not break free from the bonds of the noose of Maya, and he does not seek the shelter of the profound, absolute Lord.

ਆਪਾ ਪਦੁ ਨਿਰਬਾਣੁ ਨ ਚੀਨੑਿਆ ਇਨ ਬਿਧਿ ਅਭਿਉ ਨ ਚੂਕੇ ॥੨॥

aapaa pad nirabaan na cheenaiaa in bidh abhiau na chooke |2|

He does not realize the dignity of the self, and Nirvaanaa; because of this, his doubt does not depart. ||2||

ਕਹੀ ਨ ਉਪਜੈ ਉਪਜੀ ਜਾਣੈ ਭਾਵ ਅਭਾਵ ਬਿਹੂਣਾ ॥

kahee na upajai upajee jaanai bhaav abhaav bihoonaa |

The soul is not born, even though he thinks it is born; it is free from birth and death.

ਉਦੈ ਅਸਤ ਕੀ ਮਨ ਬੁਧਿ ਨਾਸੀ ਤਉ ਸਦਾ ਸਹਜਿ ਲਿਵ ਲੀਣਾ ॥੩॥

audai asat kee man budh naasee tau sadaa sehaj liv leenaa |3|

When the mortal gives up his ideas of birth and death, he remains constantly absorbed in the Lord's Love. ||3||

ਜਿਉ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬੁ ਬਿੰਬ ਕਉ ਮਿਲੀ ਹੈ ਉਦਕ ਕੁੰਭੁ ਬਿਗਰਾਨਾ ॥

jiau pratibinb binb kau milee hai udak kunbh bigaraanaa |

As the reflection of an object blends in the water when the pitcher is broken,

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਐਸਾ ਗੁਣ ਭ੍ਰਮੁ ਭਾਗਾ ਤਉ ਮਨੁ ਸੁੰਨਿ ਸਮਾਨਾਂ ॥੪॥੧॥

kahu kabeer aisaa gun bhram bhaagaa tau man sun samaanaan |4|1|

says Kabeer, just so virtue dispels doubt, and then the soul is absorbed in the profound, absolute Lord. ||4||1||