ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥

salok mahalaa 4 |

Salok, Fourth Mehl:

ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਸਭੁ ਖੇਤੁ ਹੈ ਹਰਿ ਆਪਿ ਕਿਰਸਾਣੀ ਲਾਇਆ ॥

har prabh kaa sabh khet hai har aap kirasaanee laaeaa |

Everyone is the field of the Lord God; the Lord Himself cultivates this field.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਬਖਸਿ ਜਮਾਈਅਨੁ ਮਨਮੁਖੀ ਮੂਲੁ ਗਵਾਇਆ ॥

guramukh bakhas jamaaeean manamukhee mool gavaaeaa |

The Gurmukh grows the crop of forgiveness, while the self-willed manmukh loses even his roots.

ਸਭੁ ਕੋ ਬੀਜੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਨੋ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ਸੋ ਖੇਤੁ ਜਮਾਇਆ ॥

sabh ko beeje aapane bhale no har bhaavai so khet jamaaeaa |

They all plant for their own good, but the Lord causes to grow only that field with which He is pleased.

ਗੁਰਸਿਖੀ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਬੀਜਿਆ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਫਲੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪਾਇਆ ॥

gurasikhee har amrit beejiaa har amrit naam fal amrit paaeaa |

The GurSikh plants the seed of the Lord's Ambrosial Nectar, and obtains the Lord's Ambrosial Naam as his Ambrosial Fruit.

ਜਮੁ ਚੂਹਾ ਕਿਰਸ ਨਿਤ ਕੁਰਕਦਾ ਹਰਿ ਕਰਤੈ ਮਾਰਿ ਕਢਾਇਆ ॥

jam choohaa kiras nit kurakadaa har karatai maar kadtaaeaa |

The mouse of Death is continually gnawing away at the crop, but the Creator Lord has beaten it off and driven it away.

ਕਿਰਸਾਣੀ ਜੰਮੀ ਭਾਉ ਕਰਿ ਹਰਿ ਬੋਹਲ ਬਖਸ ਜਮਾਇਆ ॥

kirasaanee jamee bhaau kar har bohal bakhas jamaaeaa |

The farm was successful, by the Love of the Lord, and the crop was produced by God's Grace.

ਤਿਨ ਕਾ ਕਾੜਾ ਅੰਦੇਸਾ ਸਭੁ ਲਾਹਿਓਨੁ ਜਿਨੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਧਿਆਇਆ ॥

tin kaa kaarraa andesaa sabh laahion jinee satigur purakh dhiaaeaa |

He has removed all the burning and anxiety of those, who have meditated on the True Guru, the Primal Being.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿਆ ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਤਰਾਇਆ ॥੧॥

jan naanak naam araadhiaa aap tariaa sabh jagat taraaeaa |1|

O servant Nanak, one who worships and adores the Naam, the Name of the Lord, swims across, and saves the whole world as well. ||1||