ਮਃ ੩ ॥

mahalaa 3 |

Third Mehl:

ਮਨਮੁਖ ਬੋਲਿ ਨ ਜਾਣਨੀ ਓਨਾ ਅੰਦਰਿ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥

manamukh bol na jaananee onaa andar kaam krodh ahankaar |

The self-willed manmukhs do not know what they are saying. They are filled with sexual desire, anger and egotism.

ਓਇ ਥਾਉ ਕੁਥਾਉ ਨ ਜਾਣਨੀ ਉਨ ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥

oe thaau kuthaau na jaananee un antar lobh vikaar |

They do not understand right places and wrong places; they are filled with greed and corruption.

ਓਇ ਆਪਣੈ ਸੁਆਇ ਆਇ ਬਹਿ ਗਲਾ ਕਰਹਿ ਓਨਾ ਮਾਰੇ ਜਮੁ ਜੰਦਾਰੁ ॥

oe aapanai suaae aae beh galaa kareh onaa maare jam jandaar |

They come, and sit and talk for their own purposes. The Messenger of Death strikes them down.

ਅਗੈ ਦਰਗਹ ਲੇਖੈ ਮੰਗਿਐ ਮਾਰਿ ਖੁਆਰੁ ਕੀਚਹਿ ਕੂੜਿਆਰ ॥

agai daragah lekhai mangiai maar khuaar keecheh koorriaar |

Hereafter, they are called to account in the Court of the Lord; the false ones are struck down and humiliated.

ਏਹ ਕੂੜੈ ਕੀ ਮਲੁ ਕਿਉ ਉਤਰੈ ਕੋਈ ਕਢਹੁ ਇਹੁ ਵੀਚਾਰੁ ॥

eeh koorrai kee mal kiau utarai koee kadtahu ihu veechaar |

How can this filth of falsehood be washed off? Can anyone think about this, and find the way?

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤਾ ਨਾਮੁ ਦਿੜਾਏ ਸਭਿ ਕਿਲਵਿਖ ਕਟਣਹਾਰੁ ॥

satigur milai taa naam dirraae sabh kilavikh kattanahaar |

If one meets with the True Guru, He implants the Naam, the Name of the Lord within; all his sins are destroyed.

ਨਾਮੁ ਜਪੇ ਨਾਮੋ ਆਰਾਧੇ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕਉ ਕਰਹੁ ਸਭਿ ਨਮਸਕਾਰੁ ॥

naam jape naamo aaraadhe tis jan kau karahu sabh namasakaar |

Let all bow in humility to that humble being who chants the Naam, and worships the Naam in adoration.

ਮਲੁ ਕੂੜੀ ਨਾਮਿ ਉਤਾਰੀਅਨੁ ਜਪਿ ਨਾਮੁ ਹੋਆ ਸਚਿਆਰੁ ॥

mal koorree naam utaareean jap naam hoaa sachiaar |

The Naam washes off the filth of falsehood; chanting the Naam, one becomes truthful.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਜਿਸ ਦੇ ਏਹਿ ਚਲਤ ਹਹਿ ਸੋ ਜੀਵਉ ਦੇਵਣਹਾਰੁ ॥੨॥

jan naanak jis de ehi chalat heh so jeevau devanahaar |2|

O servant Nanak, wondrous are the plays of the Lord, the Giver of life. ||2||