ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa 3 |

Salok, Third Mehl:

ਇਸੁ ਜਗ ਮਹਿ ਸੰਤੀ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਇ ॥

eis jag meh santee dhan khattiaa jinaa satigur miliaa prabh aae |

In this world, the Saints earn the wealth; they come to meet God through the True Guru.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਇਸੁ ਧਨ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥

satigur sach drirraaeaa is dhan kee keemat kahee na jaae |

The True Guru implants the Truth within; the value of this wealth cannot be described.

ਇਤੁ ਧਨਿ ਪਾਇਐ ਭੁਖ ਲਥੀ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥

eit dhan paaeiai bhukh lathee sukh vasiaa man aae |

Obtaining this wealth, hunger is relieved, and peace comes to dwell in the mind.

ਜਿੰਨੑਾ ਕਉ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨੀ ਪਾਇਆ ਆਇ ॥

jinaa kau dhur likhiaa tinee paaeaa aae |

Only those who have such pre-ordained destiny, come to receive this.

ਮਨਮੁਖੁ ਜਗਤੁ ਨਿਰਧਨੁ ਹੈ ਮਾਇਆ ਨੋ ਬਿਲਲਾਇ ॥

manamukh jagat niradhan hai maaeaa no bilalaae |

The world of the self-willed manmukh is poor, crying out for Maya.

ਅਨਦਿਨੁ ਫਿਰਦਾ ਸਦਾ ਰਹੈ ਭੁਖ ਨ ਕਦੇ ਜਾਇ ॥

anadin firadaa sadaa rahai bhukh na kade jaae |

Night and day, it wanders continually, and its hunger is never relieved.

ਸਾਂਤਿ ਨ ਕਦੇ ਆਵਈ ਨਹ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

saant na kade aavee neh sukh vasai man aae |

It never finds calm tranquility, and peace never comes to dwell in its mind.

ਸਦਾ ਚਿੰਤ ਚਿਤਵਦਾ ਰਹੈ ਸਹਸਾ ਕਦੇ ਨ ਜਾਇ ॥

sadaa chint chitavadaa rahai sahasaa kade na jaae |

It is always plagued by anxiety, and its cynicism never departs.

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮਤਿ ਭਵੀ ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਮਿਲੈ ਤਾ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ॥

naanak vin satigur mat bhavee satigur no milai taa sabad kamaae |

O Nanak, without the True Guru, the intellect is perverted; if one meets the True Guru, then one practices the Word of the Shabad.

ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥

sadaa sadaa sukh meh rahai sache maeh samaae |1|

Forever and ever, he dwells in peace, and merges in the True Lord. ||1||