ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥

sireeraag mahalaa 1 |

Siree Raag, First Mehl:

ਸੁਣਿ ਮਨ ਭੂਲੇ ਬਾਵਰੇ ਗੁਰ ਕੀ ਚਰਣੀ ਲਾਗੁ ॥

sun man bhoole baavare gur kee charanee laag |

Listen, O deluded and demented mind: hold tight to the Guru's Feet.

ਹਰਿ ਜਪਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੂ ਜਮੁ ਡਰਪੈ ਦੁਖ ਭਾਗੁ ॥

har jap naam dhiaae too jam ddarapai dukh bhaag |

Chant and meditate on the Naam, the Name of the Lord; death will be afraid of you, and suffering shall depart.

ਦੂਖੁ ਘਣੋ ਦੋਹਾਗਣੀ ਕਿਉ ਥਿਰੁ ਰਹੈ ਸੁਹਾਗੁ ॥੧॥

dookh ghano dohaaganee kiau thir rahai suhaag |1|

The deserted wife suffers terrible pain. How can her Husband Lord remain with her forever? ||1||

ਭਾਈ ਰੇ ਅਵਰੁ ਨਾਹੀ ਮੈ ਥਾਉ ॥

bhaaee re avar naahee mai thaau |

O Siblings of Destiny, I have no other place to go.

ਮੈ ਧਨੁ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਗੁਰਿ ਦੀਆ ਬਲਿ ਜਾਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

mai dhan naam nidhaan hai gur deea bal jaau |1| rahaau |

The Guru has given me the Treasure of the Wealth of the Naam; I am a sacrifice to Him. ||1||Pause||

ਗੁਰਮਤਿ ਪਤਿ ਸਾਬਾਸਿ ਤਿਸੁ ਤਿਸ ਕੈ ਸੰਗਿ ਮਿਲਾਉ ॥

guramat pat saabaas tis tis kai sang milaau |

The Guru's Teachings bring honor. Blessed is He-may I meet and be with Him!

ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਘੜੀ ਨ ਜੀਵਊ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਮਰਿ ਜਾਉ ॥

tis bin gharree na jeevaoo bin naavai mar jaau |

Without Him, I cannot live, even for a moment. Without His Name, I die.

ਮੈ ਅੰਧੁਲੇ ਨਾਮੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਟੇਕ ਟਿਕੀ ਘਰਿ ਜਾਉ ॥੨॥

mai andhule naam na veesarai ttek ttikee ghar jaau |2|

I am blind-may I never forget the Naam! Under His Protection, I shall reach my true home. ||2||

ਗੁਰੂ ਜਿਨਾ ਕਾ ਅੰਧੁਲਾ ਚੇਲੇ ਨਾਹੀ ਠਾਉ ॥

guroo jinaa kaa andhulaa chele naahee tthaau |

Those chaylaas, those devotees, whose spiritual teacher is blind, shall not find their place of rest.

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਉ ਨ ਪਾਈਐ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਕਿਆ ਸੁਆਉ ॥

bin satigur naau na paaeeai bin naavai kiaa suaau |

Without the True Guru, the Name is not obtained. Without the Name, what is the use of it all?

ਆਇ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਵਣਾ ਜਿਉ ਸੁੰਞੈ ਘਰਿ ਕਾਉ ॥੩॥

aae geaa pachhutaavanaa jiau sunyai ghar kaau |3|

People come and go, regretting and repenting, like crows in a deserted house. ||3||

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਦੁਖੁ ਦੇਹੁਰੀ ਜਿਉ ਕਲਰ ਕੀ ਭੀਤਿ ॥

bin naavai dukh dehuree jiau kalar kee bheet |

Without the Name, the body suffers in pain; it crumbles like a wall of sand.

ਤਬ ਲਗੁ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਈਐ ਜਬ ਲਗੁ ਸਾਚੁ ਨ ਚੀਤਿ ॥

tab lag mehal na paaeeai jab lag saach na cheet |

As long as Truth does not enter into the consciousness, the Mansion of the Lord's Presence is not found.

ਸਬਦਿ ਰਪੈ ਘਰੁ ਪਾਈਐ ਨਿਰਬਾਣੀ ਪਦੁ ਨੀਤਿ ॥੪॥

sabad rapai ghar paaeeai nirabaanee pad neet |4|

Attuned to the Shabad, we enter our home, and obtain the Eternal State of Nirvaanaa. ||4||

ਹਉ ਗੁਰ ਪੂਛਉ ਆਪਣੇ ਗੁਰ ਪੁਛਿ ਕਾਰ ਕਮਾਉ ॥

hau gur poochhau aapane gur puchh kaar kamaau |

I ask my Guru for His Advice, and I follow the Guru's Advice.

ਸਬਦਿ ਸਲਾਹੀ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਦੁਖੁ ਜਲਿ ਜਾਉ ॥

sabad salaahee man vasai haumai dukh jal jaau |

With the Shabads of Praise abiding in the mind, the pain of egotism is burnt away.

ਸਹਜੇ ਹੋਇ ਮਿਲਾਵੜਾ ਸਾਚੇ ਸਾਚਿ ਮਿਲਾਉ ॥੫॥

sahaje hoe milaavarraa saache saach milaau |5|

We are intuitively united with Him, and we meet the Truest of the True. ||5||

ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਸੇ ਨਿਰਮਲੇ ਤਜਿ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥

sabad rate se niramale taj kaam krodh ahankaar |

Those who are attuned to the Shabad are spotless and pure; they renounce sexual desire, anger, selfishness and conceit.

ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਨਿ ਸਦ ਸਦਾ ਹਰਿ ਰਾਖਹਿ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥

naam salaahan sad sadaa har raakheh ur dhaar |

They sing the Praises of the Naam, forever and ever; they keep the Lord enshrined within their hearts.

ਸੋ ਕਿਉ ਮਨਹੁ ਵਿਸਾਰੀਐ ਸਭ ਜੀਆ ਕਾ ਆਧਾਰੁ ॥੬॥

so kiau manahu visaareeai sabh jeea kaa aadhaar |6|

How could we ever forget Him from our minds? He is the Support of all beings. ||6||

ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਸੋ ਮਰਿ ਰਹੈ ਫਿਰਿ ਮਰੈ ਨ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ॥

sabad marai so mar rahai fir marai na doojee vaar |

One who dies in the Shabad is beyond death, and shall never die again.

ਸਬਦੈ ਹੀ ਤੇ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਨਾਮੇ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥

sabadai hee te paaeeai har naame lagai piaar |

Through the Shabad, we find Him, and embrace love for the Name of the Lord.

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਜਗੁ ਭੂਲਾ ਫਿਰੈ ਮਰਿ ਜਨਮੈ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥੭॥

bin sabadai jag bhoolaa firai mar janamai vaaro vaar |7|

Without the Shabad, the world is deceived; it dies and is reborn, over and over again. ||7||

ਸਭ ਸਾਲਾਹੈ ਆਪ ਕਉ ਵਡਹੁ ਵਡੇਰੀ ਹੋਇ ॥

sabh saalaahai aap kau vaddahu vadderee hoe |

All praise themselves, and call themselves the greatest of the great.

ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਆਪੁ ਨ ਚੀਨੀਐ ਕਹੇ ਸੁਣੇ ਕਿਆ ਹੋਇ ॥

gur bin aap na cheeneeai kahe sune kiaa hoe |

Without the Guru, one's self cannot be known. By merely speaking and listening, what is accomplished?

ਨਾਨਕ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੀਐ ਹਉਮੈ ਕਰੈ ਨ ਕੋਇ ॥੮॥੮॥

naanak sabad pachhaaneeai haumai karai na koe |8|8|

O Nanak, one who realizes the Shabad does not act in egotism. ||8||8||