ਮਃ ੩ ॥

mahalaa 3 |

Third Mehl:

ਰਾਮਕਲੀ ਰਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਤਾ ਬਨਿਆ ਸੀਗਾਰੁ ॥

raamakalee raam man vasiaa taa baniaa seegaar |

In Raamkalee, I have enshrined the Lord in my mind; thus I have been embellished.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਕਮਲੁ ਬਿਗਸਿਆ ਤਾ ਸਉਪਿਆ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰੁ ॥

gur kai sabad kamal bigasiaa taa saupiaa bhagat bhanddaar |

Through the Word of the Guru's Shabad, my heart-lotus has blossomed forth; the Lord blessed me with the treasure of devotional worship.

ਭਰਮੁ ਗਇਆ ਤਾ ਜਾਗਿਆ ਚੂਕਾ ਅਗਿਆਨ ਅੰਧਾਰੁ ॥

bharam geaa taa jaagiaa chookaa agiaan andhaar |

My doubt was dispelled, and I woke up; the darkness of ignorance was dispelled.

ਤਿਸ ਨੋ ਰੂਪੁ ਅਤਿ ਅਗਲਾ ਜਿਸੁ ਹਰਿ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥

tis no roop at agalaa jis har naal piaar |

She who is in love with her Lord, is the most infinitely beautiful.

ਸਦਾ ਰਵੈ ਪਿਰੁ ਆਪਣਾ ਸੋਭਾਵੰਤੀ ਨਾਰਿ ॥

sadaa ravai pir aapanaa sobhaavantee naar |

Such a beautiful, happy soul-bride enjoys her Husband Lord forever.

ਮਨਮੁਖਿ ਸੀਗਾਰੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਜਾਸਨਿ ਜਨਮੁ ਸਭੁ ਹਾਰਿ ॥

manamukh seegaar na jaananee jaasan janam sabh haar |

The self-willed manmukhs do not know how to decorate themselves; wasting their whole lives, they depart.

ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਸੀਗਾਰੁ ਕਰਹਿ ਨਿਤ ਜੰਮਹਿ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥

bin har bhagatee seegaar kareh nit jameh hoe khuaar |

Those who decorate themselves without devotional worship to the Lord, are continually reincarnated to suffer.

ਸੈਸਾਰੈ ਵਿਚਿ ਸੋਭ ਨ ਪਾਇਨੀ ਅਗੈ ਜਿ ਕਰੇ ਸੁ ਜਾਣੈ ਕਰਤਾਰੁ ॥

saisaarai vich sobh na paaeinee agai ji kare su jaanai karataar |

They do not obtain respect in this world; the Creator Lord alone knows what will happen to them in the world hereafter.

ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਏਕੁ ਹੈ ਦੁਹੁ ਵਿਚਿ ਹੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥

naanak sachaa ek hai duhu vich hai sansaar |

O Nanak, the True Lord is the One and only; duality exists only in the world.

ਚੰਗੈ ਮੰਦੈ ਆਪਿ ਲਾਇਅਨੁ ਸੋ ਕਰਨਿ ਜਿ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਰਤਾਰੁ ॥੨॥

changai mandai aap laaeian so karan ji aap karaae karataar |2|

He Himself enjoins them to good and bad; they do only that which the Creator Lord causes them to do. ||2||