ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa |

Savaiyya

ਜੋਬਨ ਜੇਬ ਜਗੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਜਾਤ ਜਰਾਵ ਜੁਰੀ ਕਹ ਨਾਤੈ ॥

joban jeb jage at sundar jaat jaraav juree keh naatai |

His profile was exquisite, and his body was adorned with ornaments.

ਅੰਗ ਹੁਤੇ ਬ੍ਰਿਜ ਲੋਗ ਸਭੇ ਹਰਿ ਰਾਇ ਬਨਾਇ ਕਹੀ ਇਕ ਬਾਤੈ ॥

ang hute brij log sabhe har raae banaae kahee ik baatai |

In the courtyard, all had gathered, when Krishna uttered something,

ਹਾਥ ਉਚਾਇ ਹਨੀ ਛਤਿਯਾ ਮੁਸਕਾਇ ਲਜਾਇ ਸਖੀ ਚਹੂੰ ਘਾਤੈ ॥

haath uchaae hanee chhatiyaa musakaae lajaae sakhee chahoon ghaatai |

Replacing their hands over their chests, the maids smiled in modesty.

ਨੈਨਨ ਸੌ ਕਹਿਯੋ ਏ ਜਦੁਨਾਥ ਸੁ ਭੌਹਨ ਸੌ ਕਹਿਯੋ ਜਾਹੁ ਇਹਾ ਤੈ ॥੬॥

nainan sau kahiyo e jadunaath su bhauahan sau kahiyo jaahu ihaa tai |6|

Through twinkling eyes, they asked, ‘Oh, Krishna, you go from here.’(6)