ਪਉੜੀ ੧੫

paurree 15

ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗਿ ਪੈਰ ਧਰਿ ਦੁਬਿਧਾ ਵਾਟ ਕੁਵਾਟ ਨ ਧਾਇਆ ।

guramukh maarag pair dhar dubidhaa vaatt kuvaatt na dhaaeaa |

Following the path of being gurmukh man does not read on the wrong way of uncertainty.

ਸਤਿਗੁਰ ਦਰਸਨੁ ਦੇਖਿ ਕੈ ਮਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਨਦਰਿ ਨ ਆਇਆ ।

satigur darasan dekh kai maradaa jaandaa nadar na aaeaa |

After beholding the true Guru, one does not see life, death, coming and going.

ਕੰਨੀ ਸਤਿਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣਿ ਅਨਹਦ ਰੁਣ ਝੁਣਕਾਰੁ ਸੁਣਾਇਆ ।

kanee satigur sabad sun anahad run jhunakaar sunaaeaa |

Listening to the world of true Guru he becomes attuned to the unstruck melody.

ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਣੀ ਆਇ ਕੈ ਨਿਹਚਲੁ ਸਾਧੂ ਸੰਗਿ ਮਿਲਾਇਆ ।

satigur saranee aae kai nihachal saadhoo sang milaaeaa |

Coming to the shelter of the true Guru now man absorbs in the stabilising holy congregation.

ਚਰਣ ਕਵਲ ਮਕਰੰਦ ਰਸਿ ਸੁਖ ਸੰਪਟ ਵਿਚਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਆ ।

charan kaval makarand ras sukh sanpatt vich sehaj samaaeaa |

He subsumes himself in the delight of the lotus feet.

ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਅਪਿਉ ਪੀਆਇਆ ।੧੫।

piram piaalaa apiau peeaeaa |15|

Gurmukhs remain exhilarated after quaffing the hard to drink the cup of love.