ਪਉੜੀ ੧੯

paurree 19

ਪੈਰੀ ਪੈ ਪਾ ਖਾਕ ਹੋਇ ਛਡਿ ਮਣੀ ਮਨੂਰੀ ।

pairee pai paa khaak hoe chhadd manee manooree |

The Sikh of the Guru, falling at the feet (of Guru) forswears his ego and desires of mind.

ਪਾਣੀ ਪਖਾ ਪੀਹਣਾ ਨਿਤ ਕਰੈ ਮਜੂਰੀ ।

paanee pakhaa peehanaa nit karai majooree |

He fetches water, fans the congregation, grinds flour (for latigar) and does all manual jobs.

ਤ੍ਰਪੜ ਝਾੜਿ ਵਿਛਾਇੰਦਾ ਚੁਲਿ ਝੋਕਿ ਨ ਝੂਰੀ ।

traparr jhaarr vichhaaeindaa chul jhok na jhooree |

He cleanses and spreads the sheets and gets not dejected while putting fire in the hearth.

ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗਿ ਮੁਰੀਦੁ ਹੋਇ ਕਰਿ ਸਿਦਕ ਸਬੂਰੀ ।

murade vaang mureed hoe kar sidak sabooree |

He adopts the contentment like a dead person does.

ਚੰਦਨੁ ਹੋਵੈ ਸਿੰਮਲਹੁ ਫਲੁ ਵਾਸੁ ਹਜੂਰੀ ।

chandan hovai sinmalahu fal vaas hajooree |

He gets such a fruit of living near the Guru, as the silk-cotton tree gets by being near the sandal tree i.e. it also becomes fragrant.

ਪੀਰ ਮੁਰੀਦਾਂ ਪਿਰਹੜੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਤਿ ਪੂਰੀ ।੧੯।

peer mureedaan piraharree guramukh mat pooree |19|

The Sikhs loving the Guru make their wisdom complete.