ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੧ ॥

salok mahalaa 1 |

Salok, First Mehl:

ਦੁਖ ਵਿਚਿ ਜੰਮਣੁ ਦੁਖਿ ਮਰਣੁ ਦੁਖਿ ਵਰਤਣੁ ਸੰਸਾਰਿ ॥

dukh vich jaman dukh maran dukh varatan sansaar |

In pain, we are born; in pain, we die. In pain, we deal with the world.

ਦੁਖੁ ਦੁਖੁ ਅਗੈ ਆਖੀਐ ਪੜੑਿ ਪੜੑਿ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰ ॥

dukh dukh agai aakheeai parra parra kareh pukaar |

Hereafter, there is said to be pain, only pain; the more the mortals read, the more they cry out.

ਦੁਖ ਕੀਆ ਪੰਡਾ ਖੁਲੑੀਆ ਸੁਖੁ ਨ ਨਿਕਲਿਓ ਕੋਇ ॥

dukh keea panddaa khulaeea sukh na nikalio koe |

The packages of pain are untied, but peace does not emerge.

ਦੁਖ ਵਿਚਿ ਜੀਉ ਜਲਾਇਆ ਦੁਖੀਆ ਚਲਿਆ ਰੋਇ ॥

dukh vich jeeo jalaaeaa dukheea chaliaa roe |

In pain, the soul burns; in pain, it departs weeping and wailing.

ਨਾਨਕ ਸਿਫਤੀ ਰਤਿਆ ਮਨੁ ਤਨੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇ ॥

naanak sifatee ratiaa man tan hariaa hoe |

O Nanak, imbued with the Lord's Praise, the mind and body blossom forth, rejuvenated.

ਦੁਖ ਕੀਆ ਅਗੀ ਮਾਰੀਅਹਿ ਭੀ ਦੁਖੁ ਦਾਰੂ ਹੋਇ ॥੧॥

dukh keea agee maareeeh bhee dukh daaroo hoe |1|

In the fire of pain, the mortals die; but pain is also the cure. ||1||