Ang 149Raag MaajhGuru Guru Nanak
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |
First Mehl:
ਨਾਨਕ ਬੋਲਣੁ ਝਖਣਾ ਦੁਖ ਛਡਿ ਮੰਗੀਅਹਿ ਸੁਖ ॥
naanak bolan jhakhanaa dukh chhadd mangeeeh sukh |
O Nanak, it is absurd to ask to be spared from pain by begging for comfort.
ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਦੁਇ ਦਰਿ ਕਪੜੇ ਪਹਿਰਹਿ ਜਾਇ ਮਨੁਖ ॥
sukh dukh due dar kaparre pahireh jaae manukh |
Pleasure and pain are the two garments given, to be worn in the Court of the Lord.
ਜਿਥੈ ਬੋਲਣਿ ਹਾਰੀਐ ਤਿਥੈ ਚੰਗੀ ਚੁਪ ॥੨॥
jithai bolan haareeai tithai changee chup |2|
Where you are bound to lose by speaking, there, you ought to remain silent. ||2||