ਪਉੜੀ ੩

paurree 3

ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਜੂਨਿ ਵਿਚਿ ਉਤਮੁ ਜੂਨਿ ਸੁ ਮਾਣਸ ਦੇਹੀ ।

lakh chauraaseeh joon vich utam joon su maanas dehee |

Out of the eighty-four lakh species, the human life is the best one.

ਅਖੀ ਦੇਖੈ ਨਦਰਿ ਕਰਿ ਜਿਹਬਾ ਬੋਲੇ ਬਚਨ ਬਿਦੇਹੀ ।

akhee dekhai nadar kar jihabaa bole bachan bidehee |

By his eyes man beholds and with his tongue he eulogises God.

ਕੰਨੀ ਸੁਣਦਾ ਸੁਰਤਿ ਕਰਿ ਵਾਸ ਲਏ ਨਕਿ ਸਾਸ ਸਨੇਹੀ ।

kanee sunadaa surat kar vaas le nak saas sanehee |

By ears he listens carefully and smells lovingly by his nose.

ਹਥੀ ਕਿਰਤਿ ਕਮਾਵਣੀ ਪੈਰੀ ਚਲਣੁ ਜੋਤਿ ਇਵੇਹੀ ।

hathee kirat kamaavanee pairee chalan jot ivehee |

By hands he earns livelihood and moves by the power of feet.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਮੁ ਸਕਾਰਥਾ ਮਨਮੁਖ ਮੂਰਤਿ ਮਤਿ ਕਿਨੇਹੀ ।

guramukh janam sakaarathaa manamukh moorat mat kinehee |

In this species, the life of a gurmukh is successful but how is the thinking of manmukh, the mind-orientated one ? The thinking of the manmukh is evil.

ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਵਿਸਾਰਿ ਕੈ ਮਾਣਸ ਦੀ ਮਨਿ ਆਸ ਧਰੇਹੀ ।

karataa purakh visaar kai maanas dee man aas dharehee |

Manmukh, forgetting the Lord goes on pinning his hopes upon men.

ਪਸੂ ਪਰੇਤਹੁ ਬੁਰੀ ਬੁਰੇਹੀ ।੩।

pasoo paretahu buree burehee |3|

His body is worse than then animals’ and the ghosts’.