ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

dhanaasaree mahalaa 1 |

Dhanaasaree, First Mehl:

ਜੀਉ ਤਪਤੁ ਹੈ ਬਾਰੋ ਬਾਰ ॥

jeeo tapat hai baaro baar |

My soul burns, over and over again.

ਤਪਿ ਤਪਿ ਖਪੈ ਬਹੁਤੁ ਬੇਕਾਰ ॥

tap tap khapai bahut bekaar |

Burning and burning, it is ruined, and it falls into evil.

ਜੈ ਤਨਿ ਬਾਣੀ ਵਿਸਰਿ ਜਾਇ ॥

jai tan baanee visar jaae |

That body, which forgets the Word of the Guru's Bani,

ਜਿਉ ਪਕਾ ਰੋਗੀ ਵਿਲਲਾਇ ॥੧॥

jiau pakaa rogee vilalaae |1|

cries out in pain, like a chronic patient. ||1||

ਬਹੁਤਾ ਬੋਲਣੁ ਝਖਣੁ ਹੋਇ ॥

bahutaa bolan jhakhan hoe |

To speak too much and babble is useless.

ਵਿਣੁ ਬੋਲੇ ਜਾਣੈ ਸਭੁ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

vin bole jaanai sabh soe |1| rahaau |

Even without our speaking, He knows everything. ||1||Pause||

ਜਿਨਿ ਕਨ ਕੀਤੇ ਅਖੀ ਨਾਕੁ ॥

jin kan keete akhee naak |

He created our ears, eyes and nose.

ਜਿਨਿ ਜਿਹਵਾ ਦਿਤੀ ਬੋਲੇ ਤਾਤੁ ॥

jin jihavaa ditee bole taat |

He gave us our tongue to speak so fluently.

ਜਿਨਿ ਮਨੁ ਰਾਖਿਆ ਅਗਨੀ ਪਾਇ ॥

jin man raakhiaa aganee paae |

He preserved the mind in the fire of the womb;

ਵਾਜੈ ਪਵਣੁ ਆਖੈ ਸਭ ਜਾਇ ॥੨॥

vaajai pavan aakhai sabh jaae |2|

at His Command, the wind blows everywhere. ||2||

ਜੇਤਾ ਮੋਹੁ ਪਰੀਤਿ ਸੁਆਦ ॥

jetaa mohu pareet suaad |

These worldly attachments, loves and pleasurable tastes,

ਸਭਾ ਕਾਲਖ ਦਾਗਾ ਦਾਗ ॥

sabhaa kaalakh daagaa daag |

all are just black stains.

ਦਾਗ ਦੋਸ ਮੁਹਿ ਚਲਿਆ ਲਾਇ ॥

daag dos muhi chaliaa laae |

One who departs, with these black stains of sin on his face

ਦਰਗਹ ਬੈਸਣ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥੩॥

daragah baisan naahee jaae |3|

shall find no place to sit in the Court of the Lord. ||3||

ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਆਖਣੁ ਤੇਰਾ ਨਾਉ ॥

karam milai aakhan teraa naau |

By Your Grace, we chant Your Name.

ਜਿਤੁ ਲਗਿ ਤਰਣਾ ਹੋਰੁ ਨਹੀ ਥਾਉ ॥

jit lag taranaa hor nahee thaau |

Becoming attached to it, one is saved; there is no other way.

ਜੇ ਕੋ ਡੂਬੈ ਫਿਰਿ ਹੋਵੈ ਸਾਰ ॥

je ko ddoobai fir hovai saar |

Even if one is drowning, still, he may be saved.

ਨਾਨਕ ਸਾਚਾ ਸਰਬ ਦਾਤਾਰ ॥੪॥੩॥੫॥

naanak saachaa sarab daataar |4|3|5|

O Nanak, the True Lord is the Giver of all. ||4||3||5||