ਮਃ ੧ ॥

mahalaa 1 |

First Mehl:

ਮੁਆ ਪਿਆਰੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਮੁਈ ਮੁਆ ਵੈਰੁ ਵਾਦੀ ॥

muaa piaar preet muee muaa vair vaadee |

Love dies, and affection dies; hatred and strife die.

ਵੰਨੁ ਗਇਆ ਰੂਪੁ ਵਿਣਸਿਆ ਦੁਖੀ ਦੇਹ ਰੁਲੀ ॥

van geaa roop vinasiaa dukhee deh rulee |

The color fades, and beauty vanishes; the body suffers and collapses.

ਕਿਥਹੁ ਆਇਆ ਕਹ ਗਇਆ ਕਿਹੁ ਨ ਸੀਓ ਕਿਹੁ ਸੀ ॥

kithahu aaeaa keh geaa kihu na seeo kihu see |

Where did he come from? Where is he going? Did he exist or not?

ਮਨਿ ਮੁਖਿ ਗਲਾ ਗੋਈਆ ਕੀਤਾ ਚਾਉ ਰਲੀ ॥

man mukh galaa goeea keetaa chaau ralee |

The self-willed manmukh made empty boasts, indulging in parties and pleasures.

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਸਿਰ ਖੁਰ ਪਤਿ ਪਾਟੀ ॥੨॥

naanak sache naam bin sir khur pat paattee |2|

O Nanak, without the True Name, his honor is torn away, from head to foot. ||2||