ਮਹਲਾ ੧ ॥

mahalaa 1 |

First Mehl:

ਉਦੋਸਾਹੈ ਕਿਆ ਨੀਸਾਨੀ ਤੋਟਿ ਨ ਆਵੈ ਅੰਨੀ ॥

audosaahai kiaa neesaanee tott na aavai anee |

What are the signs of a prosperous person? His stores of food never run out.

ਉਦੋਸੀਅ ਘਰੇ ਹੀ ਵੁਠੀ ਕੁੜਿਈਁ ਰੰਨੀ ਧੰਮੀ ॥

audoseea ghare hee vutthee kurriee ranee dhamee |

Prosperity dwells in his home, with the sounds of girls and women.

ਸਤੀ ਰੰਨੀ ਘਰੇ ਸਿਆਪਾ ਰੋਵਨਿ ਕੂੜੀ ਕੰਮੀ ॥

satee ranee ghare siaapaa rovan koorree kamee |

All the women of his home shout and cry over useless things.

ਜੋ ਲੇਵੈ ਸੋ ਦੇਵੈ ਨਾਹੀ ਖਟੇ ਦੰਮ ਸਹੰਮੀ ॥੨੯॥

jo levai so devai naahee khatte dam sahamee |29|

Whatever he takes, he does not give back. Seeking to earn more and more, he is troubled and uneasy. ||29||

ਪਬਰ ਤੂੰ ਹਰੀਆਵਲਾ ਕਵਲਾ ਕੰਚਨ ਵੰਨਿ ॥

pabar toon hareeaavalaa kavalaa kanchan van |

O lotus, your leaves were green, and your blossoms were gold.

ਕੈ ਦੋਖੜੈ ਸੜਿਓਹਿ ਕਾਲੀ ਹੋਈਆ ਦੇਹੁਰੀ ਨਾਨਕ ਮੈ ਤਨਿ ਭੰਗੁ ॥

kai dokharrai sarriohi kaalee hoeea dehuree naanak mai tan bhang |

What pain has burnt you, and made your body black? O Nanak, my body is battered.

ਜਾਣਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਲਹਾਂ ਜੈ ਸੇਤੀ ਮੇਰਾ ਸੰਗੁ ॥

jaanaa paanee naa lahaan jai setee meraa sang |

I have not received that water which I love.

ਜਿਤੁ ਡਿਠੈ ਤਨੁ ਪਰਫੁੜੈ ਚੜੈ ਚਵਗਣਿ ਵੰਨੁ ॥੩੦॥

jit dditthai tan parafurrai charrai chavagan van |30|

Seeing it, my body blossomed forth, and I was blessed with a deep and beautiful color. ||30||

ਰਜਿ ਨ ਕੋਈ ਜੀਵਿਆ ਪਹੁਚਿ ਨ ਚਲਿਆ ਕੋਇ ॥

raj na koee jeeviaa pahuch na chaliaa koe |

No one lives long enough to accomplish all he wishes.

ਗਿਆਨੀ ਜੀਵੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਰਤੀ ਹੀ ਪਤਿ ਹੋਇ ॥

giaanee jeevai sadaa sadaa suratee hee pat hoe |

Only the spiritually wise live forever; they are honored for their intuitive awareness.

ਸਰਫੈ ਸਰਫੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਏਵੈ ਗਈ ਵਿਹਾਇ ॥

sarafai sarafai sadaa sadaa evai gee vihaae |

Bit by bit, life passes away, even though the mortal tries to hold it back.

ਨਾਨਕ ਕਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਵਿਣੁ ਪੁਛਿਆ ਹੀ ਲੈ ਜਾਇ ॥੩੧॥

naanak kis no aakheeai vin puchhiaa hee lai jaae |31|

O Nanak, unto whom should we complain? Death takes one's life away without anyone's consent. ||31||

ਦੋਸੁ ਨ ਦੇਅਹੁ ਰਾਇ ਨੋ ਮਤਿ ਚਲੈ ਜਾਂ ਬੁਢਾ ਹੋਵੈ ॥

dos na deahu raae no mat chalai jaan budtaa hovai |

Do not blame the Sovereign Lord; when someone grows old, his intellect leaves him.

ਗਲਾਂ ਕਰੇ ਘਣੇਰੀਆ ਤਾਂ ਅੰਨੑੇ ਪਵਣਾ ਖਾਤੀ ਟੋਵੈ ॥੩੨॥

galaan kare ghanereea taan anae pavanaa khaatee ttovai |32|

The blind man talks and babbles, and then falls into the ditch. ||32||

ਪੂਰੇ ਕਾ ਕੀਆ ਸਭ ਕਿਛੁ ਪੂਰਾ ਘਟਿ ਵਧਿ ਕਿਛੁ ਨਾਹੀ ॥

poore kaa keea sabh kichh pooraa ghatt vadh kichh naahee |

All that the Perfect Lord does is perfect; there is not too little, or too much.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਐਸਾ ਜਾਣੈ ਪੂਰੇ ਮਾਂਹਿ ਸਮਾਂਹੀ ॥੩੩॥

naanak guramukh aisaa jaanai poore maanhi samaanhee |33|

O Nanak, knowing this as Gurmukh, the mortal merges into the Perfect Lord God. ||33||