ਕਾਨੁ ਬਾਚ ਸੈਨਾ ਪ੍ਰਤਿ ॥

kaan baach sainaa prat |

Speech of Krishna addressed to the army:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa |

SWAYYA

ਦੇਖਤ ਹੋ ਭਟ ਠਾਢੇ ਕਹਾ ਹਮ ਜਾਨਤ ਹੈ ਤੁਮ ਪਉਰਖ ਹਾਰਿਯੋ ॥

dekhat ho bhatt tthaadte kahaa ham jaanat hai tum paurakh haariyo |

“O brave warriors! Why are you standing? I know that you lost your courage

ਸ੍ਰੀ ਧਨ ਸਿੰਘ ਕੇ ਬਾਨ ਛੁਟੇ ਸਭ ਹੂੰ ਰਨ ਮੰਡਲ ਤੇ ਪਗ ਟਾਰਿਯੋ ॥

sree dhan singh ke baan chhutte sabh hoon ran manddal te pag ttaariyo |

You began to recede your feet from the battlefield, when Dhan Singh discharged his arrows,

ਸਿੰਘ ਕੇ ਅਗ੍ਰਜ ਜੈਸੇ ਅਜਾ ਗਨ ਐਸੇ ਭਜੇ ਨਹਿ ਸਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਰਿਯੋ ॥

singh ke agraj jaise ajaa gan aise bhaje neh sasatr sanbhaariyo |

“And becoming careless about your weapons you ran in such a way as a gathering of goats runs away before the lion

ਕਾਇਰ ਹੁਇ ਤਿਹ ਪੇਖਿ ਡਰੇ ਨਹਿ ਆਪ ਮਰੇ ਉਨ ਕਉ ਨਹੀ ਮਾਰਿਯੋ ॥੧੧੦੮॥

kaaeir hue tih pekh ddare neh aap mare un kau nahee maariyo |1108|

You have become cowards and have been frightened on seeing him, you have neither died yourselves nor have killed him.”1108.

ਯੌ ਸੁਨਿ ਕੈ ਹਰਿ ਕੀ ਬਤੀਯਾ ਭਟ ਦਾਤਨ ਪੀਸ ਕੈ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੇ ॥

yau sun kai har kee bateeyaa bhatt daatan pees kai krodh bhare |

ਧਨੁ ਬਾਨ ਸੰਭਾਰ ਕੈ ਧਾਇ ਪਰੇ ਧਨ ਸਿੰਘਹੁੰ ਤੇ ਨਹੀ ਨੈਕੁ ਡਰੇ ॥

dhan baan sanbhaar kai dhaae pare dhan singhahun te nahee naik ddare |

Hearing these words of Krishna, the warriors began to gnash their teeth in great anger and without fearing Dhan Singh, even slightly, they took out their bows, arrows and fell upon him

ਧਨ ਸਿੰਘ ਸਰਾਸਨੁ ਲੈ ਕਰਿ ਮੈ ਕਟਿ ਦੈਤਨ ਕੇ ਸਿਰ ਭੂਮਿ ਪਰੇ ॥

dhan singh saraasan lai kar mai katt daitan ke sir bhoom pare |

ਮਨੋ ਪਉਨ ਕੋ ਪੁੰਜ ਬਹਿਯੋ ਲਗ ਕੇ ਫੁਲਵਾਰੀ ਮੈ ਟੂਟ ਕੈ ਫੂਲਿ ਝਰੈ ॥੧੧੦੯॥

mano paun ko punj bahiyo lag ke fulavaaree mai ttoott kai fool jharai |1109|

Dhan Singh also took out his bow and arrows in his hand and from the other side, because of the attack of the Yadava army, the heads of the demons, being chopped, fell on the earth like the flowers deopping down in the garden by the blowing of fierce wind