ਮਃ ੩ ॥

mahalaa 3 |

Third Mehl:

ਮਨਮੁਖ ਨਾਮ ਵਿਹੂਣਿਆ ਰੰਗੁ ਕਸੁੰਭਾ ਦੇਖਿ ਨ ਭੁਲੁ ॥

manamukh naam vihooniaa rang kasunbhaa dekh na bhul |

O self-willed manmukh, devoid of the Naam, do not be misled upon beholding the color of the safflower.

ਇਸ ਕਾ ਰੰਗੁ ਦਿਨ ਥੋੜਿਆ ਛੋਛਾ ਇਸ ਦਾ ਮੁਲੁ ॥

eis kaa rang din thorriaa chhochhaa is daa mul |

Its color lasts for only a few days-it is worthless!

ਦੂਜੈ ਲਗੇ ਪਚਿ ਮੁਏ ਮੂਰਖ ਅੰਧ ਗਵਾਰ ॥

doojai lage pach mue moorakh andh gavaar |

Attached to duality, the foolish, blind and stupid people waste away and die.

ਬਿਸਟਾ ਅੰਦਰਿ ਕੀਟ ਸੇ ਪਇ ਪਚਹਿ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥

bisattaa andar keett se pe pacheh vaaro vaar |

Like worms, they live in manure, and in it, they die over and over again.

ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਰਤੇ ਸੇ ਰੰਗੁਲੇ ਗੁਰ ਕੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥

naanak naam rate se rangule gur kai sehaj subhaae |

O Nanak, those who are attuned to the Naam are dyed in the color of truth; they take on the intuitive peace and poise of the Guru.

ਭਗਤੀ ਰੰਗੁ ਨ ਉਤਰੈ ਸਹਜੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥੨॥

bhagatee rang na utarai sahaje rahai samaae |2|

The color of devotional worship does not fade away; they remain intuitively absorbed in the Lord. ||2||