ਮਃ ੩ ॥

mahalaa 3 |

Third Mehl:

ਘਰ ਹੀ ਮਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ ਮਨਮੁਖਾ ਸਾਦੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥

ghar hee meh amrit bharapoor hai manamukhaa saad na paaeaa |

The home within is filled with Ambrosial Nectar, but the self-willed manmukh does not get to taste it.

ਜਿਉ ਕਸਤੂਰੀ ਮਿਰਗੁ ਨ ਜਾਣੈ ਭ੍ਰਮਦਾ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ॥

jiau kasatooree mirag na jaanai bhramadaa bharam bhulaaeaa |

He is like the deer, who does not recognize its own musk-scent; it wanders around, deluded by doubt.

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਤਜਿ ਬਿਖੁ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਕਰਤੈ ਆਪਿ ਖੁਆਇਆ ॥

amrit taj bikh sangrahai karatai aap khuaaeaa |

The manmukh forsakes the Ambrosial Nectar, and instead gathers poison; the Creator Himself has fooled him.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲੇ ਸੋਝੀ ਪਈ ਤਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥

guramukh virale sojhee pee tinaa andar braham dikhaaeaa |

How rare are the Gurmukhs, who obtain this understanding; they behold the Lord God within themselves.

ਤਨੁ ਮਨੁ ਸੀਤਲੁ ਹੋਇਆ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਸਾਦੁ ਆਇਆ ॥

tan man seetal hoeaa rasanaa har saad aaeaa |

Their minds and bodies are cooled and soothed, and their tongues enjoy the sublime taste of the Lord.

ਸਬਦੇ ਹੀ ਨਾਉ ਊਪਜੈ ਸਬਦੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥

sabade hee naau aoopajai sabade mel milaaeaa |

Through the Word of the Shabad, the Name wells up; through the Shabad, we are united in the Lord's Union.

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਸਭੁ ਜਗੁ ਬਉਰਾਨਾ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥

bin sabadai sabh jag bauraanaa birathaa janam gavaaeaa |

Without the Shabad, the whole world is insane, and it loses its life in vain.

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਏਕੋ ਸਬਦੁ ਹੈ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ॥੨॥

amrit eko sabad hai naanak guramukh paaeaa |2|

The Shabad alone is Ambrosial Nectar; O Nanak, the Gurmukhs obtain it. ||2||