ਪਉੜੀ ॥

paurree |

Pauree:

ਹਉ ਢਾਢੀ ਦਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵਦਾ ਜੇ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ॥

hau dtaadtee dar gun gaavadaa je har prabh bhaavai |

I am a minstrel at His Door, singing His Glorious Praises, to please to my Lord God.

ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਥਿਰ ਥਾਵਰੀ ਹੋਰ ਆਵੈ ਜਾਵੈ ॥

prabh meraa thir thaavaree hor aavai jaavai |

My God is permanent and stable; others continue coming and going.

ਸੋ ਮੰਗਾ ਦਾਨੁ ਗੋੁਸਾਈਆ ਜਿਤੁ ਭੁਖ ਲਹਿ ਜਾਵੈ ॥

so mangaa daan gousaaeea jit bhukh leh jaavai |

I beg for that gift from the Lord of the World, which will satisfy my hunger.

ਪ੍ਰਭ ਜੀਉ ਦੇਵਹੁ ਦਰਸਨੁ ਆਪਣਾ ਜਿਤੁ ਢਾਢੀ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵੈ ॥

prabh jeeo devahu darasan aapanaa jit dtaadtee tripataavai |

O Dear Lord God, please bless Your minstrel with the Blessed Vision of Your Darshan, that I might be satisfied and fulfilled.

ਅਰਦਾਸਿ ਸੁਣੀ ਦਾਤਾਰਿ ਪ੍ਰਭਿ ਢਾਢੀ ਕਉ ਮਹਲਿ ਬੁਲਾਵੈ ॥

aradaas sunee daataar prabh dtaadtee kau mehal bulaavai |

God, the Great Giver, hears the prayer, and summons the minstrel to the Mansion of His Presence.

ਪ੍ਰਭ ਦੇਖਦਿਆ ਦੁਖ ਭੁਖ ਗਈ ਢਾਢੀ ਕਉ ਮੰਗਣੁ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ॥

prabh dekhadiaa dukh bhukh gee dtaadtee kau mangan chit na aavai |

Gazing upon God, the minstrel is rid of pain and hunger; he does not think to ask for anything else.

ਸਭੇ ਇਛਾ ਪੂਰੀਆ ਲਗਿ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਪਾਵੈ ॥

sabhe ichhaa pooreea lag prabh kai paavai |

All desires are fulfilled, touching the feet of God.

ਹਉ ਨਿਰਗੁਣੁ ਢਾਢੀ ਬਖਸਿਓਨੁ ਪ੍ਰਭਿ ਪੁਰਖਿ ਵੇਦਾਵੈ ॥੯॥

hau niragun dtaadtee bakhasion prabh purakh vedaavai |9|

I am His humble, unworthy minstrel; the Primal Lord God has forgiven me. ||9||