ਦੋਹਰਾ ॥

doharaa |

Dohira

ਸੁਨਤ ਰਾਵ ਕੋ ਬਚ ਸ੍ਰਵਨ ਤ੍ਰਿਯ ਮਨਿ ਅਧਿਕ ਰਿਸਾਇ ॥

sunat raav ko bach sravan triy man adhik risaae |

Listening to the Raja’s talk she became angrier,

ਚੋਰ ਚੋਰ ਕਹਿ ਕੈ ਉਠੀ ਸਿਖ︀ਯਨ ਦਿਯੋ ਜਗਾਇ ॥੫੯॥

chor chor keh kai utthee sikhayan diyo jagaae |59|

And shouting, “thief, thief” she awoke all her companions.(59)

ਸੁਨਤ ਚੋਰ ਕੋ ਬਚ ਸ੍ਰਵਨ ਅਧਿਕ ਡਰਿਯੋ ਨਰ ਨਾਹਿ ॥

sunat chor ko bach sravan adhik ddariyo nar naeh |

Hearing the call of “thief, thief,” the Raja was frightened.

ਪਨੀ ਪਾਮਰੀ ਤਜਿ ਭਜ︀ਯੋ ਸੁਧਿ ਨ ਰਹੀ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥੬੦॥

panee paamaree taj bhajayo sudh na rahee man maeh |60|

He lost his sanity and, leaving there his shoes and silk robe, ran away.(60)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ︀ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਇਕੀਸਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੨੧॥੪੩੯॥ਅਫਜੂੰ॥

eit sree charitr pakhayaane triyaa charitre mantree bhoop sanbaade ikeesavo charitr samaapatam sat subham sat |21|439|afajoon|

Twenty-first Parable of Auspicious Chritars Conversation of the Raja and the Minister, Completed with Benediction. (21)(439)