ਜਬ ਲਗੁ ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਕਰੈ ॥

jab lag meree meree karai |

As long as he cries out, Mine! Mine!,

ਤਬ ਲਗੁ ਕਾਜੁ ਏਕੁ ਨਹੀ ਸਰੈ ॥

tab lag kaaj ek nahee sarai |

none of his tasks is accomplished.

ਜਬ ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਮਿਟਿ ਜਾਇ ॥

jab meree meree mitt jaae |

When such possessiveness is erased and removed,

ਤਬ ਪ੍ਰਭ ਕਾਜੁ ਸਵਾਰਹਿ ਆਇ ॥੧॥

tab prabh kaaj savaareh aae |1|

then God comes and resolves his affairs. ||1||

ਐਸਾ ਗਿਆਨੁ ਬਿਚਾਰੁ ਮਨਾ ॥

aisaa giaan bichaar manaa |

Contemplate such spiritual wisdom, O mortal man.

ਹਰਿ ਕੀ ਨ ਸਿਮਰਹੁ ਦੁਖ ਭੰਜਨਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

har kee na simarahu dukh bhanjanaa |1| rahaau |

Why not meditate in remembrance on the Lord, the Destroyer of pain? ||1||Pause||

ਜਬ ਲਗੁ ਸਿੰਘੁ ਰਹੈ ਬਨ ਮਾਹਿ ॥

jab lag singh rahai ban maeh |

As long as the tiger lives in the forest,

ਤਬ ਲਗੁ ਬਨੁ ਫੂਲੈ ਹੀ ਨਾਹਿ ॥

tab lag ban foolai hee naeh |

the forest does not flower.

ਜਬ ਹੀ ਸਿਆਰੁ ਸਿੰਘ ਕਉ ਖਾਇ ॥

jab hee siaar singh kau khaae |

But when the jackal eats the tiger,

ਫੂਲਿ ਰਹੀ ਸਗਲੀ ਬਨਰਾਇ ॥੨॥

fool rahee sagalee banaraae |2|

then the entire forest flowers. ||2||

ਜੀਤੋ ਬੂਡੈ ਹਾਰੋ ਤਿਰੈ ॥

jeeto booddai haaro tirai |

The victorious are drowned, while the defeated swim across.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਾਰਿ ਉਤਰੈ ॥

gur parasaadee paar utarai |

By Guru's Grace, one crosses over and is saved.

ਦਾਸੁ ਕਬੀਰੁ ਕਹੈ ਸਮਝਾਇ ॥

daas kabeer kahai samajhaae |

Slave Kabeer speaks and teaches:

ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਰਹਹੁ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੩॥੬॥੧੪॥

keval raam rahahu liv laae |3|6|14|

remain lovingly absorbed, attuned to the Lord alone. ||3||6||14||