ਪਉੜੀ ੧੩

paurree 13

ਅਬਿਗਤ ਗਤਿ ਅਬਿਗਤ ਦੀ ਕਿਉ ਅਲਖੁ ਲਖਾਏ ।

abigat gat abigat dee kiau alakh lakhaae |

How is the dynamism of the Unmanifest known?

ਅਕਥ ਕਥਾ ਹੈ ਅਕਥ ਦੀ ਕਿਉ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ ।

akath kathaa hai akath dee kiau aakh sunaae |

How can the story of that ineffable Lord be told?

ਅਚਰਜ ਨੋ ਆਚਰਜੁ ਹੈ ਹੈਰਾਣ ਕਰਾਏ ।

acharaj no aacharaj hai hairaan karaae |

He is wonderful for the wonder itself.

ਵਿਸਮਾਦੇ ਵਿਸਮਾਦੁ ਹੈ ਵਿਸਮਾਦੁ ਸਮਾਏ ।

visamaade visamaad hai visamaad samaae |

The absorbents in the wondrous realization get themselves elated.

ਵੇਦੁ ਨ ਜਾਣੈ ਭੇਦੁ ਕਿਹੁ ਸੇਸਨਾਗੁ ਨ ਪਾਏ ।

ved na jaanai bhed kihu sesanaag na paae |

The Vedas also do not understand this mystery and even the Sesanag (mythological snake having thousand hoods) cannot know its limits.

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸਾਲਾਹਣਾ ਗੁਰੁ ਸਬਦੁ ਅਲਾਏ ।੧੩।

vaahiguroo saalaahanaa gur sabad alaae |13|

Vahiguru, God, is eulogised through recitation of the Word of the Guru, Gurbani.