ਕਬਿਯੋ ਬਾਚ ॥

kabiyo baach |

Speech of the poet:

ਸਵੈਯਾ ॥

savaiyaa |

SWAYYA

ਕਾਨ੍ਰਹ ਕੇ ਭੇਟਨ ਪਾਇ ਚਲੀ ਬਤੀਯਾ ਸੁਨਿ ਚੰਦ੍ਰਭਗਾ ਫੁਨਿ ਕੈਸੇ ॥

kaanrah ke bhettan paae chalee bateeyaa sun chandrabhagaa fun kaise |

ਮਾਨਹੁ ਨਾਗ ਸੁਤਾ ਇਹ ਸੁੰਦਰਿ ਤਿਆਗਿ ਚਲੀ ਗ੍ਰਿਹਿ ਪਤ੍ਰ ਧਰੈ ਸੇ ॥

maanahu naag sutaa ih sundar tiaag chalee grihi patr dharai se |

Radha started on listening to the words of Chandarbhaga for the attainment of Krishna and she appeared like a Naga-damsel leaving her home

ਗ੍ਵਾਰਨਿ ਮੰਦਰਿ ਤੇ ਨਿਕਸੀ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਕਹੈ ਉਪਮਾ ਤਿਹ ਐਸੇ ॥

gvaaran mandar te nikasee kab sayaam kahai upamaa tih aise |

ਮਾਨਹੁ ਸ︀ਯਾਮ ਘਨੈ ਤਜਿ ਕੈ ਪ੍ਰਗਟੀ ਹੈ ਸੋਊ ਬਿਜਲੀ ਦੁਤਿ ਜੈਸੇ ॥੫੫੧॥

maanahu sayaam ghanai taj kai pragattee hai soaoo bijalee dut jaise |551|

Giving the simile of the gopis coming out of the temple, the poet has said that they look like the manifestation of the creepers of lightning, leaving the clouds.551.

ਰਾਸਹਿ ਕੀ ਰਚਨਾ ਭਗਵਾਨ ਕਹੈ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਬਚਿਤ੍ਰ ਕਰੀ ਹੈ ॥

raaseh kee rachanaa bhagavaan kahai kab sayaam bachitr karee hai |

Lord Krishna has created the arena of amorous play in a wonderful way

ਰਾਜਤ ਹੈ ਤਰਏ ਜਮੁਨਾ ਅਤਿ ਹੀ ਤਹ ਚਾਦਨੀ ਚੰਦ ਕਰੀ ਹੈ ॥

raajat hai tare jamunaa at hee teh chaadanee chand karee hai |

Down below, Yamuna is flowing with currents like moonshine

ਸੇਤ ਪਟੈ ਸੰਗ ਰਾਜਤ ਗ੍ਵਾਰਿਨ ਤਾ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾ ਕਬਿ ਨੇ ਸੁ ਕਰੀ ਹੈ ॥

set pattai sang raajat gvaarin taa kee prabhaa kab ne su karee hai |

ਮਾਨਹੁ ਰਾਸ ਬਗੀਚਨ ਮੈ ਇਹ ਫੂਲਨ ਕੀ ਫੁਲਵਾਰਿ ਜਰੀ ਹੈ ॥੫੫੨॥

maanahu raas bageechan mai ih foolan kee fulavaar jaree hai |552|

The gopis look splendid in white garments and they appear like a flower-garden in the forest of amorous play.552.

ਚੰਦ੍ਰਭਗਾ ਹੂੰ ਕੋ ਮਾਨਿ ਕਹਿਯੋ ਬ੍ਰਿਖਭਾਨ ਸੁਤਾ ਹਰਿ ਪਾਇਨ ਲਾਗੀ ॥

chandrabhagaa hoon ko maan kahiyo brikhabhaan sutaa har paaein laagee |

Obeying Chandarbhaga, Radha touched the feet of Krishna

ਮੈਨ ਸੀ ਸੁੰਦਰ ਮੂਰਤਿ ਪੇਖਿ ਕੈ ਤਾਹੀ ਕੇ ਦੇਖਿਬੇ ਕੋ ਅਨੁਰਾਗੀ ॥

main see sundar moorat pekh kai taahee ke dekhibe ko anuraagee |

She merged like a charming portrait in Krishna on seeing him

ਸੋਵਤ ਥੀ ਜਨੁ ਲਾਜ ਕੀ ਨੀਦ ਮੈ ਲਾਜ ਕੀ ਨੀਦ ਤਜੀ ਅਬ ਜਾਗੀ ॥

sovat thee jan laaj kee need mai laaj kee need tajee ab jaagee |

Till now she had been absorbed in the sleep of shyness, but that shyness also abandoned sleep and awoke

ਜਾ ਕੋ ਮੁਨੀ ਨਹਿ ਅੰਤੁ ਲਹੈ ਇਹ ਤਾਹੀ ਸੋ ਖੇਲ ਕਰੈ ਬਡਭਾਗੀ ॥੫੫੩॥

jaa ko munee neh ant lahai ih taahee so khel karai baddabhaagee |553|

He, whose mystery has not been comprehended by the sages, the fortunate Radhika is absorbed in playing with him.553.