ਪਉੜੀ ੧੬

paurree 16

ਪਾਣੀ ਪਥਰੁ ਲੀਕ ਜਿਉਂ ਭਲਾ ਬੁਰਾ ਪਰਕਿਰਤਿ ਸੁਭਾਏ ।

paanee pathar leek jiaun bhalaa buraa parakirat subhaae |

As is the case with water and stone, things are good or bad according to their nature.

ਵੈਰ ਨ ਟਿਕਦਾ ਭਲੇ ਚਿਤਿ ਹੇਤੁ ਨ ਟਿਕੈ ਬੁਰੈ ਮਨਿ ਆਏ ।

vair na ttikadaa bhale chit het na ttikai burai man aae |

A noble heart carries no enmity, and love does not abide in an evil heart.

ਭਲਾ ਨ ਹੇਤੁ ਵਿਸਾਰਦਾ ਬੁਰਾ ਨ ਵੈਰੁ ਮਨਹੁ ਵਿਸਰਾਏ ।

bhalaa na het visaaradaa buraa na vair manahu visaraae |

The noble one never forgets good done to him whereas the evil doer does not forget enmity.

ਆਸ ਨ ਪੁਜੈ ਦੁਹਾਂ ਦੀ ਦੁਰਮਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਅੰਤਿ ਲਖਾਏ ।

aas na pujai duhaan dee duramat guramat ant lakhaae |

Both fmd in the end their desires unfulfilled because the evil still wants to commit evil and the noble wants to go on spreading benevolence.

ਭਲਿਅਹੁਂ ਬੁਰਾ ਨ ਹੋਵਈ ਬੁਰਿਅਹੁਂ ਭਲਾ ਨ ਭਲਾ ਮਨਾਏ ।

bhaliahun buraa na hovee buriahun bhalaa na bhalaa manaae |

The noble cannot commit evil but the noble should not expect nobility in an evil person.

ਵਿਰਤੀਹਾਣੁ ਵਖਾਣਿਆ ਸਈ ਸਿਆਣੀ ਸਿਖ ਸੁਣਾਏ ।

virateehaan vakhaaniaa see siaanee sikh sunaae |

This is the essence of the wisdom of hundreds of people and accordingly I have explained the thoughts in vogue around.

ਪਰਉਪਕਾਰੁ ਵਿਕਾਰੁ ਕਮਾਏ ।੧੬।

praupakaar vikaar kamaae |16|

Benevolence may (at times) be repaid in the form of evil.