ਦੋਹਰਾ ॥

doharaa |

Dohira

ਕਰੀ ਕਿਵਾਰੀ ਬਿਰਛ ਕੀ ਖੋਦਿ ਕਿਯੋ ਤਿਹ ਗ੍ਰੇਹ ॥

karee kivaaree birachh kee khod kiyo tih greh |

In the tree, he had carved a house with a window in it.

ਰਾਤਿ ਦਿਵਸ ਤਾ ਕੌ ਭਜੈ ਅਧਿਕ ਬਢਾਇ ਸਨੇਹ ॥੫॥

raat divas taa kau bhajai adhik badtaae saneh |5|

The Yogi made love to her every day and night.(5)

ਮਾਰਿ ਕਿਵਰਿਯਾ ਬਿਰਛ ਕੀ ਆਪਿ ਨਗਰ ਮੈ ਆਇ ॥

maar kivariyaa birachh kee aap nagar mai aae |

Closing the door he used to go to the town during the day to beg,

ਮਾਗਿ ਭਿਛਾ ਨਿਸਿ ਕੇ ਸਮੈ ਰਹਤ ਤਿਸੀ ਦ੍ਰੁਮ ਜਾਇ ॥੬॥

maag bhichhaa nis ke samai rehat tisee drum jaae |6|

And come back to the tree in the evening.(6)

ਜਾਇ ਤਹਾ ਆਪਨ ਕਰੈ ਹਾਥਨ ਕੋ ਤਤਕਾਰ ॥

jaae tahaa aapan karai haathan ko tatakaar |

On his return he always clapped his hands and the girl,

ਸੁਨਤ ਸਬਦ ਤਾਕੀ ਤਰੁਨਿ ਛੋਰਤ ਕਰਨ ਕਿਵਾਰ ॥੭॥

sunat sabad taakee tarun chhorat karan kivaar |7|

Hearing the sound, opened the door with her own hands.(7)