ਮਲਾਰ ਮਹਲਾ ੩ ਦੁਤੁਕੇ ॥

malaar mahalaa 3 dutuke |

Malaar, Third Mehl, Dho-Thukay:

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਪਾਵੈ ਘਰੁ ਦਰੁ ਮਹਲੁ ਸੁ ਥਾਨੁ ॥

satigur te paavai ghar dar mehal su thaan |

Through the True Guru, the mortal obtains the special place, the Mansion of the Lord's Presence in his own home.

ਗੁਰਸਬਦੀ ਚੂਕੈ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥੧॥

gurasabadee chookai abhimaan |1|

Through the Word of the Guru's Shabad, his egotistical pride is dispelled. ||1||

ਜਿਨ ਕਉ ਲਿਲਾਟਿ ਲਿਖਿਆ ਧੁਰਿ ਨਾਮੁ ॥

jin kau lilaatt likhiaa dhur naam |

Those who have the Naam inscribed on their foreheads,

ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਸਦਾ ਧਿਆਵਹਿ ਸਾਚੀ ਦਰਗਹ ਪਾਵਹਿ ਮਾਨੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

anadin naam sadaa sadaa dhiaaveh saachee daragah paaveh maan |1| rahaau |

meditate on the Naam night and day, forever and ever. They are honored in the True Court of the Lord. ||1||Pause||

ਮਨ ਕੀ ਬਿਧਿ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਜਾਣੈ ਅਨਦਿਨੁ ਲਾਗੈ ਸਦ ਹਰਿ ਸਿਉ ਧਿਆਨੁ ॥

man kee bidh satigur te jaanai anadin laagai sad har siau dhiaan |

From the True Guru, they learn the ways and means of the mind. Night and day, they focus their meditation on the Lord forever.

ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਸਦਾ ਬੈਰਾਗੀ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਸਾਚੀ ਪਾਵਹਿ ਮਾਨੁ ॥੨॥

gur sabad rate sadaa bairaagee har daragah saachee paaveh maan |2|

Imbued with the Word of the Guru's Shabad, they remain forever detached. They are honored in the True Court of the Lord. ||2||

ਇਹੁ ਮਨੁ ਖੇਲੈ ਹੁਕਮ ਕਾ ਬਾਧਾ ਇਕ ਖਿਨ ਮਹਿ ਦਹ ਦਿਸ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ॥

eihu man khelai hukam kaa baadhaa ik khin meh deh dis fir aavai |

This mind plays, subject to the Lord's Will; in an instant, it wanders out in the ten directions and returns home again.

ਜਾਂ ਆਪੇ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸਾਚਾ ਤਾਂ ਇਹੁ ਮਨੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਤਕਾਲ ਵਸਿ ਆਵੈ ॥੩॥

jaan aape nadar kare har prabh saachaa taan ihu man guramukh tatakaal vas aavai |3|

When the True Lord God Himself bestows His Glance of Grace, then this mind is instantly brought under control by the Gurmukh. ||3||

ਇਸੁ ਮਨ ਕੀ ਬਿਧਿ ਮਨ ਹੂ ਜਾਣੈ ਬੂਝੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥

eis man kee bidh man hoo jaanai boojhai sabad veechaar |

The mortal comes to know the ways and means of the mind, realizing and contemplating the Shabad.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਸਦਾ ਤੂ ਭਵ ਸਾਗਰੁ ਜਿਤੁ ਪਾਵਹਿ ਪਾਰਿ ॥੪॥੬॥

naanak naam dhiaae sadaa too bhav saagar jit paaveh paar |4|6|

O Nanak, meditate forever on the Naam, and cross over the terrifying world-ocean. ||4||6||