ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੩ ॥

soratth mahalaa 3 |

Sorat'h, Third Mehl:

ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਕਰਹਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵਹਿ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣੇ ॥

guramukh bhagat kareh prabh bhaaveh anadin naam vakhaane |

The Gurmukhs practice devotional worship, and become pleasing to God; night and day, they chant the Naam, the Name of the Lord.

ਭਗਤਾ ਕੀ ਸਾਰ ਕਰਹਿ ਆਪਿ ਰਾਖਹਿ ਜੋ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਭਾਣੇ ॥

bhagataa kee saar kareh aap raakheh jo terai man bhaane |

You Yourself protect and take care of Your devotees, who are pleasing to Your Mind.

ਤੂ ਗੁਣਦਾਤਾ ਸਬਦਿ ਪਛਾਤਾ ਗੁਣ ਕਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਣੇ ॥੧॥

too gunadaataa sabad pachhaataa gun keh gunee samaane |1|

You are the Giver of virtue, realized through the Word of Your Shabad. Uttering Your Glories, we merge with You, O Glorious Lord. ||1||

ਮਨ ਮੇਰੇ ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਦਾ ਸਮਾਲਿ ॥

man mere har jeeo sadaa samaal |

O my mind, remember always the Dear Lord.

ਅੰਤ ਕਾਲਿ ਤੇਰਾ ਬੇਲੀ ਹੋਵੈ ਸਦਾ ਨਿਬਹੈ ਤੇਰੈ ਨਾਲਿ ॥ ਰਹਾਉ ॥

ant kaal teraa belee hovai sadaa nibahai terai naal | rahaau |

At the very last moment, He alone shall be your best friend; He shall always stand by you. ||Pause||

ਦੁਸਟ ਚਉਕੜੀ ਸਦਾ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵਹਿ ਨਾ ਬੂਝਹਿ ਵੀਚਾਰੇ ॥

dusatt chaukarree sadaa koorr kamaaveh naa boojheh veechaare |

The gathering of the wicked enemies shall always practice falsehood; they do not contemplate understanding.

ਨਿੰਦਾ ਦੁਸਟੀ ਤੇ ਕਿਨਿ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਹਰਣਾਖਸ ਨਖਹਿ ਬਿਦਾਰੇ ॥

nindaa dusattee te kin fal paaeaa haranaakhas nakheh bidaare |

Who can obtain fruit from the slander of evil enemies? Remember that Harnaakhash was torn apart by the Lord's claws.

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦੁ ਜਨੁ ਸਦ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਹਰਿ ਜੀਉ ਲਏ ਉਬਾਰੇ ॥੨॥

prahilaad jan sad har gun gaavai har jeeo le ubaare |2|

Prahlaad, the Lord's humble servant, constantly sang the Glorious Praises of the Lord, and the Dear Lord saved him. ||2||

ਆਪਸ ਕਉ ਬਹੁ ਭਲਾ ਕਰਿ ਜਾਣਹਿ ਮਨਮੁਖਿ ਮਤਿ ਨ ਕਾਈ ॥

aapas kau bahu bhalaa kar jaaneh manamukh mat na kaaee |

The self-willed manmukhs see themselves as being very virtuous; they have absolutely no understanding at all.

ਸਾਧੂ ਜਨ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਵਿਆਪੇ ਜਾਸਨਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਈ ॥

saadhoo jan kee nindaa viaape jaasan janam gavaaee |

They indulge in slander of the humble spiritual people; they waste their lives away, and then they have to depart.

ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਕਦੇ ਚੇਤਹਿ ਨਾਹੀ ਅੰਤਿ ਗਏ ਪਛੁਤਾਈ ॥੩॥

raam naam kade cheteh naahee ant ge pachhutaaee |3|

They never think of the Lord's Name, and in the end, they depart, regretting and repenting. ||3||

ਸਫਲੁ ਜਨਮੁ ਭਗਤਾ ਕਾ ਕੀਤਾ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਆਪਿ ਲਾਏ ॥

safal janam bhagataa kaa keetaa gur sevaa aap laae |

The Lord makes the lives of His devotees fruitful; He Himself links them to the Guru's service.

ਸਬਦੇ ਰਾਤੇ ਸਹਜੇ ਮਾਤੇ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥

sabade raate sahaje maate anadin har gun gaae |

Imbued with the Word of the Shabad, and intoxicated with celestial bliss, night and day, they sing the Glorious Praises of the Lord.

ਨਾਨਕ ਦਾਸੁ ਕਹੈ ਬੇਨੰਤੀ ਹਉ ਲਾਗਾ ਤਿਨ ਕੈ ਪਾਏ ॥੪॥੫॥

naanak daas kahai benantee hau laagaa tin kai paae |4|5|

Slave Nanak utters this prayer: O Lord, please, let me fall at their feet. ||4||5||