ਮਃ ੪ ॥

mahalaa 4 |

Fourth Mehl:

ਗੁਰਸਿਖਾ ਕੈ ਮਨਿ ਭਾਵਦੀ ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥

gurasikhaa kai man bhaavadee gur satigur kee vaddiaaee |

The glorious greatness of the Guru, the True Guru, is pleasing to the GurSikh's mind.

ਹਰਿ ਰਾਖਹੁ ਪੈਜ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ॥

har raakhahu paij satiguroo kee nit charrai savaaee |

The Lord preserves the honor of the True Guru, which increases day by day.

ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਮਨਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਹੈ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਛਡਾਈ ॥

gur satigur kai man paarabraham hai paarabraham chhaddaaee |

The Supreme Lord God is in the Mind of the Guru, the True Guru; the Supreme Lord God saves Him.

ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਤਾਣੁ ਦੀਬਾਣੁ ਹਰਿ ਤਿਨਿ ਸਭ ਆਣਿ ਨਿਵਾਈ ॥

gur satigur taan deebaan har tin sabh aan nivaaee |

The Lord is the Power and Support of the Guru, the True Guru; all come to bow before Him.

ਜਿਨੀ ਡਿਠਾ ਮੇਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭਾਉ ਕਰਿ ਤਿਨ ਕੇ ਸਭਿ ਪਾਪ ਗਵਾਈ ॥

jinee dditthaa meraa satigur bhaau kar tin ke sabh paap gavaaee |

Those who have gazed lovingly upon my True Guru - all their sins are taken away.

ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਤੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਬਹੁ ਸੋਭਾ ਪਾਈ ॥

har daragah te mukh ujale bahu sobhaa paaee |

Their faces are radiant in the Court of the Lord, and they obtain great glory.

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਧੂੜਿ ਤਿਨ ਜੋ ਗੁਰ ਕੇ ਸਿਖ ਮੇਰੇ ਭਾਈ ॥੨॥

jan naanak mangai dhoorr tin jo gur ke sikh mere bhaaee |2|

Servant Nanak begs for the dust of the feet of those GurSikhs, O my Siblings of Destiny. ||2||