ਦੋਹਰਾ ॥

doharaa |

Dohira

ਚਪਲ ਸਿੰਘ ਰਾਜਾ ਬਡੋ ਰਾਜ ਕਲਾ ਤਿਹ ਨਾਰਿ ॥

chapal singh raajaa baddo raaj kalaa tih naar |

There was once a great Raja and Raj Kala was his wife.

ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ ਰੀਝੇ ਰਹੈ ਜਾਨਿ ਸਚੀ ਅਨੁਹਾਰਿ ॥੧॥

eindr dev reejhe rahai jaan sachee anuhaar |1|

There was none like her; even, the god Indra fancied her.(l)

ਸੋ ਰਾਨੀ ਇਕ ਚੋਰ ਸੋ ਰਮ︀ਯੋ ਕਰਤ ਦਿਨੁ ਰੈਨਿ ॥

so raanee ik chor so ramayo karat din rain |

That Rani, day in and day out, used to make love with a thief.

ਤਾਹਿ ਬੁਲਾਵੈ ਨਿਜੁ ਸਦਨ ਆਪੁ ਜਾਇ ਤਿਹ ਐਨ ॥੨॥

taeh bulaavai nij sadan aap jaae tih ain |2|

She used to call him at her house, and, herself, often went to his residence as well.(2)

ਏਕ ਦਿਵਸ ਆਵਤ ਸਦਨ ਨ੍ਰਿਪ ਬਰ ਲਖਿਯੋ ਬਨਾਇ ॥

ek divas aavat sadan nrip bar lakhiyo banaae |

One day Raja, when he was proceeding to her house, he saw him.

ਲੂਟਿ ਕੂਟਿ ਤਸਕਰ ਲਯੋ ਸੂਰੀ ਦਿਯੋ ਚਰਾਇ ॥੩॥

loott koott tasakar layo sooree diyo charaae |3|

He beat the thief severely and ordered him to be hanged.(3)

ਜਬ ਸ੍ਰੋਨਤ ਭਭਕੋ ਉਠਤ ਤਬ ਆਖੈ ਖੁਲਿ ਜਾਹਿ ॥

jab sronat bhabhako utthat tab aakhai khul jaeh |

Whenever the pain pinched him, he regained awareness.

ਜਬੈ ਸ੍ਵਾਸ ਤਰ ਕੋ ਰਮੈ ਕਛੂ ਰਹੈ ਸੁਧਿ ਨਾਹਿ ॥੪॥

jabai svaas tar ko ramai kachhoo rahai sudh naeh |4|

But after a few breaths he would become unconscious again.(4)