ਮਃ ੩ ॥

mahalaa 3 |

Third Mehl:

ਧੁਰਿ ਖਸਮੈ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਪਇਆ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਚੇਤਿਆ ਨ ਜਾਇ ॥

dhur khasamai kaa hukam peaa vin satigur chetiaa na jaae |

From the very beginning, it has been the Will of the Lord Master, that He cannot be remembered without the True Guru.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਅੰਤਰਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਦਾ ਰਹਿਆ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

satigur miliai antar rav rahiaa sadaa rahiaa liv laae |

Meeting the True Guru, he realizes that the Lord is permeating and pervading deep within him; he remains forever absorbed in the Lord's Love.

ਦਮਿ ਦਮਿ ਸਦਾ ਸਮਾਲਦਾ ਦੰਮੁ ਨ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥

dam dam sadaa samaaladaa dam na birathaa jaae |

With each and every breath, he constantly remembers the Lord in meditation; not a single breath passes in vain.

ਜਨਮ ਮਰਨ ਕਾ ਭਉ ਗਇਆ ਜੀਵਨ ਪਦਵੀ ਪਾਇ ॥

janam maran kaa bhau geaa jeevan padavee paae |

His fears of birth and death depart, and he obtains the honored state of eternal life.

ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਮਰਤਬਾ ਤਿਸ ਨੋ ਦੇਇ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੨॥

naanak ihu maratabaa tis no dee jis no kirapaa kare rajaae |2|

O Nanak, He bestows this rank upon that mortal, upon whom He showers His Mercy. ||2||