ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥
aasaa mahalaa 1 |
Aasaa, First Mehl:
ਖੁਰਾਸਾਨ ਖਸਮਾਨਾ ਕੀਆ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੁ ਡਰਾਇਆ ॥
khuraasaan khasamaanaa keea hindusataan ddaraaeaa |
Having attacked Khuraasaan, Baabar terrified Hindustan.
ਆਪੈ ਦੋਸੁ ਨ ਦੇਈ ਕਰਤਾ ਜਮੁ ਕਰਿ ਮੁਗਲੁ ਚੜਾਇਆ ॥
aapai dos na deee karataa jam kar mugal charraaeaa |
The Creator Himself does not take the blame, but has sent the Mugal as the messenger of death.
ਏਤੀ ਮਾਰ ਪਈ ਕਰਲਾਣੇ ਤੈਂ ਕੀ ਦਰਦੁ ਨ ਆਇਆ ॥੧॥
etee maar pee karalaane tain kee darad na aaeaa |1|
There was so much slaughter that the people screamed. Didn't You feel compassion, Lord? ||1||
ਕਰਤਾ ਤੂੰ ਸਭਨਾ ਕਾ ਸੋਈ ॥
karataa toon sabhanaa kaa soee |
O Creator Lord, You are the Master of all.
ਜੇ ਸਕਤਾ ਸਕਤੇ ਕਉ ਮਾਰੇ ਤਾ ਮਨਿ ਰੋਸੁ ਨ ਹੋਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
je sakataa sakate kau maare taa man ros na hoee |1| rahaau |
If some powerful man strikes out against another man, then no one feels any grief in their mind. ||1||Pause||
ਸਕਤਾ ਸੀਹੁ ਮਾਰੇ ਪੈ ਵਗੈ ਖਸਮੈ ਸਾ ਪੁਰਸਾਈ ॥
sakataa seehu maare pai vagai khasamai saa purasaaee |
But if a powerful tiger attacks a flock of sheep and kills them, then its master must answer for it.
ਰਤਨ ਵਿਗਾੜਿ ਵਿਗੋਏ ਕੁਤਂੀ ਮੁਇਆ ਸਾਰ ਨ ਕਾਈ ॥
ratan vigaarr vigoe kutanee mueaa saar na kaaee |
This priceless country has been laid waste and defiled by dogs, and no one pays any attention to the dead.
ਆਪੇ ਜੋੜਿ ਵਿਛੋੜੇ ਆਪੇ ਵੇਖੁ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ॥੨॥
aape jorr vichhorre aape vekh teree vaddiaaee |2|
You Yourself unite, and You Yourself separate; I gaze upon Your Glorious Greatness. ||2||
ਜੇ ਕੋ ਨਾਉ ਧਰਾਏ ਵਡਾ ਸਾਦ ਕਰੇ ਮਨਿ ਭਾਣੇ ॥
je ko naau dharaae vaddaa saad kare man bhaane |
One may give himself a great name, and revel in the pleasures of the mind,
ਖਸਮੈ ਨਦਰੀ ਕੀੜਾ ਆਵੈ ਜੇਤੇ ਚੁਗੈ ਦਾਣੇ ॥
khasamai nadaree keerraa aavai jete chugai daane |
but in the Eyes of the Lord and Master, he is just a worm, for all the corn that he eats.
ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੀਵੈ ਤਾ ਕਿਛੁ ਪਾਏ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣੇ ॥੩॥੫॥੩੯॥
mar mar jeevai taa kichh paae naanak naam vakhaane |3|5|39|
Only one who dies to his ego while yet alive, obtains the blessings, O Nanak, by chanting the Lord's Name. ||3||5||39||