ਪਉੜੀ ੪

paurree 4

ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਹਿਬੁ ਛਡਿ ਕੈ ਮਨਮੁਖੁ ਹੋਇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਬੰਦਾ ।

satigur saahib chhadd kai manamukh hoe bande daa bandaa |

Manmukh, the mind-orientated, leaving away the true Guru Lord becomes slave of man.

ਹੁਕਮੀ ਬੰਦਾ ਹੋਇ ਕੈ ਨਿਤ ਉਠਿ ਜਾਇ ਸਲਾਮ ਕਰੰਦਾ ।

hukamee bandaa hoe kai nit utth jaae salaam karandaa |

Becoming errand boy of man he goes daily to salute him.

ਆਠ ਪਹਰ ਹਥ ਜੋੜਿ ਕੈ ਹੋਇ ਹਜੂਰੀ ਖੜਾ ਰਹੰਦਾ ।

aatth pehar hath jorr kai hoe hajooree kharraa rahandaa |

All the twenty four hours (eight pahars) with folded hands he stands before his master.

ਨੀਦ ਨ ਭੁਖ ਨ ਸੁਖ ਤਿਸੁ ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹਿਆ ਰਹੈ ਡਰੰਦਾ ।

need na bhukh na sukh tis soolee charrhiaa rahai ddarandaa |

Sleep, hunger and pleasure he does not have and remains so scared as if he has been sacrificed.

ਪਾਣੀ ਪਾਲਾ ਧੁਪ ਛਾਉ ਸਿਰ ਉਤੈ ਝਲਿ ਦੁਖ ਸਹੰਦਾ ।

paanee paalaa dhup chhaau sir utai jhal dukh sahandaa |

Throughout rains, cold, sunlight, shade, he undergoes myriad sufferings.

ਆਤਸਬਾਜੀ ਸਾਰੁ ਵੇਖਿ ਰਣ ਵਿਚਿ ਘਾਇਲੁ ਹੋਇ ਮਰੰਦਾ ।

aatasabaajee saar vekh ran vich ghaaeil hoe marandaa |

In the battlefield (of life) this same person, considering sparks of iron as fireworks gets mortally wounded.

ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਜੂਨਿ ਭਵੰਦਾ ।੪।

gur poore vin joon bhavandaa |4|

Without the (shelter of) perfect Guru, he wanders through the species.