ਕਬਿਤੁ ॥

kabit |

KABIT

ਬੈਠਿ ਕਰਿ ਗ੍ਵਾਰ ਆਖੈ ਮੀਚੈ ਏਕ ਗ੍ਵਾਰ ਹੂੰ ਕੀ ਛੋਰਿ ਦੇਤ ਤਾ ਕੋ ਸੋ ਤੋ ਅਉਰੋ ਗਹੈ ਧਾਇ ਕੈ ॥

baitth kar gvaar aakhai meechai ek gvaar hoon kee chhor det taa ko so to aauro gahai dhaae kai |

One gopa boy closed the eyes of another boy and leaving him, he closes the eyes of another one

ਆਖੈ ਮੂੰਦਤ ਹੈ ਤਬ ਓਹੀ ਗੋਪ ਹੂੰ ਕੀ ਫੇਰਿ ਜਾ ਕੇ ਤਨ ਕੋ ਜੋ ਛੁਐ ਕਰ ਸਾਥ ਜਾਇ ਕੈ ॥

aakhai moondat hai tab ohee gop hoon kee fer jaa ke tan ko jo chhuai kar saath jaae kai |

Then that boy closes the eyes of that boy who had been closing the eyes and whose body has been touched with hands

ਤਹ ਤੋ ਛਲ ਬਲ ਕੈ ਪਲਾਵੈ ਹਾਥਿ ਆਵੈ ਨਹੀ ਤਉ ਮਿਟਾਵੈ ਆਖੈ ਆਪ ਹੀ ਤੇ ਸੋ ਤੋ ਆਇ ਕੈ ॥

teh to chhal bal kai palaavai haath aavai nahee tau mittaavai aakhai aap hee te so to aae kai |

Then with deception, he tries not to be touched with hand

ਕਹੈ ਕਬਿ ਸ︀ਯਾਮ ਤਾ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਨ ਲਖੀ ਜਾਇ ਐਸੀ ਭਾਤਿ ਖੇਲੈ ਕਾਨ੍ਰਹ ਮਹਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇ ਕੈ ॥੨੨੯॥

kahai kab sayaam taa kee mahimaa na lakhee jaae aisee bhaat khelai kaanrah mahaa sukh paae kai |229|

In this way, the poet says that the praise of this cannot be described and Krishna is receiving endless pleasure in this play.229.