ਮਃ ੧ ॥

mahalaa 1 |

First Mehl:

ਅਖਂ‍ੀ ਪਰਣੈ ਜੇ ਫਿਰਾਂ ਦੇਖਾਂ ਸਭੁ ਆਕਾਰੁ ॥

akhanee paranai je firaan dekhaan sabh aakaar |

If I were to walk around with my eyes wide open, gazing at all the created forms;

ਪੁਛਾ ਗਿਆਨੀ ਪੰਡਿਤਾਂ ਪੁਛਾ ਬੇਦ ਬੀਚਾਰ ॥

puchhaa giaanee pandditaan puchhaa bed beechaar |

I could ask the spiritual teachers and religious scholars, and those who contemplate the Vedas;

ਪੁਛਾ ਦੇਵਾਂ ਮਾਣਸਾਂ ਜੋਧ ਕਰਹਿ ਅਵਤਾਰ ॥

puchhaa devaan maanasaan jodh kareh avataar |

I could ask the gods, mortal men, warriors and divine incarnations;

ਸਿਧ ਸਮਾਧੀ ਸਭਿ ਸੁਣੀ ਜਾਇ ਦੇਖਾਂ ਦਰਬਾਰੁ ॥

sidh samaadhee sabh sunee jaae dekhaan darabaar |

I could consult all the Siddhas in Samaadhi, and go to see the Lord's Court.

ਅਗੈ ਸਚਾ ਸਚਿ ਨਾਇ ਨਿਰਭਉ ਭੈ ਵਿਣੁ ਸਾਰੁ ॥

agai sachaa sach naae nirbhau bhai vin saar |

Hereafter, Truth is the Name of all; the Fearless Lord has no fear at all.

ਹੋਰ ਕਚੀ ਮਤੀ ਕਚੁ ਪਿਚੁ ਅੰਧਿਆ ਅੰਧੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥

hor kachee matee kach pich andhiaa andh beechaar |

False are other intellectualisms, false and shallow; blind are the contemplations of the blind.

ਨਾਨਕ ਕਰਮੀ ਬੰਦਗੀ ਨਦਰਿ ਲੰਘਾਏ ਪਾਰਿ ॥੨॥

naanak karamee bandagee nadar langhaae paar |2|

O Nanak, by the karma of good actions, the mortal comes to meditate on the Lord; by His Grace, we are carried across. ||2||