ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਅਸਟ ਨਦੀ ਜਿਹ ਠਾ ਮਿਲਿ ਗਈ ॥
asatt nadee jih tthaa mil gee |
ਬਹਤੀ ਅਧਿਕ ਜੋਰ ਸੋ ਭਈ ॥
bahatee adhik jor so bhee |
Where there was the confluence of eight rivulets, there always was thunderous aura.
ਠਟਾ ਸਹਿਰ ਬਸਿਯੋ ਤਹ ਭਾਰੋ ॥
tthattaa sahir basiyo teh bhaaro |
ਜਨ ਬਿਧਿ ਦੂਸਰ ਸ੍ਵਰਗ ਸੁ ਧਾਰੋ ॥੧॥
jan bidh doosar svarag su dhaaro |1|
The town inhabited there seemed to be another heaven established by the Brahma, the Creator.(1)
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
ਤਹਾ ਧਾਮ ਪਤਿਸਾਹ ਕੇ ਜਲਨ ਨਾਮਾ ਪੂਤ ॥
tahaa dhaam patisaah ke jalan naamaa poot |
Dohira
ਸੂਰਤਿ ਸੀਰਤਿ ਮੈ ਅਧਿਕ ਬਿਧਿ ਨੈ ਸਜਿਯੋ ਸਪੂਤ ॥੨॥
soorat seerat mai adhik bidh nai sajiyo sapoot |2|
The king of that place had a son named Jallal.
ਜੋ ਅਬਲਾ ਤਾ ਕੌ ਲਖੈ ਰੀਝ ਰਹੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
jo abalaa taa kau lakhai reejh rahai man maeh |
His countenance and temperament were as if created by God, Himself.(2)
ਗਿਰੇ ਮੂਰਛਨਾ ਹ੍ਵੈ ਧਰਨਿ ਤਨਿਕ ਰਹੈ ਸੁਧਿ ਨਾਹਿ ॥੩॥
gire moorachhanaa hvai dharan tanik rahai sudh naeh |3|
Any female who looked at him, would feel immensely contented.
ਸਾਹ ਜਲਾਲ ਸਿਕਾਰ ਕੌ ਇਕ ਦਿਨ ਨਿਕਸਿਯੋ ਆਇ ॥
saah jalaal sikaar kau ik din nikasiyo aae |
She would even lose her consciousness and fell flat on the ground(3)
ਮ੍ਰਿਗਿਯਨ ਕੌ ਮਾਰਤ ਭਯੋ ਤਰਲ ਤੁਰੰਗ ਧਵਾਇ ॥੪॥
mrigiyan kau maarat bhayo taral turang dhavaae |4|
Jallaal, the king, one day marched out for hunting,
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
And running his horses, chased and killed the deer.(4)
ਏਕ ਮਿਰਗ ਆਗੇ ਤਿਹ ਆਯੌ ॥
ek mirag aage tih aayau |
Chaupaee
ਤਿਹ ਪਾਛੇ ਤਿਨ ਤੁਰੈ ਧਵਾਯੋ ॥
tih paachhe tin turai dhavaayo |
One deer crossed his way and he put his horse to pursue it.
ਛੋਰਿ ਸੈਨ ਐਸੇ ਵਹ ਧਾਯੋ ॥
chhor sain aise veh dhaayo |
ਸਹਿਰ ਬੂਬਨਾ ਕੇ ਮਹਿ ਆਯੋ ॥੫॥
sahir boobanaa ke meh aayo |5|
He deserted his army and drifted towards the city of Boobna.(5)
ਅਧਿਕ ਤ੍ਰਿਖਾ ਜਬ ਤਾਹਿ ਸੰਤਾਯੋ ॥
adhik trikhaa jab taeh santaayo |
ਬਾਗ ਬੂਬਨਾ ਕੇ ਮਹਿ ਆਯੋ ॥
baag boobanaa ke meh aayo |
When he became over thirsty, he came to the garden in Boobna.
ਪਾਨੀ ਉਤਰਿ ਅਸ੍ਵ ਤੇ ਪੀਯੋ ॥
paanee utar asv te peeyo |
ਤਾ ਕੋ ਤਬ ਨਿੰਦ੍ਰਹਿ ਗਹਿ ਲੀਯੋ ॥੬॥
taa ko tab nindreh geh leeyo |6|
He dismounted, drank water and was overwhelmed by the sleep.(6)
ਤਬ ਤਹ ਸੋਇ ਰਹਿਯੋ ਸੁਖ ਪਾਈ ॥
tab teh soe rahiyo sukh paaee |
ਭਈ ਸਾਝ ਅਬਲਾ ਤਹ ਆਈ ॥
bhee saajh abalaa teh aaee |
He kept slumbering, and in the afternoon a lady came in.
ਅਮਿਤ ਰੂਪ ਜਬ ਤਾਹਿ ਨਿਹਾਰਿਯੋ ॥
amit roop jab taeh nihaariyo |
When she saw his enchanting features,
ਹਰਿ ਅਰਿ ਸਰ ਤਾ ਕੇ ਤਨ ਮਾਰਿਯੋ ॥੭॥
har ar sar taa ke tan maariyo |7|
the Cupids arrows pierced through her heart.(7)
ਤਾ ਕੌ ਰੂਪ ਹੇਰਿ ਬਸ ਭਈ ॥
taa kau roop her bas bhee |
His radiance face captured her so much that she decided to turn into
ਬਿਨੁ ਦਾਮਨ ਚੇਰੀ ਹ੍ਵੈ ਗਈ ॥
bin daaman cheree hvai gee |
his slave, even, without monetary reward.
ਤਾ ਕੀ ਲਗਨ ਚਿਤ ਮੈ ਲਾਗੀ ॥
taa kee lagan chit mai laagee |
Devotion towards him sprung up in such intensity
ਨੀਦ ਭੂਖ ਸਿਗਰੀ ਤਿਹ ਭਾਗੀ ॥੮॥
need bhookh sigaree tih bhaagee |8|
that she disregarded the need of food.(8)
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਜਾ ਕੇ ਲਾਗਤ ਚਿਤ ਮੈ ਲਗਨ ਪਿਯਾ ਕੀ ਆਨ ॥
jaa ke laagat chit mai lagan piyaa kee aan |
Those who get their hearts permeated with love,
ਲਾਜ ਭੂਖਿ ਭਾਗਤ ਸਭੈ ਬਿਸਰਤ ਸਕਲ ਸਿਯਾਨ ॥੯॥
laaj bhookh bhaagat sabhai bisarat sakal siyaan |9|
They become shameless, their wisdom flies away and they relinquish the urge of eating.(9)
ਜਾ ਦਿਨ ਪਿਯ ਪ︀ਯਾਰੇ ਮਿਲੈ ਸੁਖ ਉਪਜਤ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
jaa din piy payaare milai sukh upajat man maeh |
Those who attain love, they are endowed with bliss,
ਤਾ ਦਿਨ ਸੋ ਸੁਖ ਜਗਤ ਮੈ ਹਰ ਪੁਰ ਹੂੰ ਮੈ ਨਾਹਿ ॥੧੦॥
taa din so sukh jagat mai har pur hoon mai naeh |10|
And ecstasy, which they cannot find even in heaven.(10)
ਜਾ ਕੇ ਤਨ ਬਿਰਹਾ ਬਸੈ ਲਗਤ ਤਿਸੀ ਕੋ ਪੀਰ ॥
jaa ke tan birahaa basai lagat tisee ko peer |
One, who faces separation, can only feel the brunt of pain.
ਜੈਸੇ ਚੀਰ ਹਿਰੌਲ ਕੋ ਪਰਤ ਗੋਲ ਪਰ ਭੀਰ ॥੧੧॥
jaise cheer hiraual ko parat gol par bheer |11|
Only a person with a boil on his body, can feel the degree of the ache.(11)
ਬੂਬਨਾ ਬਾਚ ॥
boobanaa baach |
Boobna Talk
ਕੌਨ ਦੇਸ ਏਸ੍ਵਰਜ ਤੂ ਕੌਨ ਦੇਸ ਕੋ ਰਾਵ ॥
kauan des esvaraj too kauan des ko raav |
‘Which country you come from and of which territory you are the king?
ਕ︀ਯੋਨ ਆਯੋ ਇਹ ਠੌਰ ਤੂ ਮੋ ਕਹ ਭੇਦ ਬਤਾਵ ॥੧੨॥
kayon aayo ih tthauar too mo keh bhed bataav |12|
‘Why have you come here? Please tell me all aboUt you.’(12)
ਜਲੂ ਬਾਚ ॥
jaloo baach |
Jallaal Talk
ਚੌਪਈ ॥
chauapee |
Chaupaee
ਠਟਾ ਦੇਸ ਏਸ੍ਵਰ ਮਹਿ ਜਾਯੋ ॥
tthattaa des esvar meh jaayo |
ਖਿਲਤ ਅਖੇਟਕ ਇਹ ਠਾ ਆਯੋ ॥
khilat akhettak ih tthaa aayo |
‘I am the son ofthe king of the country ofThatta and have come here for hunting.
ਪਿਯਤ ਪਾਨਿ ਹਾਰਿਯੋ ਸ੍ਵੈ ਗਯੋ ॥
piyat paan haariyo svai gayo |
ਅਬ ਤੁਮਰੋ ਦਰਸਨ ਮੁਹਿ ਭਯੋ ॥੧੩॥
ab tumaro darasan muhi bhayo |13|
‘After drinking water, being too tired, I wen t to sleep, and now I am having your glimpse.’(l3)
ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |
Dohira
ਹੇਰਿ ਰੂਪ ਤਾ ਕੌ ਤਰੁਨਿ ਬਸਿ ਹ੍ਵੈ ਗਈ ਪ੍ਰਬੀਨ ॥
her roop taa kau tarun bas hvai gee prabeen |
Seeing his handsomeness, she was extremely inundated,
ਜੈਸੇ ਬੂੰਦ ਕੀ ਮੇਘ ਜ︀ਯੋਂ ਹੋਤ ਨਦੀ ਮੈ ਲੀਨ ॥੧੪॥
jaise boond kee megh jayon hot nadee mai leen |14|
And she felt like a raindrop, which submerges in the sea.(14)
ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਾਲ ਕੀ ਉਰ ਬਸੀ ਬਿਸਰੀ ਸਕਲ ਸਿਯਾਨ ॥
preet laal kee ur basee bisaree sakal siyaan |
The lover’s love penetrated her heart so much that she lost all her
ਗਿਰੀ ਮੂਰਛਨਾ ਹ੍ਵੈ ਧਰਨਿ ਬਿਧੀ ਬਿਰਹ ਕੇ ਬਾਨ ॥੧੫॥
giree moorachhanaa hvai dharan bidhee birah ke baan |15|
wisdom becoming unconscious, fell flat on the ground.(15)
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਰੰਗੇ ਰਾਤਾ ॥
gur parasaadee range raataa |
By Guru's Grace, one is attuned to the Lord's Love.
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ਸਾਚੇ ਮਾਤਾ ॥
amrit peea saache maataa |
Drinking in the Ambrosial Nectar, he is intoxicated with the Truth.
ਗੁਰ ਵੀਚਾਰੀ ਅਗਨਿ ਨਿਵਾਰੀ ॥
gur veechaaree agan nivaaree |
Contemplating the Guru, the fire within is put out.
ਅਪਿਉ ਪੀਓ ਆਤਮ ਸੁਖੁ ਧਾਰੀ ॥
apiau peeo aatam sukh dhaaree |
Drinking in the Ambrosial Nectar, the soul settles in peace.
ਸਚੁ ਅਰਾਧਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਰੁ ਤਾਰੀ ॥
sach araadhiaa guramukh tar taaree |
Worshipping the True Lord in adoration, the Gurmukh crosses over the river of life.
ਨਾਨਕ ਬੂਝੈ ਕੋ ਵੀਚਾਰੀ ॥੬੩॥
naanak boojhai ko veechaaree |63|
O Nanak, after deep contemplation, this is understood. ||63||
ਇਹੁ ਮਨੁ ਮੈਗਲੁ ਕਹਾ ਬਸੀਅਲੇ ਕਹਾ ਬਸੈ ਇਹੁ ਪਵਨਾ ॥
eihu man maigal kahaa baseeale kahaa basai ihu pavanaa |
"Where does this mind-elephant live? Where does the breath reside?
ਕਹਾ ਬਸੈ ਸੁ ਸਬਦੁ ਅਉਧੂ ਤਾ ਕਉ ਚੂਕੈ ਮਨ ਕਾ ਭਵਨਾ ॥
kahaa basai su sabad aaudhoo taa kau chookai man kaa bhavanaa |
Where should the Shabad reside, so that the wanderings of the mind may cease?"
ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਤਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸਾ ਇਹੁ ਮਨੁ ਪਾਏ ॥
nadar kare taa satigur mele taa nij ghar vaasaa ihu man paae |
When the Lord blesses one with His Glance of Grace, he leads him to the True Guru. Then, this mind dwells in its own home within.
ਆਪੈ ਆਪੁ ਖਾਇ ਤਾ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਵੈ ਧਾਵਤੁ ਵਰਜਿ ਰਹਾਏ ॥
aapai aap khaae taa niramal hovai dhaavat varaj rahaae |
When the individual consumes his egotism, he becomes immaculate, and his wandering mind is restrained.
ਕਿਉ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣੈ ਆਤਮੁ ਜਾਣੈ ਕਿਉ ਸਸਿ ਘਰਿ ਸੂਰੁ ਸਮਾਵੈ ॥
kiau mool pachhaanai aatam jaanai kiau sas ghar soor samaavai |
"How can the root, the source of all be realized? How can the soul know itself? How can the sun enter into the house of the moon?"
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਖੋਵੈ ਤਉ ਨਾਨਕ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥੬੪॥
guramukh haumai vichahu khovai tau naanak sehaj samaavai |64|
The Gurmukh eliminates egotism from within; then, O Nanak, the sun naturally enters into the home of the moon. ||64||
ਇਹੁ ਮਨੁ ਨਿਹਚਲੁ ਹਿਰਦੈ ਵਸੀਅਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣਿ ਰਹੈ ॥
eihu man nihachal hiradai vaseeale guramukh mool pachhaan rahai |
When the mind becomes steady and stable, it abides in the heart, and then the Gurmukh realizes the root, the source of all.
ਨਾਭਿ ਪਵਨੁ ਘਰਿ ਆਸਣਿ ਬੈਸੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਜਤ ਤਤੁ ਲਹੈ ॥
naabh pavan ghar aasan baisai guramukh khojat tat lahai |
The breath is seated in the home of the navel; the Gurmukh searches, and finds the essence of reality.
ਸੁ ਸਬਦੁ ਨਿਰੰਤਰਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਆਛੈ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਜੋਤਿ ਸੁ ਸਬਦਿ ਲਹੈ ॥
su sabad nirantar nij ghar aachhai tribhavan jot su sabad lahai |
This Shabad permeates the nucleus of the self, deep within, in its own home; the Light of this Shabad pervades the three worlds.
ਖਾਵੈ ਦੂਖ ਭੂਖ ਸਾਚੇ ਕੀ ਸਾਚੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸਿ ਰਹੈ ॥
khaavai dookh bhookh saache kee saache hee tripataas rahai |
Hunger for the True Lord shall consume your pain, and through the True Lord, you shall be satisfied.
ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀ ਬਿਰਲੋ ਕੋ ਅਰਥਾਵੈ ॥
anahad baanee guramukh jaanee biralo ko arathaavai |
The Gurmukh knows the unstruck sound current of the Bani; how rare are those who understand.
ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਸਚੁ ਸੁਭਾਖੈ ਸਚਿ ਰਪੈ ਰੰਗੁ ਕਬਹੂ ਨ ਜਾਵੈ ॥੬੫॥
naanak aakhai sach subhaakhai sach rapai rang kabahoo na jaavai |65|
Says Nanak, one who speaks the Truth is dyed in the color of Truth, which will never fade away. ||65||
ਜਾ ਇਹੁ ਹਿਰਦਾ ਦੇਹ ਨ ਹੋਤੀ ਤਉ ਮਨੁ ਕੈਠੈ ਰਹਤਾ ॥
jaa ihu hiradaa deh na hotee tau man kaitthai rahataa |
"When this heart and body did not exist, where did the mind reside?
ਨਾਭਿ ਕਮਲ ਅਸਥੰਭੁ ਨ ਹੋਤੋ ਤਾ ਪਵਨੁ ਕਵਨ ਘਰਿ ਸਹਤਾ ॥
naabh kamal asathanbh na hoto taa pavan kavan ghar sahataa |
When there was no support of the navel lotus, then in which home did the breath reside?
ਰੂਪੁ ਨ ਹੋਤੋ ਰੇਖ ਨ ਕਾਈ ਤਾ ਸਬਦਿ ਕਹਾ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥
roop na hoto rekh na kaaee taa sabad kahaa liv laaee |
When there was no form or shape, then how could anyone lovingly focus on the Shabad?
ਰਕਤੁ ਬਿੰਦੁ ਕੀ ਮੜੀ ਨ ਹੋਤੀ ਮਿਤਿ ਕੀਮਤਿ ਨਹੀ ਪਾਈ ॥
rakat bind kee marree na hotee mit keemat nahee paaee |
When there was no dungeon formed from egg and sperm, who could measure the Lord's value and extent?
ਵਰਨੁ ਭੇਖੁ ਅਸਰੂਪੁ ਨ ਜਾਪੀ ਕਿਉ ਕਰਿ ਜਾਪਸਿ ਸਾਚਾ ॥
varan bhekh asaroop na jaapee kiau kar jaapas saachaa |
When color, dress and form could not be seen, how could the True Lord be known?"
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਬੈਰਾਗੀ ਇਬ ਤਬ ਸਾਚੋ ਸਾਚਾ ॥੬੬॥
naanak naam rate bairaagee ib tab saacho saachaa |66|
O Nanak, those who are attuned to the Naam, the Name of the Lord, are detached. Then and now, they see the Truest of the True. ||66||
ਹਿਰਦਾ ਦੇਹ ਨ ਹੋਤੀ ਅਉਧੂ ਤਉ ਮਨੁ ਸੁੰਨਿ ਰਹੈ ਬੈਰਾਗੀ ॥
hiradaa deh na hotee aaudhoo tau man sun rahai bairaagee |
When the heart and the body did not exist, O hermit, then the mind resided in the absolute, detached Lord.
ਨਾਭਿ ਕਮਲੁ ਅਸਥੰਭੁ ਨ ਹੋਤੋ ਤਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਬਸਤਉ ਪਵਨੁ ਅਨਰਾਗੀ ॥
naabh kamal asathanbh na hoto taa nij ghar bastau pavan anaraagee |
When there was no support of the lotus of the navel, the breath remained in its own home, attuned to the Lord's Love.
ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖਿਆ ਜਾਤਿ ਨ ਹੋਤੀ ਤਉ ਅਕੁਲੀਣਿ ਰਹਤਉ ਸਬਦੁ ਸੁ ਸਾਰੁ ॥
roop na rekhiaa jaat na hotee tau akuleen rahtau sabad su saar |
When there was no form or shape or social class, then the Shabad, in its essence, resided in the unmanifest Lord.
ਗਉਨੁ ਗਗਨੁ ਜਬ ਤਬਹਿ ਨ ਹੋਤਉ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਜੋਤਿ ਆਪੇ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ॥
gaun gagan jab tabeh na hotau tribhavan jot aape nirankaar |
When the world and the sky did not even exist, the Light of the Formless Lord filled the three worlds.
ਵਰਨੁ ਭੇਖੁ ਅਸਰੂਪੁ ਸੁ ਏਕੋ ਏਕੋ ਸਬਦੁ ਵਿਡਾਣੀ ॥
varan bhekh asaroop su eko eko sabad viddaanee |
Color, dress and form were contained in the One Lord; the Shabad was contained in the One, Wondrous Lord.
ਸਾਚ ਬਿਨਾ ਸੂਚਾ ਕੋ ਨਾਹੀ ਨਾਨਕ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥੬੭॥
saach binaa soochaa ko naahee naanak akath kahaanee |67|
Without the True Name, no one can become pure; O Nanak, this is the Unspoken Speech. ||67||